ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Nίκος Γιώργος Παπουτσίδης: «Η Ελλάδα που είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου, είναι η Ρόδος»

Δαμιανός Αθανασίου 7 λεπτά ανάγνωση
NIKOΣ ΓIΩPΓOΣ ΠAΠOYTΣIΔHΣ
Η Ελλάδα που είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου, είναι η Ρόδος

NΙΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΙΔΗΣ

Το εμβλη­μα­τικό ξενο­δο­χείο “Rodos Palace”, συμπλη­ρώ­νει φέτος 45 χρόνια λει­τουρ­γίας και γιορ­τά­ζει τη σπου­δαία αυτή επέτειο διορ­γα­νώ­νο­ντας και υπο­στη­ρί­ζο­ντας με κάθε τρόπο μία σειρά εκδη­λώ­σεων που ανα­δει­κνύ­ουν την παρά­δοση του τόπου, τη γαστρο­νο­μία, τη σύγ­χρονη πολι­τι­στική παρα­γωγή, που αφήνουν ένα οικο­λο­γικό απο­τύ­πωμα…

Ένα ξεχω­ρι­στό, δια­δρα­στικό happening θα είναι η απο­κά­λυψη του εικα­στι­κού έργου του Νίκου Γιώργου Παπου­τσίδη με θέμα την ιστορία του Δράκου της Ρόδου, αύριο Παρα­σκευή 16 Αυγού­στου στις 8 το βράδυ.

O Nίκος Γιώργος Παπου­τσί­δης γεν­νή­θηκε στο Κάιρο και ζει στην Αθήνα. Σπού­δασε στην Αγγλία Περι­βαλ­λο­ντο­λο­γική Τέχνη και Σχέδιο, Τέχνη και Ιστορία Τέχνης. Έζησε για πολλά χρόνια στο Παρίσι, όπου συνερ­γά­στηκε με διά­φο­ρες γκαλερί. Επι­νό­ησε το Σιδη­ρο­γρά­φημα, είδος τέχνης όπου η ζωγρα­φική και η γλυ­πτική παρου­σιά­ζουν ενιαίο έργο πάνω σε λαμα­ρίνα. Έχει σχε­διά­σει είδη γραμ­μά­των και συν­θέ­σεις με λέξεις και έχει γράψει Οπτική Ποίηση. Δημιούρ­γησε το Ποίημα Αντι­κεί­μενο, συν­δυα­σμό εικόνας και λόγου. Φιλο­τέ­χνησε μετάλ­λια, βραβεία, κοσμή­ματα, εξώ­φυλλα δίσκων, αφίσες και υπαί­θρια λάβαρα. Γλυπτά του βρί­σκο­νται στο Πνευ­μα­τικό Κέντρο του Δήμου Αθη­ναίων (1997), στο Αμε­ρι­κα­νικο Κολ­λέ­γιο Ελλάδος – ACGart (1997, 2007, 2009), στα γραφεία της ABSOLUT COMPANY, Στοκ­χόλμη (1999), στο Πολι­τι­στικό Κέντρο “Μελίνα” (2000), στο Δημαρ­χιακό Μέγαρο Αθηνών (2003) , στο ΚΑΤ Κηφι­σιάς (2003), στο Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Δήμου Ροδίων (2008), στον πολυ­χώρο πολι­τι­σμού Αθηναϊς (2010), στο Copelouzos Family Art Museum (2012), στο Μουσείο Μαρα­θω­νίου Δρόμου (2013) και στην πρε­σβεία της Ιαπω­νίας στην Αθήνα (2013).

Υπαί­θρια μόνιμα εγκα­τε­στη­μένα γλυπτά του υπάρ­χουν στην Τεχνόπολη-Γκάζι (1999), στο Φισκάρδο της Κεφαλ­λο­νιάς (2001), στην Ιθάκη (2001), σε πλατεία του Δήμου Κηφι­σιάς (2003), στο Ηρώον του Δήμου Παλαιού Φαλήρου (2005), στο Ιππο­κρά­τειο Νοσο­κο­μείο Αθηνών (2007), σε κεντρικά σημεία της πόλης της Ρόδου (2008), στο Copelouzos Family Art Museum (2012), στην αφε­τη­ρία του Μαρα­θω­νίου Δρόμου (2013), στην πρόσοψη νεο­κλα­σι­κού κτηρίου επί της οδού Σόλωνος 6 (2013) και σε βιο­μη­χα­νικό κτήριο στο Μαρ­κό­πουλο Αττικής (2014).

