H ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Ροδίνι (φώτο)

“Tο Grexit το έστει­λαν στα σκου­πί­δια οι ίδιοι οι Ευ­ρω­παί­οι”, τό­νι­σε από τη Ρόδο ο πρό­ε­δρος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, Αλέ­ξης Τσί­πρας, ση­μειώ­νο­ντας ότι “κο­ρυ­φαί­οι πα­ρά­γο­ντες της Ευ­ρώ­πης, δια­νο­ού­με­νοι, οι­κο­νο­μο­λό­γοι δια­ψεύ­δουν την κιν­δυ­νο­λο­γία του κυ­ρί­ου Σα­μα­ρά”.

Ο κ. Τσί­πρας επι­σή­μα­νε ότι “ακόμα και οι σκλη­ροί του Βε­ρο­λί­νου δεν μνη­μο­νεύ­ουν πια” το Grexit, ενώ πρό­σθε­σε ότι “τη φυγή των κα­τα­θέ­σε­ων την έστει­λαν στα αζή­τη­τα οι ίδιοι οι κα­τα­θέ­τες” και “την ασφά­λεια του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος την εγ­γυά­ται πια η ίδια η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα”, αλλά και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και “όχι εκεί­νοι που προ­πα­γαν­δί­ζουν τα άδεια ΑΤΜ, επει­δή είναι άδειοι από επι­χει­ρή­μα­τα”.

Υπο­στή­ρι­ξε μά­λι­στα ότι “όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα ευ­ρω­παϊ­κά μέσα ενη­μέ­ρω­σης θε­ω­ρούν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όχι πρό­βλη­μα. Αλλά λύση. Όχι απει­λή, αλλά ευ­και­ρία για την ανα­γκαία αλ­λα­γή πο­ρεί­ας στην Ευ­ρώ­πη” και απο­κά­λυ­ψε ότι έχει μι­λή­σει και προ­σω­πι­κά με αρ­κε­τούς Ευ­ρω­παί­ους πα­ρά­γο­ντες αυτόν τον καιρό.

“Όλοι πια ξέ­ρουν τις θέ­σεις μας, αλλά ελά­χι­στοι τις αντι­με­τω­πί­ζουν όπως το 2012. Τότε τα έδι­ναν όλα για να μην νι­κή­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Τώρα ξέ­ρουν ότι η νίκη μας είναι ανα­πό­φευ­κτη. Ότι ο ελ­λη­νι­κός λαός είναι απο­φα­σι­σμέ­νος. Ότι το 2015 δεν 2012. Όχι μόνο για μας τους Έλ­λη­νες, αλλά ακόμα και γι’ αυ­τούς. Δη­λώ­νουν λοι­πόν έτοι­μοι να δια­πραγ­μα­τευ­τούν με τη νέα ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Και αν δείτε τις επί­ση­μες δη­λώ­σεις τους, ήδη δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται. Σε μας απευ­θύ­νο­νται πλέον όλοι. Ακόμα κι εκεί­νοι που εμ­φα­νί­ζο­νται άκαμ­πτοι, ση­κώ­νουν σή­με­ρα ψηλά τον πήχη, για να κερ­δί­σουν αύριο πε­ρισ­σό­τε­ρα. Αλλά έχου­νε πια οι φύ­λα­κες την γνώση. Και ο νοών νοήτω”, είπε.

Ο κ. Τσί­πρας τό­νι­σε ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα τη­ρή­σει τις δε­σμεύ­σεις του, ενώ υπο­σχέ­θη­κε, εκτός των άλλων, ότι από τις 26 Ια­νουα­ρί­ου θα κλεί­σει κάθε συ­ζή­τη­ση για αύ­ξη­ση του ΦΠΑ στις νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές.

Ανα­λυ­τι­κά ολό­κλη­ρη η ομι­λία του προ­έ­δρου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, Αλέξη Τσί­πρα:

«Φίλες και φίλοι Συ­ντρό­φισ­σες και σύ­ντρο­φοι,

Χαί­ρο­μαι που βρί­σκο­μαι στο νησί σας. Χαί­ρο­μαι που βρί­σκο­μαι στα Δω­δε­κά­νη­σα της ομορ­φιάς, του πο­λι­τι­σμού, και της Ιστο­ρί­ας. Και χαί­ρο­μαι διπλά γιατί έχω την ευ­και­ρία να σας με­τα­φέ­ρω μή­νυ­μα νίκης απ’ όλη την Ελ­λά­δα. Δέκα και μία μεί­να­νε για τη με­γά­λη νίκη του λαού και της δη­μο­κρα­τί­ας.

