Το χαρτομάνι

Καλό θα είναι, από εδώ και στο εξής να μην περιο­ρι­ζό­μα­στε στην κριτική προς τους Δήμους και τις υπη­ρε­σίες καθα­ριό­τη­τας για την ανι­κα­νό­τητα ή την αδια­φο­ρία τους απέ­να­ντι στο σκου­πι­δα­ριό της νησίδας, στο χαρ­το­μάνι της κολώνας, ή όπου υπάρχει ελεύ­θε­ρος χώρος τσι­μέ­ντου, αλλά να κατο­νο­μά­ζουμε, να κοι­νο­ποιούμε  και να δεί­χνουμε με το δάχτυλο  και εκεί­νους που κοσμούν την αφίσα! Τους δήθεν «ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους» κατά τα άλλα, τρα­γου­δι­στές ή ηθο­ποιούς, οι οποίοι δέχο­νται να μπαίνει το προ­σω­πάκι τους στις κολώνες μας. Τους χώρους  που θα φιλο­ξε­νη­θούν οι καλ­λι­τέ­χνες. Τα κόμματα ή τους  φορείς που υπο­τί­θε­ται ότι ανα­πτύσ­σουν κοι­νω­νική δράση για το καλό μας και όποιον άλλο υπο­γρά­φει με το ονο­μα­τάκι του την εξα­θλί­ωση της αισθη­τι­κής μας, την υπο­βάθ­μιση της ζωής μας και την ενσυ­νεί­δητη κατα­στροφή της πόλης μας. Μήπως και κατα­λά­βουν, ότι υπάρ­χουμε κι εμείς εδώ…