Έργα του φιλο­ξε­νού­νται σε δημό­σιες και ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό.

Aναλυτικά η συνέ­ντευξη του κ. Παπου­τσίδη

Κύριε Παπου­τσίδη, έχετε συστη­θεί στο κοινό της Ρόδου μέσω των έργων σας που δια­κο­σμούν κεντρικά σημεία της πόλης μας με θέματα που αφορούν το «ευ αγω­νί­ζε­σθαι», το ολυ­μπιακό ιδεώδες καθώς και αρχἐτυ­πους συμ­βο­λι­σμούς. Με το happening της απο­κά­λυ­ψης του σιδε­ρέ­νιου Δράκου της Ρόδου αυτή την Παρα­σκευή με αφορμή τον εορ­τα­σμό των 45 χρόνων του Rodos Palace θα έρθουμε σε επαφή με την θεμα­τική ενότητα των Δράκων.

Η ενότητα των δράκων όπως τα επι­τοί­χια της συλ­λο­γής Δρα­κο­συλ­λέ­κτης έχουν ήδη εκτεθεί σε πολλές γκαλερί, ένας μεγάλος δράκος ανήκει στη συλλογή της οικο­γέ­νειας Κοπε­λού­ζου, μια μεγάλη έκθεση για 6 μήνες με δράκους υπήρχε στο Παλαιό Φάληρο, ενώ δράκοι υπάρ­χουν σε αρκετές ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό. Δράκοι υπήρχαν και στην συλλογή που παρου­σιά­σαμε στην έκθεση στο Νεστω­ρί­δειο Μέλα­θρον στο παρελ­θόν. Οι δράκοι είναι αγα­πη­μένα μου θέματα λόγω της κίνησης και του χρώ­μα­τος. Η πρώτη φορα που ήρθα σε επαφή ήταν μέσω του αγα­πη­μέ­νου μου ζωγρά­φου Αλέκου Φασια­νού.

Θα θέλατε να μας πείτε δύο λόγια, πώς προ­έ­κυψε αυτή η συνερ­γα­σία;

Το Rodos Palace είναι ένα ξενο­δο­χείο που αγαπά την τέχνη. Γνώρισα την οικο­γέ­νεια Καμπου­ράκη μετά την επί­σκεψή τους στο ατελιέ μου. Ο θόλος είναι απο μόνος του ένα εμβλη­μα­τικό γλυπτό όχι μόνο για τη Ρόδο αλλά για όλη την Ελλάδα. Έτσι και δέχθηκα αμέσως την ευγε­νική πρόταση τους να δημιουρ­γήσω ένα γλυπτό με αφορμή τον εορ­τα­σμό των 45 χρόνων και τον διάσημο Δράκο της Ρόδου.

Μάλιστα. Εκτός όμως από την απο­κά­λυψη του γλυπτού θα σας δούμε και ως μέρος του εικα­στι­κού αφού εσείς ο ίδιος με την χρήση εργα­λείου θα αφαι­ρείτε μικρά κομ­μά­τια του δράκου και θα τα δίνετε στο κοινό. Τι ακριβώς θα συμβεί;

Με το Δράκο της Ρόδου ξεκινώ μια και­νούρ­για τεχνική, τα απο­σπώ­μενα. Κομ­μά­τια απο το έργο απο­σπώ­νται έτσι ώστε να απο­κα­λυ­φθεί στο φώς και να ολο­κλη­ρω­θεί η δια­δι­κα­σία. Κάτι παρό­μοιο αλλά με άλλη φιλο­σο­φία και τεχνική είχα παρου­σιά­σει για τον οίκο Cartier. Μια τεχνική σαν σπα­ζο­κε­φα­λιά. Το κομμάτι που απο­σπά­ται πρέπει να αφήνει σωστό ίχνος χωρίς παρα­μορ­φώ­σεις από το κόψιμό του. Αλλά αυτό είναι και η πρό­κληση, να συν­δυά­σεις τεχνική και αισθη­τική.