Δέκα και μία μέρα για να ξα­να­γρά­ψει ο λαός μας ιστο­ρία, να ση­κώ­σει το κε­φά­λι ψηλά, με πε­ρη­φά­νια και αξιο­πρέ­πεια. Για να πάρει μια βαθιά ανάσα ζωής.

Η ελ­πί­δα έρ­χε­ται. Ο φόβος φεύ­γει. Η αλ­λα­γή έρ­χε­ται. Οι πο­λι­τι­κές της κα­τα­στρο­φής φεύ­γουν. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έρ­χε­ται. Η τρόι­κα φεύ­γει. Και παίρ­νει μαζί της και το διε­φθαρ­μέ­νο, το δια­πλε­κό­με­νο πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό που έριξε την Ελ­λά­δα στα βρά­χια.

Επι­τρέψ­τε, όμως, μου να αρ­χί­σω με ένα γε­γο­νός της επι­και­ρό­τη­τας. Χθες ήρθε άρον-άρον στη χώρα μας ο δε­ξιός πρω­θυ­πουρ­γός της Ισπα­νί­ας για να εκ­φρά­σει την υπο­στή­ρι­ξή του στον κύριο Σα­μα­ρά. Εί­δα­με και τους δυο να δη­λώ­νουν πόσο σωστή είναι η πο­λι­τι­κή που επέ­βα­λε τα τε­λευ­ταία χρό­νια η συ­γκυ­βέρ­νη­ση στην Ελ­λά­δα. Πόσο ευ­ερ­γε­τι­κή και ωφέ­λι­μη. Και πως πρέ­πει να συ­νε­χι­στεί. Όπως ακρι­βώς και στην Ισπα­νία.

Τί ακρι­βώς όμως κάνει ο κ. Ραχόι στην Ισπα­νία και ανα­μέ­νε­ται σύ­ντο­μα να έχει την ίδια τύχη που σε λίγες μέρες θα έχει ο κ. Σα­μα­ράς στην Ελ­λά­δα; Ξε­σπι­τώ­νει από τα σπί­τια τους, από τη πρώτη τους κα­τοι­κία, χι­λιά­δες Ισπα­νούς με­ρο­κα­μα­τιά­ρη­δες, αν­θρώ­πους της με­σαί­ας τάξης που έκα­ναν το λάθος να πά­ρουν δά­νεια από τις τρά­πε­ζες, πριν τη κρίση, και τώρα δε μπο­ρούν πια να τα απο­πλη­ρώ­σουν.

Ποιόν λοι­πόν έφερε να τον υπο­στη­ρί­ξει ο κος Σα­μα­ράς; Τον πρω­θυ­πουρ­γό των πλει­στη­ρια­σμών και των εξώ­σε­ων. Ίσως με αυτόν το τρόπο να ήθελε υπο­συ­νεί­δη­τα να συμ­βο­λί­σει, αυτό που πε­ρι­μέ­νει και τους Έλ­λη­νες, αν επα­νε­κλε­γεί και συ­νε­χί­σει την εφαρ­μο­γή των μνη­μο­νί­ων.

Διότι οι πλει­στη­ρια­σμοί απε­λευ­θε­ρώ­θη­καν από 1 Ια­νουα­ρί­ου του 2015. Και οι δυο σχε­τι­κές τρο­πο­λο­γί­ες που κα­τα­θέ­σα­με στη Βουλή για πα­ρά­τα­ση της ανα­στο­λής κα­τα­ψη­φί­στη­καν από τη Νέα Δη­μο­κρα­τία. Και τα κο­ρά­κια των distress funds είναι έτοι­μα να πέ­σουν πάνω στους δα­νειο­λή­πτες για να τους πά­ρουν τα σπί­τια.

