Τα 14 «καρφιά» του ευρωβουλευτή Χρυσόγονου κατά ΣΥΡΙΖΑ και Αλ. Τσίπρα

Ιδιαί­τε­ρα επι­κρι­τι­κός για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τον Αλέξη Τσί­πρα εμ­φα­νί­ζε­ται ο ευ­ρω­βου­λευ­τής του κόμ­μα­τος Κώ­στας Χρυ­σό­γο­νος, στο πλαί­σιο του προ­συ­νε­δρια­κού δια­λό­γου που έχει ξε­κι­νή­σει.

Σε κεί­με­νου που ανάρ­τη­σε στην προ­σω­πι­κή του ιστο­σε­λί­δα, ο κ. Χρυ­σό­γο­νος κάνει λόγο για αλα­ζο­νία, αστο­χί­ες και «σο­βα­ρές στρε­βλώ­σεις» που αν δεν διορ­θω­θούν θα φέ­ρουν στην εξου­σία τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη.

Ανα­φε­ρό­με­νος στον «έντι­μο συμ­βι­βα­σμό» του 2015 ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Ακόμη και η ίδια η ηγε­σία όμως, δεν διευ­κό­λυ­νε την προ­ο­πτι­κή του συμ­βι­βα­σμού με τις μα­ξι­μα­λι­στι­κές προ­ε­κλο­γι­κές εξαγ­γε­λί­ες της ότι «θα σκί­σου­με τα μνη­μό­νια μέρα με­ση­μέ­ρι», ότι «θα κα­ταρ­γή­σου­με όλους τους μνη­μο­νια­κούς νό­μους με ένα άρθρο» κ.ο.κ., φθά­νο­ντας ως τα όρια της αλα­ζο­νεί­ας με την υπό­σχε­ση ότι «θα χτυ­πά­με το ντα­ού­λι και οι αγο­ρές θα χο­ρεύ­ουν». 

Συ­νε­χί­ζο­ντας τις βολές του κατά του πρω­θυ­πουρ­γού το­νί­ζει ότι «είναι αυ­τα­πά­τη αν νο­μί­ζου­με ότι θα μπο­ρέ­σου­με να απε­γκλω­βι­στού­με τε­λι­κά από τα μνη­μό­νια και την επι­τρο­πεία με απο­κλει­στι­κά ή κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση. Ο απε­γκλω­βι­σμός θα επι­τευ­χθεί μόνο εφό­σον κα­τορ­θώ­σου­με να επα­νέλ­θου­με στις κε­φα­λαια­γο­ρές με τη λήξη του τρέ­χο­ντος προ­γράμ­μα­τος στα μέσα του 2018».

Ο ευ­ρω­βου­λευ­τής απο­δο­μεί φρά­σεις του κει­μέ­νου θέ­σε­ων της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που συ­νε­δριά­ζει το Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο, π.χ. για την «εξέ­γερ­ση του Δε­κέμ­βρη του 2008», και προει­δο­ποιεί ότι «η χώρα χρειά­ζε­ται αλ­λα­γή πα­ρα­γω­γι­κού μο­ντέ­λου και όχι ευ­χο­λό­για».

Τα 14 ση­μεία κρι­τι­κής του Κ. Χρυ­σό­γο­νου:

Να σπά­σου­με τον φαύλο κύκλο της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας

Η ανα­φο­ρά του κει­μέ­νου θέ­σε­ων σε «νε­α­νι­κή εξέ­γερ­ση τον Δε­κέμ­βρη του 2008» δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στα ιστο­ρι­κά γε­γο­νό­τα. Για «εξέ­γερ­ση» μπο­ρεί να γί­νε­ται κατά κυ­ριο­λε­ξία λόγος όταν υπάρ­χει μια μα­ζι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση με συ­γκε­κρι­μέ­να αι­τή­μα­τα. Τον Δε­κέμ­βριο του 2008 η δο­λο­φο­νία Γρη­γο­ρό­που­λου πυ­ρο­δό­τη­σε μα­ζι­κές εκ­δη­λώ­σεις δια­μαρ­τυ­ρί­ας για αυτό το κρού­σμα αυ­θαί­ρε­της αστυ­νο­μι­κής βίας, οι οποί­ες όμως έγι­ναν αντι­κεί­με­νο εκ­με­τάλ­λευ­σης από «αντιε­ξου­σια­στές» για να εξα­πο­λύ­σουν με τη σειρά τους ένα κύμα βίας και κα­τα­στρο­φών πε­ριου­σιών αθώων πο­λι­τών. Συ­νε­πώς ούτε πραγ­μα­τι­κά αι­τή­μα­τα υπήρ­χαν, ούτε κατά κυ­ριο­λε­ξία εξέ­γερ­ση και μά­λι­στα συ­νο­λι­κά της νε­ο­λαί­ας. Το συ­μπέ­ρα­σμα που θα μπο­ρού­σα­με να απο­κο­μί­σου­με από όλα αυτά είναι ότι η αστυ­νο­μία χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρη εκ­παί­δευ­ση, πε­ρισ­σό­τε­ρο επαγ­γελ­μα­τι­σμό και πε­ρισ­σό­τε­ρο σε­βα­σμό στους κα­νό­νες σχε­τι­κά με τη χρήση των όπλων από τη δη­μό­σια δύ­να­μη (και πά­ντως ο δρά­στης κα­τα­δι­κά­στη­κε για αν­θρω­πο­κτο­νία, σε αντί­θε­ση προς όσα βλέ­που­με να συμ­βαί­νουν π.χ. στις Η.Π.Α.), αλλά και ότι οι δη­μό­σιες συ­να­θροί­σεις οφεί­λουν να διε­ξά­γο­νται απο­κλει­στι­κά μέσα στα συ­νταγ­μα­τι­κά πλαί­σια, δηλ. χωρίς όπλα (βόμ­βες «μο­λό­τοφ» κτλ.) και χωρίς βία κατά προ­σώ­πων και/ή πε­ριου­σιών. Το ζη­τού­με­νο είναι να σπά­σου­με τον φαύλο κύκλο της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας τόσο από την πλευ­ρά του κρά­τους και των ορ­γά­νων του όσο και από την πλευ­ρά των πο­λι­τών και όχι να μυ­θο­ποιού­με την τε­λευ­ταία εφευ­ρί­σκο­ντας ανύ­παρ­κτα «επα­να­στα­τι­κά» χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Το ποιος είναι προ­ο­δευ­τι­κός κρί­νε­ται από το απο­τέ­λε­σμα

