Τα φουσάτα

Των εχθρών τα φου­σά­τα πε­ρά­σαν, σαν το λίβα που καίει τα σπαρ­τά, απ’ τις πα­ρα­λί­ες που αυτές τις ημέ­ρες είναι  γε­μά­τες. Γε­μά­τες με κόσμο, πριν γε­μί­σουν με σκου­πί­δια.΄Ηταν μη γίνει η αρχή. ΄Ηταν μην αρ­χί­σει κά­ποιος να… κρε­μά­ει τη σα­κού­λα με τα σκου­πί­δια του, στο πρώτο αλ­μυ­ρί­κι που εύ­ρι­σκε μπρο­στά του πριν μπει στο αυ­το­κί­νη­τό του. Γέ­μι­σαν τα αλ­μυ­ρί­κια κα­λο­και­ρι­νά στο­λί­δια. ΄Ηταν μη γίνει η αρχή να πα­ρα­τή­σει κά­ποιος τη σα­κού­λα του στην άκρη του δρό­μου που είχε παρ­κά­ρει το αυ­το­κί­νη­τό του. Γέ­μι­σε όλος ο δρό­μος με μι­κρές χω­μα­τε­ρές. Η αλή­θεια είναι, ότι είναι δυ­σεύ­ρε­τοι οι κάδοι. Είναι αλή­θεια, ότι δεν είναι δυ­να­τόν να υπάρ­χει κι ένας κάδος μπρο­στά στο αυ­το­κί­νη­τό σου. Αλλά άν­θρω­πέ μου, γιατί δεν την παίρ­νεις μαζί την σα­κού­λα να την πε­τά­ξεις στον πρώτο κάδο που θα βρεις μπρο­στά σου; Δεν θα πι­στέ­ψω ποτέ ότι αυτοί είναι οι Έλ­λη­νες. Το αρ­νού­μαι. Απλώς, υπάρ­χουν οι λίγοι που κά­νουν το κακό. Οι λίγοι αυτοί  βρω­μί­ζουν τη χώρα. Αυτό δεν επι­δέ­χε­ται αμ­φι­σβή­τη­ση. Κι εδώ δεν φταί­νε οι πο­λι­τι­κοί για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη αθλιό­τη­τα. Γιατί, σί­γου­ρα, δεν πέ­τα­ξε ο Δή­μαρ­χος ή κά­ποιος δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος ή κά­ποιος υπάλ­λη­λος του Δήμου τα σκου­πί­δια. Αυτοί είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να αδειά­ζουν τους κά­δους. Δεν υπε­ρα­σπί­ζο­μαι το Δήμο. Αλλά προ­σπα­θώ να είμαι δί­καιη. Οι Δήμοι δεν έχουν πό­ρους. Ή τους κα­κο­δια­χει­ρί­ζο­νται. Η αδια­φο­ρούν για το πε­ρι­βάλ­λον, τα έχου­με ξα­να­πεί αυτά. Για την γε­νι­κή πο­λι­τι­κή στη δια­χεί­ρι­ση φταί­νε 100% οι πο­λι­τι­κοί. Σε αυ­τούς, βε­βαί­ως, πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και οι «άρ­χο­ντες» της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης. Για την ελε­ει­νή συ­μπε­ρι­φο­ρά σου στο πε­ρι­βάλ­λον, όμως, φταίς ΚΑΙ εσύ! Όταν πετάς το σκου­πί­δι στο δρόμο, φταις εσύ. Όταν αφή­νεις μπάζα τη νύχτα στο δάσος φταις εσύ.  Όταν φεύ­γεις από την πα­ρα­λία και αφή­νεις σκου­πί­δια ή τα… κρε­μάς πάνω στα δέν­δρα, φταις εσύ.  Όταν φεύ­γεις απ’ το σι­νε­μά, το θέ­α­τρο, το γή­πε­δο, τη συ­ναυ­λία  και αφή­νεις στο πά­τω­μα ή πάνω στο κά­θι­σμα χαρ­τιά, ποπ κορν και πλα­στι­κά πο­τή­ρια, φταις εσύ.  Όταν πετάς το απο­τσί­γα­ρο έξω από το πα­ρά­θυ­ρο του αυ­το­κι­νή­του ή το «φυ­τεύ­εις» στην άμμο, φταις εσύ.