Για τον Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού

Σ ‘ευχα­ρι­στώ που υπήρξες δάσκα­λος της εφη­βείας μου. Με το πρώτο άκουσμα,δώρο του πατέρα ,εκείνον τον δίσκο από βινύλιο:»Το χαμό­γελο της Τζο­κό­ντα». Σ ‘ευχα­ρι­στώ που ήσουν αιτία από τότε να ξεχω­ρίζω και να απο­κλείω τους «δήθεν επώ­νυ­μους» απ’  τη ζωή μου.΄ Ηξερες καλά να δεί­χνεις δόντια, να απο­κα­λύ­πτεις πάθη, ελατ­τώ­ματα, γοη­τευ­τι­κές ατέ­λειες, μέλη ελλιπή, μιας οντό­τη­τας που παρα­δε­χό­ταν πως ήταν ικανή για τα καλύ­τερα και τα χει­ρό­τερα,ταυ­τό­χρονα. Ποτέ δεν κατα­δέ­χτη­κες να υπο­δυ­θείς τον ανα­μάρ­τητο. Θυμάμαι την εφηβική μου κατά­πληξη, όταν σε τηλε­ο­πτική εκπομπή,(τότε που καθη­με­ρινά κάποιοι τον απο­κα­λού­σαν κίναιδο) διά­λε­ξες τρόπο χιου­μο­ρι­στικό, αλλά και πολι­τικό, για να επι­βε­βαιώ­σεις την ομο­σε­ξουα­λι­κό­τητα σου: «Οι Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες είναι είτε αρι­στε­ροί είτε ομο­φυ­λό­φι­λοι -εγώ πάντως αρι­στε­ρός δεν είμαι…» Μάθημα η κηδεία σου, εκείνο τον τον Ιούνιο του 1994. Δεν επέ­τρε­ψες παράτες, δεκά­ρι­κους, πολι­τι­κά­ντικη δια­χεί­ριση και τηλε­ο­πτικό κανι­βα­λι­σμό. Σ’ευχα­ρι­στώ που ακόμη κι από εκεί, από την “Οδό Ονείρων” που είσαι, μου φέρνεις “νερό στη χούφτα για να πιώ να ξεδι­ψάσω”, όταν διψα­σμένη και κου­ρα­σμένη τρέχω στις σκο­νι­σμέ­νες στράτες αυτού του τόπου…Τα παιδιά του Σείριου,τα παιδιά της Λιλι­πού­πο­λης,τα παιδιά του Τρίτου σ’ευχα­ρι­στούν! “Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγρα­φί­ζουν ελεύ­θερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχη­μα­τι­σμούς πτηνών, και μας τοπο­θε­τούν παντο­τινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειο­πώλη τ΄ Ουρανού… “.

Εις μνήμην (15.6.1994) του Μεγάλου Έλληνα, του Μεγάλος του Κόσμου, του ακριβού μας, Μάνου Χατζι­δάκι.