ΟΟΣΑ: 4 γενιές για να ανέβεις κοινωνική κλίμακα στην Ελλάδα

Ο “κοι­νω­νι­κός ανελ­κυ­στή­ρας” πα­ρου­σιά­ζει βλάβη σε πολ­λές βιο­μη­χα­νι­κές χώρες, καθώς χρειά­ζο­νται κατά μέσον όρο πέντε γε­νιές στις χώρες του Ορ­γα­νι­σμού Οι­κο­νο­μι­κής Συ­νερ­γα­σί­ας και Ανά­πτυ­ξης (ΟΟΣΑ) για να κα­τα­φέ­ρει κά­ποιος που προ­έρ­χε­ται από φτωχή οι­κο­γέ­νεια να φτά­σει στο μέσο ει­σό­δη­μα στη χώρα του, ανα­κοί­νω­σε σή­με­ρα ο ορ­γα­νι­σμός αυτός.

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση του ΟΟΣΑ που δό­θη­κε σή­με­ρα στη δη­μο­σιό­τη­τα, η Ελ­λά­δα και η Ισπα­νία βρί­σκο­νται πάνω από τον μέσο όρο, καθώς σε αυτές χρειά­ζο­νται 4 γε­νιές, ενώ στη Γαλ­λία και τη Γερ­μα­νία απαι­τού­νται έξι γε­νιές για να ανέλ­θει κά­ποιος στην κοι­νω­νι­κή κλί­μα­κα.

“Δεν υπάρ­χει πλέον κοι­νω­νι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα στις χώρες του ΟΟΣΑ: τα ει­σο­δή­μα­τα, το επάγ­γελ­μα, το επί­πε­δο εκ­παί­δευ­σης με­τα­φέ­ρο­νται από τη μια γενιά στην άλλη”, ση­μεί­ω­σε η Γκα­μπριέ­λα Ράμος, ει­δι­κή σύμ­βου­λος του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα του ΟΟΣΑ, κατά την πα­ρου­σί­α­ση της έκ­θε­σης του ορ­γα­νι­σμού σε δη­μο­σιο­γρά­φους.

“Στο σύ­νο­λο του ΟΟΣΑ, χρειά­ζο­νται πλέον του­λά­χι­στον 5 γε­νιές κατά μέσον όρο ώστε ένα παιδί που προ­έρ­χε­ται από μια οι­κο­γέ­νεια που βρί­σκε­ται χα­μη­λά στην ει­σο­δη­μα­τι­κή κλί­μα­κα να φτά­σει στον μέσο όρο της”, πρό­σθε­σε.

Στη Γαλ­λία, όπως και στη Γερ­μα­νία και τη Χιλή, χρειά­ζο­νται έξι γε­νιές για να μπο­ρέ­σουν τα παι­διά μιας οι­κο­γέ­νειας που βρί­σκε­ται χα­μη­λά στην κλί­μα­κα ει­σο­δη­μά­των (στο κα­τώ­τε­ρο 10%) να ανέ­βουν στο μέσο επί­πε­δο της χώρας τους. Δη­λα­δή “180 χρό­νια”, ση­μεί­ω­σε η Ράμος.

Ακόμη χει­ρό­τε­ρη είναι η κα­τά­στα­ση στην Βρα­ζι­λία και τη Νότια Αφρι­κή όπου χρειά­ζε­ται να πε­ρά­σουν 9 γε­νιές για να ανέ­βει κα­νείς στην κοι­νω­νι­κή κλί­μα­κα, ενώ τα πράγ­μα­τα είναι πολύ πιο άσχη­μα στην Κο­λομ­βία όπου χρειά­ζε­ται να πε­ρά­σουν 11 γε­νιές.

Αντι­θέ­τως, στην Δανία χρειά­ζο­νται δύο γε­νιές και στις άλλες σκαν­δι­να­βι­κές χώρες (Νορ­βη­γία, Φιν­λαν­δία, Σου­η­δία) τρεις γε­νιές, σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση, ενώ στην Ισπα­νία και στην Ελ­λά­δα, όπως και σε άλλες έξι χώρες (Νέα Ζη­λαν­δία, Κα­να­δάς, Βέλ­γιο, Αυ­στρα­λία, Ια­πω­νία, Ολ­λαν­δία) απαι­τού­νται τέσ­σε­ρις γε­νιές.