Μιλήστε μας για την τεχνική που δημιουρ­γείτε, τα έργα σας και το σιδη­ρο­γρά­φημα το οποίο είναι σήμα κατα­τε­θέν της τεχνι­κής δια­δι­κα­σίας που ακο­λου­θείτε.

Δοκι­μάζω διά­φο­ρες τεχνι­κές κατα καιρούς και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό στην τέχνη. Κάπου θα κατα­λήξω. Το σιδη­ρο­γρά­φημα που χρη­σι­μο­ποιούσα παλαιό­τερα είναι γραφή πάνω στο μέταλλο. Τη θέση του πινέλου έπαιρνε το ηλε­κτρό­διο της ηλε­κτρο­κόλ­λη­σης ενώ στα διά­τρητα αργό­τερα, μικρά κομ­μά­τια σιδήρου ενώ­νο­νται μεταξύ τους.

Τα έργα σας είναι τοπο­θε­τη­μένα σε πολλούς δημό­σιους χώρους στην Ελλάδα όπως η Υδρό­γειος της Ειρήνης, που είναι τοπο­θε­τη­μένη στο Γκάζι και το «Μαρα­θώ­νιο Σύμπαν» στην είσοδο του Μου­σείου Μαρα­θω­νίου Δρόμου. Θα θέλατε να μιλή­σετε για τα έργα σας στη Ρόδο;

Τα έργα της Ρόδου τα χάρισα στους Ροδίτες με όλη την ευγνω­μο­σύνη που έχω για την ομορφιά της. Η Ελλάδα που είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου είναι η Ρόδος. Την αντί­κρυσα για πρώτη φορά όταν ερχό­μουν απο το Κάιρο με τους γονείς μου στην χώρα μας με το υπε­ρω­κε­ά­νειο Αχιλ­λέας. Αντί­κρυσα τη Ρόδο πριν αντι­κρύσω την Ακρό­πολη. Έχει μείνει ένας σεβα­σμός για το νησί. Έτσι και απο­φά­σισα να προ­χω­ρήσω στην ευγε­νική παρα­χώ­ρηση. Η μόνη παρα­τή­ρηση που έχω είναι ότι μετά απο τόσα χρόνια δεν έχουν ληφθεί μέτρα προ­στα­σίας και υπο­δο­μές κατάλ­λη­λης έκθεσης σε ό,τι αφορά την ασφά­λεια των ἐργων αυτών απο τις αρμό­διες αρχές της πόλης.

Πηγή έμπνευ­σης του εικα­στι­κού έργου του Δράκου της Ρόδου είναι ένα παρα­μύθι. Σωστά;

Ακριβώς. Ο Δράκος υπήρξε και υπάρχει σαν έμπνευση σε όλους τους πολι­τι­σμούς και τις θρη­σκείες. Απο τον Δράκο Λεβιά­θαν των πρώτων ημερών “της δημιουρ­γίας” μέχρι τον Δράκο της Κίνας, τον θεό δράκο Κετσα­κουάκλ στο Μεξικό και την Αρχαία Ελλάδα. Ετσι, σαν ερπετό ήθελα να δείξω αυτό τον Δράκο: Ελλη­νικό, λιτό, όχι με δυτικά μεσαιω­νικά χαρα­κτη­ρι­στικά σαύρας και πουλιού. Παιδί της γής να στρο­βι­λί­ζε­ται μέσα στους συμ­βο­λι­σμούς του.

