Φαίη Μίχου: Οι ιστορίες της… επιτυχίας

Η προ­πο­νή­τρια του beach volley στην Τελ­χι­νίδα Φαίη Μίχου έγραψε μερικά λόγια για τον Δημήτρη Καλιόζη και την Στα­μα­τίνα Γκι­ζέττη.

Συγκε­κρι­μένα ανέφερε τα ακό­λουθα:

«Ο Δημή­τρης Καλιό­ζης, αθλητής της Τελ­χι­νί­δας με συμπαί­κτη τον Γιάννη Καρ­δού­λια από την Κω και η αθλή­τρια της Τελ­χνι­δας Στα­μα­τίνα Γκι­ζέττη με τη συμπαί­κτριά της από τη Θεσ­σα­λο­νίκη την Ελπίδα Πιτσι­γκώνη, με τους ομο­σπον­δια­κούς προ­πο­νη­τές Αλκι­βιάδη Χατζη­νι­κο­λάου και Θοδωρή Παπα­δη­μη­τρίου, κατά­φε­ραν την πρώτη ημέρα της συμ­με­το­χής τους στο Πανευ­ρω­παϊκό Πρω­τά­θλημα μεγα­λύ­τε­ρης ηλι­κια­κής κατη­γο­ρίας από τη δική τους να φέρουν από μία νίκη. Τα αγόρια κέρ­δι­σαν την Εθνική Ομάδα του Ισραήλ, ενώ τα κορί­τσια την αντί­στοιχη της Τουρ­κίας.

Πίσω από κάθε φωτο­γρα­φία όμως κρύ­βε­ται και μια ιστορία ή… πολλές ιστο­ρίες. Εγώ θα γράψω για αυτές τις ιστο­ρίες που έζησα αυτο­προ­σώ­πως. Στην πρώτη ιστορία λοιπόν… έβρεχε. Δεν έβρεχε πολύ αλλά έβρεχε όλη την ημέρα με απο­τέ­λε­σμα όλα να είναι… βρεγ­μένα. Το κορι­τσάκι της ιστο­ρίας ήταν έτοιμο από ώρα. Περί­μενε εκνευ­ρι­σμένη και ανυ­πό­μονη στην πόρτα.

-Πάμε μαμά! Θα αργή­σουμε!

– Που θα αργή­σουμε παιδάκι μου; Δεν θα κάνετε προ­πό­νηση! Το γήπεδο θα είναι βούρκος, βρέχει όλη τη μέρα, δε θα έρθει κανείς!

-Δεν το ξέρεις αυτό…

Το γήπεδο είναι μακριά από το σπίτι και ήταν πράγ­ματι βρεγ­μένο και κλειστό. Στο παρ­κινγκ αυτο­κι­νή­των υπήρχε μόνο ένα ακόμα αυτο­κί­νητο.

-Είδες μαμά; Ήρθε και ο coach!

Η μαμά της μικρής ένιωσε μπερ­δε­μένη.

-Πες μου ότι θα κάνετε προ­πό­νηση με αυτό τον καιρό!

-Όχι βέβαια, ήρθα μήπως κάποιο παιδί μπερ­δευ­τεί και έρθει.

Το κορι­τσάκι της ιστο­ρίας, η Στα­μα­τίνα, ήταν τότε στις πρώτες τάξεις του δημο­τι­κού. Κοι­μή­θηκε ευχα­ρι­στη­μένη εκείνο το βράδυ. Είχε κάνει το καλύ­τερο που μπο­ρούσε και ο προ­πο­νη­τής της το ήξερε.

Από εκείνη την ημέρα και κάθε μέρα έως και σήμερα δεν έχει στα­μα­τή­σει να προ­σπα­θεί να κάνει το καλύ­τερο που μπορεί! Όταν η τρέλα του μικρού αθλητή συνα­ντη­θεί με την τρέλα του προ­πο­νητή του τότε συμ­βαί­νει… η φωτο­γρα­φία!

Η δεύτερη ιστορία θα είναι πολύ πιο σύντομη. Το 2014 ήρθε στο γήπεδο του beach volley ένα αγοράκι. Από τότε… δεν έφυγε ποτέ. Τώρα που γράφω είναι ακόμα στο γήπεδο. Αυτή τη φορά σε ένα γήπεδο της Τουρ­κίας. Κάθε φορά που είχε κακο­και­ρία, μία από αυτές τις τρο­μα­κτι­κές που τις βαπτί­ζουν με γυναι­κεία ονόματα, το αγόρι της ιστο­ρίας, ο Δημή­τρης, μου έστελνε μηνύ­ματα:

‘’Coach, δεν πιστεύω να χάσουμε την προ­πό­νηση λόγω της βρο­χού­λας;’’

Έξω οι κάδοι σκου­πι­διών κυνη­γού­σαν τα αυτο­κί­νητα από τους δυνα­τούς ανέμους, ενώ διάφορα αντι­κεί­μενα κολυ­μπού­σαν στους δρόμους. Όταν η τρέλα του αθλητή συνα­ντή­σει την τρέλα του προ­πο­νητή του συμ­βαί­νει… η φωτο­γρα­φία…!

Ο Γιάννης Καρ­δού­λιας, η Ελπίδα Πιτσι­γκώνη, πρω­τα­θλη­τές Ελλάδος και διεθνής από πέρυσι, και οι ομο­σπον­δια­κοί προ­πο­νη­τές Αλκι­βιά­δης Χατζη­νι­κο­λάου και Θοδωρής Παπα­δη­μη­τρίου δεν χρειά­ζο­νται συστά­σεις, είναι ήδη γνωστοί στο χώρο του beach volley για τη συνει­σφορά και τις επι­τυ­χίες τους.

Οι αθλητές της Ρόδου, τα δικά μας παιδιά, τα δικά μου παιδιά, πρώτη φορά με το εθνό­σημο στο στήθος, για πρώτη φορά φεύγουν από τα στενά όρια του τόπου μας και κυρίως του εαυτού τους και σε αυτό το πρώτο άνοιγμα των φτερών τους κέρ­δι­σαν το Ισραήλ (τα αγόρια) και την Τουρκία (τα κορί­τσια) με 2-0 σετ και μας γέμισαν με περη­φά­νια και ελπίδες για το μέλλον!

Εγώ σαν προ­πο­νή­τρια τους στέλνω εκεί μακριά συγ­χα­ρη­τή­ρια και ευχές για πολλές ακόμα επι­τυ­χίες!».