Αυτό είναι το ατύ­χη­μα που δε θα συμ­βεί στη πα­τρί­δα μας, κ. Σα­μα­ρά. Να επα­νε­κλε­γεί­τε και να αντι­γρά­ψε­τε τον φίλο σας τον Ραχόι, πε­τώ­ντας έξω από τα σπί­τια τους, στο δρόμο, χι­λιά­δες χρε­ο­κο­πη­μέ­νους δα­νειο­λή­πτες. Αυτό θα απο­τρέ­ψει ο λαός μας με τη ψήφο του, στις 25 Γε­νά­ρη.

Αυτό θα απο­τρέ­ψει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, από τις 26. Γιατί με το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­νέ­να σπίτι σε χέρια τρα­πε­ζί­τη. Τε­λεία και παύλα.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, φίλες και φίλοι, δε­σμεύ­ε­ται να βάλει τέρμα σ’ αυτήν την κοι­νω­νι­κή τρα­γω­δία στην Ελ­λά­δα. Ανοί­γο­ντας έτσι το δρόμο και για τους λαούς της υπό­λοι­πης Ευ­ρώ­πης. Ο ιδρώ­τας των λαών δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να γί­νε­ται πλού­τος των λίγων. Η δική μας, λοι­πόν, μάχη δεν είναι μόνο μάχη της Ελ­λά­δας. Είναι μάχη και της Ισπα­νί­ας. Είναι μάχη όλων των λαών του ευ­ρω­παϊ­κού νότου. Είναι μάχη για τη λύση του προ­βλή­μα­τος του χρέ­ους που βυ­θί­ζει την Ελ­λά­δα, την Ισπα­νία, την Πορ­το­γα­λία, στην ύφεση και στη φτώ­χεια. Είναι μάχη για μια δι­καιό­τε­ρη Ευ­ρώ­πη.

Η νίκη μας, θα είναι ταυ­τό­χρο­να και νίκη των λαών της Ευ­ρώ­πης και ιδιαί­τε­ρα του ευ­ρω­παϊ­κού Νότου. Και για όσους γνω­ρί­ζουν Ισπα­νι­κά, έχω μια μο­νο­λε­κτι­κή απά­ντη­ση: Podemos. Σας λέει τί­πο­τα αυτό κ. Ραχόι; Podemos, που πάει να πει μπο­ρού­με. Μπο­ρού­με να τους νι­κή­σου­με και θα τους νι­κή­σου­με. Μπο­ρού­με να τα κα­τα­φέ­ρου­με και θα τα κα­τα­φέ­ρου­με. Οι Έλ­λη­νες, οι Ισπα­νοί, οι Πορ­το­γά­λοι, οι Ιτα­λοί, όλοι οι λαοί της Ευ­ρώ­πης. Μπο­ρού­με, όρ­θιοι, ενω­μέ­νοι, απο­φα­σι­σμέ­νοι να διεκ­δι­κή­σου­με το δίκιο και την αξιο­πρέ­πειά μας.

Φίλες και φίλοι,

Μόνο οι μύ­ω­πες του συ­ντη­ρη­τι­σμού δεν βλέ­πουν τι γί­νε­ται αυτή τη στιγ­μή στην ήπει­ρό μας. Δεν είναι μόνο στην Ισπα­νία που το Podemos, που γεν­νή­θη­κε στις πλα­τεί­ες της αγα­νά­κτη­σης, είναι ήδη πρώτο κόμμα. Και το κόμμα του κυ­ρί­ου Ραχόι, τρίτο. Στην Πορ­το­γα­λία, στην Ιτα­λία, στην Ιρ­λαν­δία, πνέει ισχυ­ρός άνε­μος αλ­λα­γής. Μια νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δια­μορ­φώ­νε­ται. Κι αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχει ήδη την αντα­νά­κλα­σή της σε όλο το ευ­ρω­παϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα.

Κο­ρυ­φαί­οι πα­ρά­γο­ντες της Ευ­ρώ­πης, δια­νο­ού­με­νοι, οι­κο­νο­μο­λό­γοι δια­ψεύ­δουν την κιν­δυ­νο­λο­γία του κυ­ρί­ου Σα­μα­ρά. Το ζή­τη­μα του αβί­ω­του χρέ­ους μπαί­νει πια στην ατζέ­ντα. Όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα ευ­ρω­παϊ­κά μέσα ενη­μέ­ρω­σης θε­ω­ρούν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όχι πρό­βλη­μα. Αλλά λύση.