Αβά­σι­μη είναι και η ανα­φο­ρά του κει­μέ­νου θέ­σε­ων ότι «οι εκλο­γές του Ια­νουα­ρί­ου του 2015 θα μεί­νουν στην ιστο­ρία καθώς απο­τε­λούν την πρώτη νίκη της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς τον 21ο αιώνα». Έχει δια­φύ­γει της προ­σο­χής των συ­ντα­κτών του κει­μέ­νου ότι με­ρι­κά χρό­νια νω­ρί­τε­ρα, το 2008, το κυ­πρια­κό ΑΚΕΛ, μαζί με το οποίο συμ­με­τέ­χου­με στην ομάδα της Ενω­μέ­νης Ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς στο Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο, κα­τόρ­θω­σε να εκλέ­ξει τον ηγέτη του Δη­μή­τρη Χρι­στό­φια στη θέση του Προ­έ­δρου της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας και έτσι να απο­κτή­σει τον έλεγ­χο της κυ­βέρ­νη­σης (αφού εκεί ισχύ­ει προ­ε­δρι­κό σύ­στη­μα). Η επι­τυ­χία εκεί­νη ήταν όμως πα­ρο­δι­κή, αφού το 2013 εκλέ­χθη­κε πρό­ε­δρος ο υπο­ψή­φιος του ΔΗΣΥ Ν. Ανα­στα­σιά­δης.

Δεν πρέ­πει να φο­βό­μα­στε την αυ­το­κρι­τι­κή

Κε­ντρι­κή θέση του απο­λο­γι­στι­κού μέ­ρους του κει­μέ­νου είναι ότι «από την αρχή της θη­τεί­ας της η κυ­βέρ­νη­ση… επι­δί­ω­ξε έναν λυ­σι­τε­λή και έντι­μο συμ­βι­βα­σμό» με τους δα­νει­στές, με την (αυτο)κρι­τι­κή προ­σθή­κη ότι «η βα­σι­κή στρα­τη­γι­κή να επι­τευ­χθεί μια αμοι­βαία επω­φε­λής συμ­φω­νία δεν μας επέ­τρε­ψε να δούμε κα­θα­ρά… ότι για τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες δυ­νά­μεις, τόσο στην Ευ­ρώ­πη όσο και στην Ελ­λά­δα, απο­τε­λού­σα­με συ­στη­μι­κό κίν­δυ­νο». Η θέση αυτή είναι όμως υπε­ρα­πλου­στευ­τι­κή, αφού είναι φα­νε­ρό πως ο έντι­μος συμ­βι­βα­σμός απο­τε­λού­σε κε­ντρι­κή προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση και στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή μόνο για την ηγε­σία και όχι για το σύ­νο­λο του κόμ­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης. Ακόμη και η ίδια η ηγε­σία όμως, δεν διευ­κό­λυ­νε την προ­ο­πτι­κή του συμ­βι­βα­σμού με τις μα­ξι­μα­λι­στι­κές προ­ε­κλο­γι­κές εξαγ­γε­λί­ες της ότι «θα σκί­σου­με τα μνη­μό­νια μέρα με­ση­μέ­ρι», ότι «θα κα­ταρ­γή­σου­με όλους τους μνη­μο­νια­κούς νό­μους με ένα άρθρο» κ.ο.κ., φθά­νο­ντας ως τα όρια της αλα­ζο­νεί­ας με την υπό­σχε­ση ότι «θα χτυ­πά­με το ντα­ού­λι και οι αγο­ρές θα χο­ρεύ­ουν». Τα πράγ­μα­τα έγι­ναν ακόμη χει­ρό­τε­ρα όταν αμέ­σως μετά τις εκλο­γές ο νέος Υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών επι­δό­θη­κε σε μια επι­χεί­ρη­ση φθη­νού εντυ­πω­σια­σμού, εμ­φα­νι­ζό­με­νος διαρ­κώς στα διε­θνή Μ.Μ.Ε. και στις συ­να­ντή­σεις με τους ομο­λό­γους του με ύφος Με­γά­λου Αλε­ξάν­δρου μετά τη μάχη των Γαυ­γα­μή­λων. Όλα αυτά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τρο­φο­δο­τού­σαν με επι­χει­ρή­μα­τα τους πιο ακραί­ους από την πλευ­ρά των δα­νει­στών, οι οποί­οι επι­δί­ω­καν όντως την ανα­τρο­πή της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης και την τι­μώ­ρη­ση του ελ­λη­νι­κού λαού για τη θαρ­ρα­λέα επι­λο­γή του τον Ια­νουά­ριο του 2015. Ωστό­σο οι ακραί­οι (π.χ. ο Υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της Γερ­μα­νί­ας) δεν απο­τε­λού­σαν την κυ­ρί­αρ­χη άποψη στους κόλ­πους των δα­νει­στών και θα μπο­ρού­σαν να είχαν απο­μο­νω­θεί πολύ νω­ρί­τε­ρα από τον Αύ­γου­στο του 2015 (όπως συ­νέ­βη τε­λι­κά), αν είχαν γίνει εγκαί­ρως πιο επι­δέ­ξιοι χει­ρι­σμοί σε επι­κοι­νω­νια­κό (και όχι μόνο) επί­πε­δο από τη δική μας πλευ­ρά.