Η μι­κρό­τε­ρη κι­νη­τι­κό­τη­τα εντο­πί­ζε­ται στο χα­μη­λό­τε­ρο και το υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο της κοι­νω­νι­κής κλί­μα­κας. Κατά μέσον όρο σε 16 χώρες του ΟΟΣΑ, μόνο το 17% των παι­διών “τα­πει­νής” κα­τα­γω­γής κα­τα­φέρ­νει να ανέ­βει στην κοι­νω­νι­κή κλί­μα­κα όταν ενη­λι­κιω­θεί, ενώ την ίδια ώρα το 42% των παι­διών από ευ­κα­τά­στα­τες οι­κο­γέ­νειες κα­τα­φέρ­νει να πα­ρα­μεί­νει στο επί­πε­δο αυτό.

Στη Γαλ­λία τα πο­σο­στά αυτά βρί­σκο­νται πολύ κοντά στον μέσο όρο, αλλά στις ΗΠΑ ή στη Γερ­μα­νία, η δια­φο­ρά είναι ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη. Αντι­θέ­τως αυτή είναι λι­γό­τε­ρο εμ­φα­νής στην Ισπα­νία, στην Ελ­λά­δα και την Πορ­το­γα­λία, όπου έχει γίνει με­γά­λη πρό­ο­δος όσον αφορά την πρό­σβα­ση στην παι­δεία, και στη Δανία.

Η ανι­σό­τη­τα στις ευ­και­ρί­ες δεν αφορά μόνο το ει­σό­δη­μα από την ερ­γα­σία, αλλά και το επάγ­γελ­μα, την παι­δεία και την κα­τά­στα­ση της υγεί­ας.

Η έκ­θε­ση του ΟΟΣΑ δεί­χνει ότι τα παι­διά των στε­λε­χών έχουν δι­πλά­σιες πι­θα­νό­τη­τες να γί­νουν και τα ίδια στε­λέ­χη από ό,τι τα παι­διά των χει­ρω­να­κτών: στη Γαλ­λία, 27% αυτών των τε­λευ­ταί­ων γί­νο­νται στε­λέ­χη, πο­σο­στό που πλη­σιά­ζει τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.

Επί­σης μόλις το 17% των παι­διών γο­νέ­ων που δεν έχουν πτυ­χία (12% κατά μέσον όρο στον ΟΟΣΑ) κά­νουν ανώ­τα­τες σπου­δές, σε σύ­γκρι­ση με πε­ρισ­σό­τε­ρο από το 60% των παι­διών γο­νιών που ακο­λού­θη­σαν τέ­τοιες σπου­δές.

“Η έλ­λει­ψη κοι­νω­νι­κής κι­νη­τι­κό­τη­τας δεν είναι κάτι το ανα­πό­φευ­κτο, μπο­ρού­με να τα πάμε κα­λύ­τε­ρα. Με κα­λύ­τε­ρα προ­σαρ­μο­σμέ­νες πο­λι­τι­κές, μπο­ρού­με να ενι­σχύ­σου­με τις ίσες ευ­και­ρί­ες (…)”, τό­νι­σε η Ράμος.

Ο ΟΟΣΑ υπο­γράμ­μι­σε ως εκ τού­του ότι “οι χώρες που έχουν ήδη επεν­δύ­σει πολύ στην εκ­παί­δευ­ση ή την υγεία δεί­χνουν εν γένει μια πολύ με­γα­λύ­τε­ρη κι­νη­τι­κό­τη­τα”. Ωστό­σο το ση­μα­ντι­κό δεν είναι μόνο, σύμ­φω­να με τον ορ­γα­νι­σμό, “το ύψος των δη­μό­σιων πόρων που δια­τί­θε­νται”, αλλά και “ο τρό­πος με τον οποίο τί­θε­νται στο επί­κε­ντρο οι πιο υπο­βαθ­μι­σμέ­νες κα­τη­γο­ρί­ες του πλη­θυ­σμού”.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