Όχι απει­λή, αλλά ευ­και­ρία για την ανα­γκαία αλ­λα­γή πο­ρεί­ας στην Ευ­ρώ­πη. Μπορώ να σας απο­κα­λύ­ψω ότι έχω μι­λή­σει και προ­σω­πι­κά με αρ­κε­τούς Ευ­ρω­παί­ους πα­ρά­γο­ντες αυτό τον καιρό.

Και ξέ­ρε­τε κάτι; Όλοι πια ξέ­ρουν τις θέ­σεις μας, αλλά ελά­χι­στοι τις αντι­με­τω­πί­ζουν όπως το 2012. Τότε τα έδι­ναν όλα για να μην νι­κή­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Τώρα ξέ­ρουν ότι η νίκη μας είναι ανα­πό­φευ­κτη. Ότι ο ελ­λη­νι­κός λαός είναι απο­φα­σι­σμέ­νος. Ότι το 2015 δεν είναι 2012. Όχι μόνο για μας τους Έλ­λη­νες, αλλά ακόμα και γι’ αυ­τούς.

Δη­λώ­νουν λοι­πόν έτοι­μοι να δια­πραγ­μα­τευ­τούν με τη νέα ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Και αν δείτε τις επί­ση­μες δη­λώ­σεις τους, ήδη δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται. Σε μας απευ­θύ­νο­νται πλέον όλοι. Ακόμα κι εκεί­νοι που εμ­φα­νί­ζο­νται άκαμ­πτοι, ση­κώ­νουν σή­με­ρα ψηλά τον πήχη, για να κερ­δί­σουν αύριο πε­ρισ­σό­τε­ρα. Αλλά έχου­νε πια οι φύ­λα­κες την γνώση. Και ο νοών νοήτω…

Θέλω όμως από δω, από τη Ρόδο, από τα Δω­δε­κά­νη­σα, που η ομορ­φιά και η ιστο­ρία τους απο­τε­λούν μα­γνή­τη για όλους τους Ευ­ρω­παί­ους, να δια­κη­ρύ­ξω ότι: Εί­μα­στε έτοι­μοι να δια­πραγ­μα­τευ­τού­με με καλή πίστη. Αλλά με ένα κρι­τή­ριο: Το καλό του ελ­λη­νι­κού λαού και της πα­τρί­δας.

Εί­μα­στε έτοι­μοι να δώ­σου­με σε όλα τα ευ­ρω­παϊ­κά όρ­γα­να και τους θε­σμούς τη μάχη. Με ηρε­μία και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα. Αλλά με γνώ­μο­να την απαλ­λα­γή της Ελ­λά­δας από την ομη­ρεία του χρέ­ους. Και την απαλ­λα­γή της Ευ­ρώ­πης από μια πο­λι­τι­κή που τη δια­λύ­ει.

Δεν πάει άλλο με το βρα­χνά του χρέ­ους και των μνη­μο­νί­ων της κα­τα­στρο­φής. Αυτό οφεί­λουν να το κα­τα­λά­βουν όλοι. Εμείς δεν έχου­με σκοπό ούτε να εκ­βιά­σου­με, ούτε να τρο­μο­κρα­τή­σου­με κα­νέ­ναν. Αλλά δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση και να δε­χτού­με από κα­νέ­ναν, από­πει­ρες εκ­βια­σμού και τρο­μο­κρά­τη­σης. Εις βάρος μας. Αλλά κυ­ρί­ως εις βάρος των Ελ­λή­νων που αύριο θα εκ­προ­σω­πού­με. Εις βάρος εκεί­νων που δεν μπο­ρούν πια να αντέ­ξουν άλλη φτώ­χεια κι άλλη τα­πεί­νω­ση. Εις βάρος τε­λι­κά της Ελ­λά­δας. Αυτό με την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν πρό­κει­ται να συμ­βεί. Και δε θα συμ­βεί. Θα ήταν ανό­η­τος και επι­κίν­δυ­νος για την Ευ­ρώ­πη αυτός που θα τολ­μού­σε και να το σκε­φτεί. Γιατί η Ευ­ρώ­πη δεν είναι μόνο το χρη­μα­τι­στι­κό κε­φά­λαιο και οι συ­ντη­ρη­τι­κοί πο­λι­τι­κοί του εκ­φρα­στές. Δεν είναι μόνο οι ηθι­κοί και φυ­σι­κοί αυ­τουρ­γοί της λι­τό­τη­τας. Δεν είναι μόνο οι θια­σώ­τες του κρυ­φού ή φα­νε­ρού εθνι­κι­στι­κού εγω­ι­σμού.