Το κόμμα πρέ­πει να ανή­κει στους ψη­φο­φό­ρους του

Είναι υπε­ραι­σιό­δο­ξη η εκτί­μη­ση του κει­μέ­νου θέ­σε­ων ότι «με τη λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία του Σε­πτεμ­βρί­ου ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εδραιώ­νε­ται ως κυ­ρί­αρ­χη δύ­να­μη στα πο­λι­τι­κά πράγ­μα­τα της χώρας και ως νέος ηγε­μο­νι­κός πόλος στο υπό δια­μόρ­φω­ση εγ­χώ­ριο και ευ­ρω­παϊ­κό πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό». Σε ό,τι αφορά το τε­λευ­ταίο πρέ­πει να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με ότι αντι­κει­με­νι­κά κα­νέ­να ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­κό κόμμα δεν μπο­ρεί να ηγε­μο­νεύ­σει (παν)ευ­ρω­παϊ­κά, για τον απλό λόγο ότι η Ελ­λά­δα δια­θέ­τει μόλις το 2% του συ­νο­λι­κού πλη­θυ­σμού της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Ως προς την εγ­χώ­ρια διά­στα­ση, η ελ­λη­νι­κή εκλο­γι­κή ιστο­ρία απο­δει­κνύ­ει ότι, οπο­τε­δή­πο­τε διε­ξά­χθη­καν αλ­λε­πάλ­λη­λες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις μέσα σε διά­στη­μα ενός έτους, το πρώτο κόμμα όχι μόνο επα­νέ­λα­βε την αρ­χι­κή επι­τυ­χία του αλλά και τη διεύ­ρυ­νε, χωρίς να υπάρ­χει ούτε ένα πα­ρά­δειγ­μα ανα­τρο­πής των εκλο­γι­κών συ­σχε­τι­σμών σε όλη τη με­τα­πο­λε­μι­κή πε­ρί­ο­δο (ο «Συ­να­γερ­μός» του Πα­πά­γου από το 36% το 1951 έφθα­σε το 49% το 1952, η «Ένωση Κέ­ντρου» του Γε­ωρ­γί­ου Πα­παν­δρέ­ου από το 42% του 1963 ανήλ­θε στο 53% του 1964, η «Νέα Δη­μο­κρα­τία» του Κων. Μη­τσο­τά­κη από 44% τον Ιού­νιο του 1989 στο 47% του 1990 και τέλος το ίδιο κόμμα από το 18% του Μαΐου 2012 εκτι­νά­χθη­κε στο 30% τον Ιού­νιο του ίδιου έτους).

Μα­κρο­πρό­θε­σμα το χει­ρό­τε­ρο πρό­βλη­μα της Ελ­λά­δας είναι το δη­μο­γρα­φι­κό

Το κεί­με­νο θέ­σε­ων αφιε­ρώ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρες από εί­κο­σι πυ­κνο­γραμ­μέ­νες σε­λί­δες σε προ­τά­σεις για ένα «αρι­στε­ρό πρό­γραμ­μα» για το μέλ­λον της χώρας και σε εξαγ­γε­λί­ες προ­γραμ­μα­τι­κών τομών που προ­τεί­νει και διεκ­δι­κεί ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, χωρίς να βρει ούτε μια λέξη για το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο –σε μα­κρο­πρό­θε­σμο ορί­ζο­ντα- πρό­βλη­μα της Ελ­λά­δας, δη­λα­δή για το δη­μο­γρα­φι­κό. Το 2011 ήταν η πρώτη χρο­νιά στην ιστο­ρία του ελ­λη­νι­κού κρά­τους (με την εξαί­ρε­ση του πο­λε­μι­κού έτους 1941) κατά την οποία η φυ­σι­κή κί­νη­ση του πλη­θυ­σμού ήταν αρ­νη­τι­κή, δηλ. εί­χα­με πε­ρισ­σό­τε­ρους θα­νά­τους παρά γεν­νή­σεις.

