ΟΟΣΑ: 4 γενιές για να ανέβεις κοινωνική κλίμακα στην Ελλάδα

Ο “κοι­νω­νι­κός ανελ­κυ­στή­ρας” παρου­σιά­ζει βλάβη σε πολλές βιο­μη­χα­νι­κές χώρες, καθώς χρειά­ζο­νται κατά μέσον όρο πέντε γενιές στις χώρες του Οργα­νι­σμού Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σίας και Ανά­πτυ­ξης (ΟΟΣΑ) για να κατα­φέ­ρει κάποιος που προ­έρ­χε­ται από φτωχή οικο­γέ­νεια να φτάσει στο μέσο εισό­δημα στη χώρα του, ανα­κοί­νωσε σήμερα ο οργα­νι­σμός αυτός.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ που δόθηκε σήμερα στη δημο­σιό­τητα, η Ελλάδα και η Ισπανία βρί­σκο­νται πάνω από τον μέσο όρο, καθώς σε αυτές χρειά­ζο­νται 4 γενιές, ενώ στη Γαλλία και τη Γερ­μα­νία απαι­τού­νται έξι γενιές για να ανέλθει κάποιος στην κοι­νω­νική κλίμακα.

“Δεν υπάρχει πλέον κοι­νω­νική κινη­τι­κό­τητα στις χώρες του ΟΟΣΑ: τα εισο­δή­ματα, το επάγ­γελμα, το επίπεδο εκπαί­δευ­σης μετα­φέ­ρο­νται από τη μια γενιά στην άλλη”, σημεί­ωσε η Γκα­μπριέλα Ράμος, ειδική σύμ­βου­λος του γενικού γραμ­μα­τέα του ΟΟΣΑ, κατά την παρου­σί­αση της έκθεσης του οργα­νι­σμού σε δημο­σιο­γρά­φους.

“Στο σύνολο του ΟΟΣΑ, χρειά­ζο­νται πλέον του­λά­χι­στον 5 γενιές κατά μέσον όρο ώστε ένα παιδί που προ­έρ­χε­ται από μια οικο­γέ­νεια που βρί­σκε­ται χαμηλά στην εισο­δη­μα­τική κλίμακα να φτάσει στον μέσο όρο της”, πρό­σθεσε.

Στη Γαλλία, όπως και στη Γερ­μα­νία και τη Χιλή, χρειά­ζο­νται έξι γενιές για να μπο­ρέ­σουν τα παιδιά μιας οικο­γέ­νειας που βρί­σκε­ται χαμηλά στην κλίμακα εισο­δη­μά­των (στο κατώ­τερο 10%) να ανέβουν στο μέσο επίπεδο της χώρας τους. Δηλαδή “180 χρόνια”, σημεί­ωσε η Ράμος.

Ακόμη χει­ρό­τερη είναι η κατά­σταση στην Βρα­ζι­λία και τη Νότια Αφρική όπου χρειά­ζε­ται να περά­σουν 9 γενιές για να ανέβει κανείς στην κοι­νω­νική κλίμακα, ενώ τα πράγ­ματα είναι πολύ πιο άσχημα στην Κολομ­βία όπου χρειά­ζε­ται να περά­σουν 11 γενιές.

Αντι­θέ­τως, στην Δανία χρειά­ζο­νται δύο γενιές και στις άλλες σκαν­δι­να­βι­κές χώρες (Νορ­βη­γία, Φιν­λαν­δία, Σουηδία) τρεις γενιές, σύμφωνα με την έκθεση, ενώ στην Ισπανία και στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες έξι χώρες (Νέα Ζηλαν­δία, Καναδάς, Βέλγιο, Αυστρα­λία, Ιαπωνία, Ολλαν­δία) απαι­τού­νται τέσ­σε­ρις γενιές.

Η μικρό­τερη κινη­τι­κό­τητα εντο­πί­ζε­ται στο χαμη­λό­τερο και το υψη­λό­τερο επίπεδο της κοι­νω­νι­κής κλί­μα­κας. Κατά μέσον όρο σε 16 χώρες του ΟΟΣΑ, μόνο το 17% των παιδιών “ταπει­νής” κατα­γω­γής κατα­φέρ­νει να ανέβει στην κοι­νω­νική κλίμακα όταν ενη­λι­κιω­θεί, ενώ την ίδια ώρα το 42% των παιδιών από ευκα­τά­στα­τες οικο­γέ­νειες κατα­φέρ­νει να παρα­μεί­νει στο επίπεδο αυτό.

Στη Γαλλία τα ποσοστά αυτά βρί­σκο­νται πολύ κοντά στον μέσο όρο, αλλά στις ΗΠΑ ή στη Γερ­μα­νία, η διαφορά είναι ακόμη μεγα­λύ­τερη. Αντι­θέ­τως αυτή είναι λιγό­τερο εμφανής στην Ισπανία, στην Ελλάδα και την Πορ­το­γα­λία, όπου έχει γίνει μεγάλη πρόοδος όσον αφορά την πρό­σβαση στην παιδεία, και στη Δανία.

Η ανι­σό­τητα στις ευκαι­ρίες δεν αφορά μόνο το εισό­δημα από την εργασία, αλλά και το επάγ­γελμα, την παιδεία και την κατά­σταση της υγείας.

Η έκθεση του ΟΟΣΑ δείχνει ότι τα παιδιά των στε­λε­χών έχουν διπλά­σιες πιθα­νό­τη­τες να γίνουν και τα ίδια στελέχη από ό,τι τα παιδιά των χει­ρω­να­κτών: στη Γαλλία, 27% αυτών των τελευ­ταίων γίνο­νται στελέχη, ποσοστό που πλη­σιά­ζει τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.

Επίσης μόλις το 17% των παιδιών γονέων που δεν έχουν πτυχία (12% κατά μέσον όρο στον ΟΟΣΑ) κάνουν ανώ­τα­τες σπουδές, σε σύγκριση με περισ­σό­τερο από το 60% των παιδιών γονιών που ακο­λού­θη­σαν τέτοιες σπουδές.

“Η έλλειψη κοι­νω­νι­κής κινη­τι­κό­τη­τας δεν είναι κάτι το ανα­πό­φευ­κτο, μπο­ρούμε να τα πάμε καλύ­τερα. Με καλύ­τερα προ­σαρ­μο­σμέ­νες πολι­τι­κές, μπο­ρούμε να ενι­σχύ­σουμε τις ίσες ευκαι­ρίες (…)”, τόνισε η Ράμος.

Ο ΟΟΣΑ υπο­γράμ­μισε ως εκ τούτου ότι “οι χώρες που έχουν ήδη επεν­δύ­σει πολύ στην εκπαί­δευση ή την υγεία δεί­χνουν εν γένει μια πολύ μεγα­λύ­τερη κινη­τι­κό­τητα”. Ωστόσο το σημα­ντικό δεν είναι μόνο, σύμφωνα με τον οργα­νι­σμό, “το ύψος των δημό­σιων πόρων που δια­τί­θε­νται”, αλλά και “ο τρόπος με τον οποίο τίθε­νται στο επί­κε­ντρο οι πιο υπο­βαθ­μι­σμέ­νες κατη­γο­ρίες του πλη­θυ­σμού”.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