Μα είναι δυνατόν;

Μοιά­ζει απί­στευ­τη η από­φα­ση του υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας της συγ­χώ­νευ­σης εκα­το­ντά­δων τμη­μά­των σε όλη τη χώρα, προ­κει­μέ­νου να πε­ριο­ρί­στουν τα κενά που πα­ρα­μέ­νουν ακά­λυ­πτα. Από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη μέχρι τα Δω­δε­κά­νη­σα και την Κρήτη, τα παι­διά θα φτά­νουν τα 27-28 μέσα στις αί­θου­σες. Ας βγά­λου­με έξω το θέμα της παι­δα­γω­γι­κής πρα­κτι­κής ή μα­θη­σια­κών δυ­σκο­λιών που λέει πως μά­θη­μα της προ­κο­πής με 28 παι­διά δεν κά­νεις. Είναι δυ­να­τόν εν μέσω παν­δη­μί­ας – παι­διά ηλι­κί­ας 4 -18 ετών ήταν το 27% των κρου­σμά­των την τε­λευ­ταία εβδο­μά­δα- προ­σε­χώς και γρί­πης που ανη­συ­χεί, να στοι­βά­ζο­νται  28 μα­θη­τές ανά τμήμα; Χωρίς βέ­βαια να υπο­λο­γί­ζε­ται το μέ­γε­θος της τάξης (τά­ξεις κλου­βιά σε πολ­λές των πε­ρι­πτώ­σε­ων); Η αξιο­λό­γη­ση της ποιό­τη­τας των σχο­λι­κών μο­νά­δων για την βελ­τί­ω­ση της ποιό­τη­τας του πα­ρε­χό­με­νου εκ­παι­δευ­τι­κού έργου μας μά­ρα­νε. Αυτό κι αν είναι ποιό­τη­τα!