Η χώρα χρειά­ζε­ται πα­ρα­γω­γι­κό μο­ντέ­λο και όχι ευ­χο­λό­για

Το πιο άμεσο και πιε­στι­κό πρό­βλη­μα της χώρας σή­με­ρα είναι προ­φα­νώς η πολύ δύ­σκο­λη οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση, με επί­κε­ντρο την πρω­το­φα­νή ανερ­γία και την πτω­χο­ποί­η­ση του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του πλη­θυ­σμού. Το κεί­με­νο θέ­σε­ων όμως δεν προ­σεγ­γί­ζει με εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νο τρόπο τις αι­τί­ες του προ­βλή­μα­τος και πε­ριο­ρί­ζε­ται σε ένα σύ­ντο­μο ευ­χο­λό­γιο για «ανα­στρο­φή της υφε­σια­κής πο­ρεί­ας με όσο το δυ­να­τό υψη­λό­τε­ρους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης και μεί­ω­σης της ανερ­γί­ας», μέσω του νέου ανα­πτυ­ξια­κού νόμου και του καλού σχε­δια­σμού του ΕΣΠΑ 2014-2020, ενώ λίγο πα­ρα­κά­τω γί­νε­ται λόγος και για «δη­μό­σια προ­γράμ­μα­τα κα­τα­πο­λέ­μη­σης της ανερ­γί­ας». Όλα αυτά είναι ανε­παρ­κή, αφού τις προη­γού­με­νες δε­κα­ε­τί­ες υπήρ­χαν ανα­πτυ­ξια­κοί νόμοι, ΕΣΠΑ και δη­μό­σια προ­γράμ­μα­τα επι­δο­τού­με­νης απα­σχό­λη­σης, αλλά τί­πο­τε από αυτά δεν εμπό­δι­σε τη «συ­ντε­ταγ­μέ­νη» χρε­ω­κο­πία. Πρέ­πει εξάλ­λου να επι­ση­μαν­θεί ότι σύμ­φω­να με τις προ­βλέ­ψεις του Μνη­μο­νί­ου συ­νεν­νό­η­σης που υπο­γρά­φη­κε πέ­ρυ­σι, η κυ­βέρ­νη­ση όφει­λε να έχει πα­ρου­σιά­σει ένα κεί­με­νο «Στρα­τη­γι­κής για την Ανά­πτυ­ξη» ως τον Ιού­νιο του 2016, με σχε­δια­σμούς για τη δη­μιουρ­γία ενός πιο ελ­κυ­στι­κού επι­χει­ρη­μα­τι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, την ενί­σχυ­ση της έρευ­νας και και­νο­το­μί­ας κ.ά.

Στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις για τα δη­μό­σια έσοδα και όχι ορι­ζό­ντια μέτρα

Το Κεί­με­νο Θέ­σε­ων της Κ.Ε. κάνει λόγο για «ανα­μόρ­φω­ση του φο­ρο­λο­γι­κού συ­στή­μα­τος με στόχο τη φο­ρο­λο­γι­κή δι­καιο­σύ­νη και την αύ­ξη­ση των δη­μο­σί­ων εσό­δων (και) κα­τα­πο­λέ­μη­ση της φο­ρο­δια­φυ­γής». Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι έχουν γίνει βή­μα­τα στον τομέα αυτόν (π.χ. εί­σπρα­ξη ση­μα­ντι­κού μέ­ρους των δια­φυ­γό­ντων φόρων από την πε­ρι­βό­η­τη «λίστα Λα­γκάρντ»), αλλά πρέ­πει να γί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα, γρη­γο­ρό­τε­ρα και απο­φα­σι­στι­κό­τε­ρα. Και επει­δή αυτά κα­θυ­στε­ρούν, η κυ­βέρ­νη­ση δεν απέ­φυ­γε τον πει­ρα­σμό του να αυ­ξή­σει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο, κάτω από την πίεση των δα­νει­στών, τους ήδη υψη­λούς σε σύ­γκρι­ση με άλλες, αντα­γω­νί­στριες χώρες φο­ρο­λο­γι­κούς και ασφα­λι­στι­κούς συ­ντε­λε­στές. Συ­νέ­πεια είναι να απο­δυ­να­μώ­νε­ται η έτσι ή αλ­λιώς προ­βλη­μα­τι­κή ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και να δη­μιουρ­γεί­ται ένας φαύ­λος κύ­κλος, όπου η απει­λή υπέρ­με­τρων επι­βα­ρύν­σε­ων στα δη­λού­με­να ει­σο­δή­μα­τα επι­χει­ρή­σε­ων και ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών οδη­γεί σε με­γα­λύ­τε­ρη φο­ρο­δια­φυ­γή και ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και πτώση (αντί για άνοδο) των εσό­δων του κρά­τους και των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων. Χρεια­ζό­μα­στε μια δια­φο­ρε­τι­κή πο­λι­τι­κή, με στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις για την αύ­ξη­ση των δη­μο­σί­ων εσό­δων και όχι ορι­ζό­ντια μέτρα.