Η Ευ­ρώ­πη είναι και οι λαοί της. Η Ευ­ρώ­πη είναι και ο δια­φω­τι­σμός. Η Ευ­ρώ­πη είναι και ο πο­λι­τι­σμός και οι κα­τα­κτή­σει των λαών της. Η Ευ­ρώ­πη εί­μα­στε κι εμείς. Κι εσείς όλοι. Αυτή η Ευ­ρώ­πη, η δική μας Ευ­ρώ­πη της προ­ό­δου και των λαών, βρί­σκε­ται ήδη σε αγω­νι­στι­κή κί­νη­ση. Προσ­δο­κά τη νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Χαι­ρε­τί­ζει ήδη τη νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Θε­ω­ρεί δική της τη νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Και είναι απο­φα­σι­σμέ­νη να βάλει τέλος στην κα­κο­ποί­η­ση μιας χώρας από το κα­θε­στώς της δια­πλο­κής, της δια­φθο­ράς, και της το­κο­γλυ­φί­ας. Και στην κα­κο­ποί­η­ση της ευ­ρω­παϊ­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης από το μπλοκ του σκο­τα­δι­σμού.

Φίλες και φίλοι,

Δυ­στυ­χώς σ’ αυτό το μαύρο μπλοκ έχουν πε­ρί­ο­πτη θέση ο κύ­ριος Σα­μα­ράς και οι σύμ­μα­χοί του. Που επέ­βα­λαν στην Ελ­λά­δα τα τε­λευ­ταία χρό­νια τον πιο αντι­δρα­στι­κό σκο­τα­δι­σμό. Δια­λύ­ο­ντας την οι­κο­νο­μία. Συν­θλί­βο­ντας τους πιο αδύ­να­μους. Δια­λύ­ο­ντας την κοι­νω­νία. Ακόμα και τις αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις. Και με­τα­τρέ­πο­ντας τη δη­μο­κρα­τία σε ένα παι­γνί­δι δια­πλο­κής, υπό­γειων δια­δρο­μών, πρά­ξε­ων νο­μο­θε­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου, αυ­ταρ­χι­σμού και σκαν­δά­λων.

Αυτό τον σκο­τα­δι­σμό των ιδεών τους, της πο­λι­τι­κής τους, των μνη­μο­νί­ων τους, θέ­λουν να συ­νε­χί­σουν με την προ­ε­κλο­γι­κή προ­πα­γάν­δα του φόβου. Ται­ρια­στά πράγ­μα­τα. Μαύρο μπλοκ, μαύρη πο­λι­τι­κή, μαύρη προ­πα­γάν­δα.

Ξέ­ρε­τε, βέ­βαια, πια όλοι ότι ο φόβος, που οδή­γη­σε στο εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα του 2012, έχει πια πε­θά­νει. Το βλέ­πε­τε γύρω σας. Στα πρό­σω­πα, στα λόγια, στην από­φα­ση της αλ­λα­γής. Το Grexit το έστει­λαν στα σκου­πί­δια οι ίδιοι οι Ευ­ρω­παί­οι. Ακόμα και οι σκλη­ροί του Βε­ρο­λί­νου δεν το μνη­μο­νεύ­ουν πια. Τη φυγή των κα­τα­θέ­σε­ων την έστει­λαν στα αζή­τη­τα οι ίδιοι οι κα­τα­θέ­τες. Και την ασφά­λεια του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος την εγ­γυά­ται πια η ίδια η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα. Και φυ­σι­κά την εγ­γυά­ται με τον πιο από­λυ­το και απο­φα­σι­στι­κό τρόπο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Και όχι εκεί­νοι που προ­πα­γαν­δί­ζουν τα άδεια ΑΤΜ, επει­δή είναι άδειοι από επι­χει­ρή­μα­τα.