Οι Δράκοι ζουν παντού και μέσα μας, λέτε στο κείμενο. Ποιά είναι η άποψη σας για την σχέση ψυχής και τέχνης, ζωής και τέχνης;

Η τέχνη είναι η ψυχή του καλ­λι­τέ­χνη σε τρεις δια­στά­σεις. Είναι ένα κομμάτι από την ψυχή του, από τα βιώματά του. Δεν ξέρω αν υπάρχει πραγ­μα­τικά ευτυ­χι­σμέ­νος καλ­λι­τέ­χνης μετά απο την δια­δι­κα­σία όταν φιλ­τρά­ρει και επε­ξερ­γά­ζε­ται τόσα ερε­θί­σματα, καλά και κακά. Σαν τον Δράκο που μετα­φο­ρικά όταν δεν τρώει ανθρώ­πους ερω­τεύ­ε­ται. Δηλαδή δεν ρουφάει την γνώση γύρω του αλλά την ασκεί.

Στο συγκε­κρι­μένο έργο φιλο­τε­χνή­σατε τον φοβερό Δράκο που ζούσε στην περιοχή που σήμερα βρί­σκε­ται το Rodos Palace και τον οποίο σκότωσε ο θαρ­ρα­λέος Dieudonne de Gozon ο οποίος έγινε αργό­τερα μεγάλος μάγι­στρος. Μια μαγική ιστορία την οποία εσείς μετα­φρά­σατε σε γλυπτό. Ποια στοι­χεία της ιστο­ρίας κρα­τή­σατε στην δια­δι­κα­σία αυτή;

Κράτησα τον συμ­βο­λι­σμό του δράκου και τα στοι­χεία που τον περι­βάλ­λουν: το φως, τον έρωτα, τη θάλασσα, το σύμπαν, τη φύση.

Είναι εύκολο ή δύσκολο για ένα καλ­λι­τέ­χνη να δημιουρ­γή­σει τέχνη σε ένα τόπο σταυ­ρο­δρόμι πολι­τι­σμών;

Ο καλ­λι­τέ­χνης δημιουρ­γεί ανάλογα την διάθεσή του. Ο τόπος δεν έχει σημασία.

Πρό­σφατα στο Μαρα­θώ­νιο Σύμπαν, την έκθεση στον Διεθνή Αερο­λι­μένα Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος ο κάθε επι­σκέ­πτης ήταν μέρος της εγκα­τά­στα­σης. Στο Δράκο ο θεατής τι ρόλο θα θέλατε να έχει;

Θα ήθελα να έχει τον ρόλο ενός περα­στι­κού που στον δρόμο του συναντά ένα δράκο. Να δια­βά­σει τα σύμβολά του.

Έχετε συνερ­γα­στεί με μεγάλες εται­ρείες στην χώρα μας και στο εξω­τε­ρικό. Θα θέλατε να μας πείτε για αυτό.

Η συνερ­γα­σία τέχνης και επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας είναι πάντα εποι­κο­δο­μη­τική. Το έργο του Μώραλη στο Hilton είναι ένα καλό παρά­δειγμα. Η Campell και ο Warhol είναι επίσης άλλο καλό παρά­δειγμα. Έχω συνερ­γα­στεί με πάρα πολλές και γνωστές εται­ρείες όπου και προ­έ­κυ­ψαν σημα­ντι­κές συνερ­γα­σίες, όπως εκείνη με την ABSOLUT στην Κοπεγ­χάγη

Είστε συχνός επι­σκέ­πτης του νησιού μας. Τι είναι για σας η Ρόδος;

Η Ρόδος για μένα είναι η πρώτη εικόνα που είδα απο Ελλάδα, οι πολύ καλοί φίλοι μου εδώ και οτι­δή­ποτε ενδιά­μεσο: η φυσική ομορφιά, η θάλασσα, το φως.

Θα θέλαμε να σας ευχα­ρι­στή­σουμε θερμά για τον χρόνο σας και να κλεί­σουμε με μια απά­ντηση στο ερώτημα που εσείς ο ίδιος έχετε θέσει: “Θα φτά­σουμε να λέμε κάποτε ότι δεν υπάρ­χουν δράκοι;”

Οι δράκοι είναι παντού και μέσα μας. Όσο ονει­ρευό­μα­στε παρα­μύ­θια, όσο ερω­τευό­μα­στε, όσο αγαπάμε ή μισούμε και μετά μετα­νο­ούμε, φοβό­μα­στε ή τολμάμε τόσο θα υπάρ­χουν για πάντα.

Ευχα­ρι­στούμε θερμά.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.