Πρέ­πει να λει­τουρ­γού­με με βάση κα­νό­νες και όχι αυ­θαί­ρε­τα

Από άποψη πο­λι­τι­κού και νο­μι­κού πο­λι­τι­σμού η χώρα υπο­φέ­ρει προ­πά­ντων από μια ολο­έ­να πιο εκτε­τα­μέ­νη και βα­θύ­τε­ρη ανοχή προς την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα, που έχει βαθ­μιαία δια­πο­τί­σει ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία και μένει κα­θε­αυ­τή και ως σύ­νο­λο ασχο­λί­α­στη στο Κεί­με­νο Θέ­σε­ων της Κ.Ε. Με κύρια ευ­θύ­νη του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, το οποίο εξέ­θρε­ψε πε­λα­τεια­κές σχέ­σεις προ­σω­πι­κών προ­τι­μη­σια­κών κα­θε­στώ­των κάθε εί­δους και μορ­φής, και με κύρια ωφε­λού­με­νους όσους είχαν την αντι­κει­με­νι­κή δυ­να­τό­τη­τα για με­γά­λης κλί­μα­κας φο­ρο­δια­φυ­γή και για συμ­με­το­χή στο ορ­γα­νω­μέ­νο οι­κο­νο­μι­κό έγκλη­μα, η ανοχή αυτή καλ­λιερ­γή­θη­κε στα­δια­κά ως το ση­μείο σχε­δόν όλοι να θε­ω­ρού­με ότι οι υφι­στά­με­νοι κα­νό­νες δι­καί­ου είναι απλώς εν­δει­κτι­κοί. Και επει­δή καμιά συλ­λο­γι­κό­τη­τα δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει απο­τε­λε­σμα­τι­κά χωρίς τή­ρη­ση κα­νό­νων (εκτός βέ­βαια αν μόνος κα­νό­νας είναι η υπο­τα­γή στην αυ­θαι­ρε­σία ενός δι­κτά­το­ρα), οδη­γού­μα­στε ανα­πό­φευ­κτα σε μια ολο­έ­να χει­ρό­τε­ρη δυ­σλει­τουρ­γία του κρά­τους, της κοι­νω­νί­ας και της οι­κο­νο­μί­ας. Η κά­θαρ­ση δε μπο­ρεί παρά να ξε­κι­νή­σει από την κο­ρυ­φή, από το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και από την οι­κο­νο­μι­κή ολι­γαρ­χία, αλλά πρέ­πει να επε­κτα­θεί προς όλες τις κα­τευ­θύν­σεις, εω­σό­του εμπε­δω­θεί γε­νι­κά στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία μια νο­ο­τρο­πία στον αντί­πο­δα της ση­με­ρι­νής, δηλ. μια νο­ο­τρο­πία σε­βα­σμού της νο­μι­μό­τη­τας. Αν δεν συμ­φω­νού­με με κά­ποιον κα­νό­να, η λύση δεν είναι να τον πα­ρα­βιά­ζου­με συ­στη­μα­τι­κά, αλλά να (επι­χει­ρή­σου­με να) τον τρο­πο­ποι­ή­σου­με ή να τον κα­ταρ­γή­σου­με σύμ­φω­να με τις προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σί­ες. Και βέ­βαια είναι λάθος, στο πλαί­σιο αυτό, η εκ­δή­λω­ση συ­μπά­θειας ή συ­μπα­ρά­στα­σης σε φαι­νό­με­να ανο­μί­ας, όπως οι «κα­τα­λή­ψεις» δη­μό­σιων ή ιδιω­τι­κών κτι­ρί­ων.

Απε­γκλω­βι­σμός από τα μνη­μό­νια θα επι­τευ­χθεί μόνο με την επά­νο­δο στις αγο­ρές