Επι­τρέψ­τε μου, όμως, να πω δυο λόγια για το φόβο που τόσο καιρό, με τόση αφρο­σύ­νη και έλ­λει­ψη ευ­θύ­νης, καλ­λιερ­γεί ο κύ­ριος Σα­μα­ράς. Ανα­μα­σούν οι συ­νέ­νο­χοί του. Και ανα­πα­ρά­γουν τα ΜΜΕ της δια­πλο­κής. Τι ακρι­βώς λένε. Τι εν­νο­ούν; Και τι επι­διώ­κουν; Λένε ότι αν αντι­στα­θού­με στις πα­ρά­λο­γες και απάν­θρω­πες πο­λι­τι­κές θα μας πνί­ξουν οι αγο­ρές. Λένε ότι αν έχου­με κόκ­κι­νες γραμ­μές θα μας τι­μω­ρή­σουν οι πι­στω­τές. Λένε ότι αν δεν κά­νου­με ότι μας επι­βά­λουν, θα πέσει φωτιά να μας κάψει.

Τα λένε αυτά και εν­νο­ούν ότι πρέ­πει να κα­θί­σου­με ως λαός να μας σφά­ξουν οι σύγ­χρο­νοι αγά­δες. Για να αγιά­σου­με. Εν­νο­ούν να μην αντι­στα­θού­με. Εν­νο­ούν να μην δια­πραγ­μα­τευ­τού­με σκλη­ρά. Και επι­διώ­κουν έτσι να κερ­δί­σουν τη στή­ρι­ξη υπο­ταγ­μέ­νων αν­θρώ­πων σε μια υπο­ταγ­μέ­νη πο­λι­τι­κή. Την ψήφο ενός γο­να­τι­σμέ­νου λαού σε γο­να­τι­σμέ­νους πο­λι­τι­κούς.

Μόνο που κρί­νουν εξ ιδίων. Επει­δή οι ίδιοι πα­ρα­μέ­νουν γο­να­τι­στοί, προ­πα­γαν­δί­ζουν τη γο­νυ­κλι­σία ως εθνι­κή ανα­γκαιό­τη­τα.

Ο ελ­λη­νι­κός λαός, όμως, δεν είναι γο­να­τι­σμέ­νος. Είναι όρ­θιος. Οι Έλ­λη­νες είναι όρ­θιοι και έτοι­μοι να διεκ­δι­κή­σουν και να επι­βά­λουν τη σω­τη­ρία της χώρας τους. Και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι έτοι­μος να κάνει πο­λι­τι­κή πράξη έναν νέο πα­τριω­τι­σμό. Για την κοι­νω­νι­κή σω­τη­ρία. Για την εθνι­κή ανα­γέν­νη­ση. Για την αξιο­πρέ­πεια του λαού μας.

Φίλες και φίλοι, πο­λί­τες της Ρόδου,

Ας αφή­σου­με τον κύριο Σα­μα­ρά και τους αυ­τουρ­γούς των μνη­μο­νί­ων παρέα με το φόβο. Το δικό τους φόβο αυτή τη φορά. Μπρο­στά στη βέ­βαιη ήττα. Και ας κοι­τά­ξου­με μπρο­στά. Η Ελ­λά­δα με­τρά­ει την πο­λι­τι­κή τους από τις πλη­γές της. Με­τρά­ει το πο­λι­τι­κό τους ανά­στη­μα από τη σχέση τους με την ηθική και την αλή­θεια. Και τους βρί­σκει ελ­λι­πείς. Με­τρά­ει την αξιο­πι­στία τους από τις δε­κά­δες υπο­σχέ­σεις χωρίς αντί­κρι­σμα. Και τους βρί­σκει εθι­σμέ­νους στην εξα­πά­τη­ση. Για αυτό η Ελ­λά­δα τε­λειώ­νει μ’ αυ­τούς στις 25 του Γε­νά­ρη. Και μπαί­νει από τις 26 του Γε­νά­ρη σε ένα άλλο δρόμο. Εδώ δεν μι­λά­με για κά­ποια εναλ­λα­γή κυ­βέρ­νη­σης. Δεν μι­λά­με για κα­ρέ­κλες. Μι­λά­με για μια με­γά­λη και δύ­σκο­λη αλ­λα­γή. Για απαλ­λα­γή από το καρ­κί­νω­μα της δια­φθο­ράς. Για εκ­μη­δέ­νι­ση της δια­πλο­κής. Για δι­καιο­σύ­νη και κά­θαρ­ση. Για δη­μο­κρα­τία σε όλο το πλά­τος και το βάθος της κοι­νω­νί­ας. Για κα­τάρ­γη­ση και συ­στη­μα­τι­κό ξή­λω­μα του κα­θε­στώ­τος των μνη­μο­νί­ων. Για μέτρα ανα­κού­φι­σης εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων οι­κο­γε­νειών που ζουν στο σκο­τά­δι, στο κρύο, και στην πείνα.