Το κεί­με­νο θέ­σε­ων της Κ.Ε. ανα­φέ­ρει ότι «η προ­σπά­θεια απε­γκλω­βι­σμού από το Μνη­μό­νιο και την επι­τρο­πεία απαι­τεί ένα συ­νο­λι­κό αντα­γω­νι­στι­κό πο­λι­τι­κό σχέ­διο με διε­θνείς συμ­μα­χί­ες, κόμ­μα­τα και ρι­ζο­σπα­στι­κά κι­νή­μα­τα, προ­ο­δευ­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις κυ­ρί­ως του Νότου, με σα­φείς τις δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές που να απο­σα­φη­νί­ζουν απο­λύ­τως ότι η κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νη να τις υπερ­βεί, ακόμα και αν χρεια­στούν ρή­ξεις με την ευ­ρω­παϊ­κή ελίτ». Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι η ανα­ζή­τη­ση συμ­μα­χιών είναι όχι μόνο χρή­σι­μη αλλά και απα­ραί­τη­τη για να μπο­ρέ­σου­με να αντι­στα­θού­με, ως χώρα και ως κυ­βέρ­νη­ση, στις ακραί­ες απαι­τή­σεις με­ρί­δας των δα­νει­στών για κα­τε­δά­φι­ση των κοι­νω­νι­κών και οι­κο­νο­μι­κών δι­καιω­μά­των στην Ελ­λά­δα (ή μάλ­λον των υπο­λειμ­μά­των αυτών των δι­καιω­μά­των, ύστε­ρα από 6 ½ χρό­νια μνη­μο­νί­ων). Είναι όμως αυ­τα­πά­τη αν νο­μί­ζου­με ότι θα μπο­ρέ­σου­με να απε­γκλω­βι­στού­με τε­λι­κά από τα μνη­μό­νια και την επι­τρο­πεία με απο­κλει­στι­κά ή κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση. Ο απε­γκλω­βι­σμός θα επι­τευ­χθεί μόνο εφό­σον κα­τορ­θώ­σου­με να επα­νέλ­θου­με στις κε­φα­λαια­γο­ρές με τη λήξη του τρέ­χο­ντος προ­γράμ­μα­τος στα μέσα του 2018 και να δα­νει­ζό­μα­στε από αυτές ως ένα «φυ­σιο­λο­γι­κό» κρά­τος, προ­κει­μέ­νου να κα­λύ­πτο­νται οι δα­νεια­κές ανά­γκες του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου χωρίς επαι­τεία προς τα άλλα κράτη-μέλη της ευ­ρω­ζώ­νης για δια­κρα­τι­κό δα­νει­σμό. Αν αυτό απο­δει­χθεί στην πράξη ανέ­φι­κτο, τότε εν­δέ­χε­ται να μας πε­ρι­μέ­νουν τα χει­ρό­τε­ρα (δηλ. η ασύ­ντα­κτη χρε­ο­κο­πία και το Grexit), δε­δο­μέ­νου ότι το πο­λι­τι­κό κλίμα σε πολλά κράτη-μέλη της ευ­ρω­ζώ­νης επι­δει­νώ­νε­ται, με ισχυ­ρή άνοδο της ευ­ρω­φο­βι­κής ακρο­δε­ξιάς, και άρα είναι πολύ αμ­φί­βο­λο αν τότε (το 2018) θα μπο­ρού­σε να υπάρ­ξει τέ­ταρ­τη φορά δια­κρα­τι­κός δα­νει­σμός προς την Ελ­λά­δα, έστω και με επα­χθέ­στα­τους όρους (δηλ. τέ­ταρ­το μνη­μό­νιο).

Χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρο ανε­ξάρ­τη­τη απο­νο­μή Δι­καιο­σύ­νης σε συ­ντο­μό­τε­ρους χρό­νους

Μια από τις πα­ρα­μέ­τρους του οι­κο­νο­μι­κού προ­βλή­μα­τος της χώρας είναι και η κα­τά­στα­ση στη Δι­καιο­σύ­νη, για την οποία δεν γί­νε­ται καμία ανα­φο­ρά στο Κεί­με­νο Θέ­σε­ων της Κ.Ε. Οι ρυθ­μοί εκ­δί­κα­σης των υπο­θέ­σε­ων είναι τόσο αργοί, ώστε να ισο­δυ­να­μούν πρα­κτι­κά σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις με αρ­νη­σι­δι­κία. Τούτο απο­θαρ­ρύ­νει κάθε σο­βα­ρή επέν­δυ­ση στη χώρα, αφού κα­νείς δεν μπο­ρεί να είναι βέ­βαιος τι δι­κα­στι­κές εκ­κρε­μό­τη­τες μπο­ρούν να προ­κύ­ψουν και πόσο χρόνο θα διαρ­κέ­σουν. Οι δι­κο­νο­μι­κού χα­ρα­κτή­ρα με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, όπως οι αλ­λα­γές στον Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας που έγι­ναν το 2015 καθ’ υπα­γό­ρευ­ση των δα­νει­στών, είναι μέτρα πυ­ρο­σβε­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα που δεν αντι­με­τω­πί­ζουν το πρό­βλη­μα στη ρίζα του.

Ο σε­βα­σμός στη λαϊκή κυ­ριαρ­χία κρί­νε­ται στην πράξη

Ως προς το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα το Κεί­με­νο Θέ­σε­ων της Κ.Ε. κάνει μια γε­νι­κό­λο­γη ανα­φο­ρά στην «ενί­σχυ­ση του ρόλου των αι­ρε­τών συλ­λο­γι­κών ορ­γά­νων της λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας», χωρίς πα­ρα­πέ­ρα διευ­κρι­νί­σεις. Απο­τε­λεί ερω­τη­μα­τι­κό το πώς συμ­βι­βά­ζε­ται αυτό με το γε­γο­νός ότι με­γά­λος αριθ­μός υπουρ­γών, ανα­πλη­ρω­τών υπουρ­γών και υφυ­πουρ­γών της κυ­βέρ­νη­σης με κορμό τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν ήταν καν υπο­ψή­φιοι στις βου­λευ­τι­κές εκλο­γές του Ια­νουα­ρί­ου του 2015 και συ­νε­πώς, ως πρό­σω­πα, δεν ήταν αι­ρε­τοί και δεν συμ­με­τεί­χαν στο κο­ρυ­φαίο συλ­λο­γι­κό όρ­γα­νο της λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας, δηλ. τη Βουλή (αρ­κε­τοί από αυ­τούς το­πο­θε­τή­θη­καν βέ­βαια εκ των υστέ­ρων στις λί­στες του Σε­πτεμ­βρί­ου του 2015 και μά­λι­στα σε προ­νο­μια­κές θέ­σεις, με απο­τέ­λε­σμα να κα­τα­λά­βουν βου­λευ­τι­κές έδρες). Συ­νε­χί­σθη­κε έτσι η πα­ρά­δο­ση των «δοτών» υπουρ­γών που είχε κα­θιε­ρω­θεί από τα πα­ρα­δο­σια­κά κόμ­μα­τα εξου­σί­ας (ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Νέα Δη­μο­κρα­τία) στις κυ­βερ­νή­σεις των προη­γού­με­νων δε­κα­ε­τιών.

Εξάλ­λου το κεί­με­νο θέ­σε­ων δεν ασχο­λεί­ται κα­θό­λου με το ζή­τη­μα του πε­ριο­ρι­σμού του αριθ­μού των βου­λευ­τών. Με την ψή­φι­ση του νέου εκλο­γι­κού νόμου και την κα­θιέ­ρω­ση της ανα­λο­γι­κής κα­τα­νο­μής των εδρών στα κόμ­μα­τα που έχουν υπερ­βεί το 3% εκ­πλη­ρώ­θη­κε η σχε­τι­κή προ­γραμ­μα­τι­κή και προ­ε­κλο­γι­κή δέ­σμευ­ση και έγινε ένα ση­μα­ντι­κό βήμα εκ­δη­μο­κρα­τι­σμού του πο­λι­τι­κού μας συ­στή­μα­τος. Ωστό­σο πα­ρα­μέ­νει αμε­τά­βλη­τος στις 300 ο αριθ­μός των εδρών της Βου­λής, πα­ρό­τι το άρθρο 51 παρ. 1 του Συ­ντάγ­μα­τος δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα μεί­ω­σής του στους 200, οπότε και θα μειω­νό­ταν αντί­στοι­χα και η δη­μό­σια δα­πά­νη για μι­σθούς, έξοδα, συ­νερ­γά­τες κ.λπ. Σε μια εποχή δρα­μα­τι­κών οι­κο­νο­μι­κών δυ­σκο­λιών για τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία των Ελ­λή­νων, η μεί­ω­ση του αριθ­μού των βου­λευ­τών θα απο­τε­λού­σε έναν ισχυ­ρό συμ­βο­λι­σμό ότι το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα συμ­με­τέ­χει. Όταν π.χ. η Ολ­λαν­δία, με με­γα­λύ­τε­ρο πλη­θυ­σμό και πολ­λα­πλά­σια οι­κο­νο­μι­κά με­γέ­θη από την Ελ­λά­δα, αρ­κεί­ται σε 150 βου­λευ­τές, η ανά­γκη να συ­ντη­ρού­με εμείς τους δι­πλά­σιους είναι του­λά­χι­στον δυσ­διά­κρι­τη.

«Κα­να­λάρ­χες» χωρίς ποι­νι­κές εκ­κρε­μό­τη­τες ή κα­τα­δί­κες

Το Κεί­με­νο Θέ­σε­ων της Κ.Ε. κάνει λόγο για «ρύθ­μι­ση του τη­λε­ο­πτι­κού το­πί­ου και απαλ­λα­γή του από τη δια­πλο­κή» και εξαγ­γέλ­λει ότι θα εί­μα­στε «ασυμ­βί­βα­στοι ενά­ντια στη δια­πλο­κή και τη δια­φθο­ρά». Στο πεδίο αυτό συ­νι­στούν κα­ταρ­χήν θε­τι­κές εξε­λί­ξεις η ψή­φι­ση του νόμου 4339/2015 για τις τη­λε­ο­πτι­κές άδειες και η διε­ξα­γω­γή, για πρώτη φορά από το 1989 οπότε κα­τα­λή­φθη­καν «εξ εφό­δου» οι τη­λε­ο­πτι­κές συ­χνό­τη­τες, ανοι­χτής δια­γω­νι­στι­κής δια­δι­κα­σί­ας. Ωστό­σο ζη­τού­με­νο στο πλαί­σιο αυτό θα έπρε­πε να απο­τε­λεί όχι μόνο η εισ­ροή εσό­δων στα δη­μό­σια τα­μεία από τα ποσά που θα κα­τα­βά­λουν όσοι πλειο­δο­τή­σουν για τις νέες άδειες, αλλά και η θω­ρά­κι­ση του δη­μό­σιου βίου απέ­να­ντι σε ποι­κί­λους κιν­δύ­νους οι οποί­οι προ­κύ­πτουν λόγω του με­γά­λου επη­ρε­α­σμού της κοι­νής γνώ­μης από την τη­λε­ό­ρα­ση. Συ­νε­πώς χρειά­ζε­ται να δια­σφα­λι­στεί ότι δεν θα διεισ­δύ­σουν στο τη­λε­ο­πτι­κό τοπίο πρό­σω­πα ή επι­χει­ρή­σεις συν­δε­ό­με­να με το ορ­γα­νω­μέ­νο έγκλη­μα, οι­κο­νο­μι­κό και όχι μόνο. Δεν είναι ούτε αρι­στε­ρό ούτε προ­ο­δευ­τι­κό να εξαρ­τά­ται η κα­θο­ρι­στι­κή συμ­με­το­χή προ­σώ­πων στο τη­λε­ο­πτι­κό τοπίο μόνο από οι­κο­νο­μι­κά κρι­τή­ρια και να αγνο­ού­νται οι ποι­νι­κές εκ­κρε­μό­τη­τες ή και οι ποι­νι­κές κα­τα­δί­κες. Η ισχύ­ου­σα νο­μο­θε­σία είναι ατε­λής και ανε­παρ­κής σε ό, τι αφορά τα κω­λύ­μα­τα συμ­με­το­χής στη διοί­κη­ση και ιδιο­κτη­σία τη­λε­ο­πτι­κών σταθ­μών. Χρειά­ζε­ται συ­μπλή­ρω­σή της με τη θέ­σπι­ση ενός προ­σω­ρι­νού πε­ριο­ρι­σμού (ανα­στο­λή των δι­καιω­μά­των του με­τό­χου ή μέ­λους του Δ.Σ. τη­λε­ο­πτι­κής επι­χεί­ρη­σης-φορέα άδειας μετά την άσκη­ση σε βάρος του ποι­νι­κής δί­ω­ξης για αδι­κή­μα­τα του άρ­θρου 6 ν. 4339/2015) και ενός ορι­στι­κού (έκ­πτω­ση μέ­λους Δ.Σ. και υπο­χρέ­ω­ση με­τα­βί­βα­σης με­το­χών ύστε­ρα από αμε­τά­κλη­τη κα­τα­δί­κη για τα ίδια αδι­κή­μα­τα).

Η ευ­ρω­παϊ­κή προ­ο­πτι­κή της Τουρ­κί­ας είναι ανύ­παρ­κτη

Σε ό, τι αφορά την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή το Κεί­με­νο Θέ­σε­ων της Κ.Ε ανα­φέ­ρει ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπο­στη­ρί­ζει την ευ­ρω­παϊ­κή προ­ο­πτι­κή της Τουρ­κί­ας, με προ­ϋ­πό­θε­ση την πλήρη συμ­μόρ­φω­ση της τε­λευ­ταί­ας με το Διε­θνές Δί­καιο, τον σε­βα­σμό των αρχών της αρχής καλής γει­το­νί­ας, τη δια­φύ­λα­ξη των δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των, καθώς και την τή­ρη­ση των διε­θνών και ευ­ρω­παϊ­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων όσον αφορά τα μειο­νο­τι­κά και θρη­σκευ­τι­κά δι­καιώ­μα­τα όλων των Τούρ­κων πο­λι­τών. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όμως τί­πο­τε από όλα αυτά δεν συμ­βαί­νει. Αντί­θε­τα στη γει­το­νι­κή χώρα υπάρ­χει ένα ημιαυ­ταρ­χι­κό κα­θε­στώς που διο­λι­σθαί­νει κα­θη­με­ρι­νά προς έναν ολο­έ­να πιο απρο­κά­λυ­πτο αυ­ταρ­χι­σμό, ενώ πα­ράλ­λη­λα απει­λεί την Ελ­λά­δα με πό­λε­μο σε πε­ρί­πτω­ση άσκη­σης από τη χώρα μας του κυ­ριαρ­χι­κού δι­καιώ­μα­τός της για επέ­κτα­ση των χω­ρι­κών υδά­των σύμ­φω­να με το διε­θνές δί­καιο, συ­νε­χί­ζει την κα­το­χή μέ­ρους της Κύ­πρου, διε­ξά­γει έναν ολο­κλη­ρω­τι­κό πό­λε­μο κατά της κουρ­δι­κής μειο­νό­τη­τας στις νο­τιο­α­να­το­λι­κές επαρ­χί­ες της Τουρ­κί­ας, ει­σβά­λει στο συ­ρια­κό έδα­φος για να εξο­ντώ­σει και τους Κούρ­δους της Συ­ρί­ας κ.ο.κ. Επο­μέ­νως η ευ­ρω­παϊ­κή προ­ο­πτι­κή της Τουρ­κί­ας είναι ανύ­παρ­κτη, επει­δή την απορ­ρί­πτει το ίδιο το τουρ­κι­κό κα­θε­στώς και δεν ωφε­λεί σε τί­πο­τα να συ­ντη­ρού­με αυ­τα­πά­τες σχε­τι­κά με το ζή­τη­μα αυτό.

Η πί­στω­ση χρό­νου δεν είναι απε­ριό­ρι­στη

Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά, στην πο­ρεία και τη λει­τουρ­γία τόσο του κόμ­μα­τος όσο και της κυ­βέρ­νη­σης πα­ρα­τη­ρού­νται σο­βα­ρές στρε­βλώ­σεις. Αν αυτές δεν διορ­θω­θούν είναι ορα­τός ο κίν­δυ­νος πα­λι­νόρ­θω­σης του πα­ρα­δο­σια­κού φαύ­λου πε­λα­τεια­κού-οι­κο­γε­νειο­κρα­τι­κού συ­στή­μα­τος εξου­σί­ας και βύ­θι­σης της χώρας και της κοι­νω­νί­ας σε μια ακόμη βιαιό­τε­ρη πτω­χο­ποί­η­ση, ενώ σε ένα πιο μα­κρο­πρό­θε­σμο ορί­ζο­ντα δια­φαί­νε­ται υπαρ­ξια­κό ζή­τη­μα συ­νο­λι­κά για τον ελ­λη­νι­σμό. Η πί­στω­ση χρό­νου που έδωσε τον Σε­πτέμ­βριο του 2015 στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ο ελ­λη­νι­κός λαός υπάρ­χει ακόμα, αλλά δεν είναι απε­ριό­ρι­στη.