Για προ­ο­δευ­τι­κές αλ­λα­γές στην Παι­δεία και στην Υγεία. Για αντι­με­τώ­πι­ση της αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης. Για ανά­νη­ψη και ανά­καμ­ψη της οι­κο­νο­μί­ας. Για ρι­ζι­κή δη­μο­κρα­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση του κρά­τους. Για πά­τα­ξη της φο­ρο­δια­φυ­γής. Και για απο­φα­σι­στι­κή και σκλη­ρή δια­πραγ­μά­τευ­ση που θα απαλ­λά­ξει τη χώρα και τον κάθε πο­λί­τη από το βρα­χνά του αβί­ω­του χρέ­ους.

Ας εί­μα­στε ει­λι­κρι­νείς, φίλες και φίλοι,

Όλα αυτά και δε­κά­δες άλλες προ­ο­δευ­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις μπο­ρούν να γί­νουν, και θα γί­νουν πράξη, με δυο προ­ϋ­πο­θέ­σεις:

Πρώτη προ­ϋ­πό­θε­ση. Η με­γά­λη, αδιαμ­φι­σβή­τη­τη εκλο­γι­κή νίκη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Που θα εξα­σφα­λί­σει μια κα­θα­ρή πλειο­ψη­φία στη Βουλή. Εμείς δε μι­λά­με και δε θέ­λου­με τις αυ­το­δυ­να­μί­ες που ζή­σα­με στο πα­ρελ­θόν από τα κόμ­μα­τα εξου­σί­ας. Δε ζη­τά­με λευκή επι­τα­γή. Δε ζη­τά­με αυ­το­δυ­να­μία αλα­ζο­νεί­ας και συ­νέ­χειας του χθες. Αλλά αυ­το­δυ­να­μία ρήξης με το παλιό και το φθαρ­μέ­νο. Αυ­το­δυ­να­μία όχι του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά της Ελ­λά­δας απέ­να­ντι στους δα­νει­στές και τους εκ­προ­σώ­πους τους. Για να διεκ­δι­κή­σου­με ως χώρα υπό­στα­ση ξανά στην Ευ­ρώ­πη. Για να ξα­να­αι­σθαν­θεί ο λαός μας πε­ρή­φα­να.

Και η δεύ­τε­ρη προ­ϋ­πό­θε­ση. Είναι ο λαός να πα­ρα­μεί­νει όρ­θιος στις επάλ­ξεις της με­γά­λης δη­μο­κρα­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης. Να πάρει στα δικά του χέρια την υπό­θε­ση της δη­μο­κρα­τί­ας και της αλ­λα­γής. Να πάρει από το χέρι τη δική του κυ­βέρ­νη­ση και να τη βοη­θή­σει στα δύ­σκο­λα. Όχι να ανα­θέ­σει τη δου­λειά και να πε­ρι­μέ­νει απο­κα­μω­μέ­νος. Να κάνει δική του υπό­θε­ση την υπό­θε­ση της αξιο­πρέ­πειας, της δι­καιο­σύ­νης, της προ­κο­πής. Την υπό­θε­ση της πα­τρί­δας.

Εμείς φίλες και φίλοι έχου­με τη διά­θε­ση, το θάρ­ρος, την πείρα, την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, να δώ­σου­με μάχη προ­ό­δου σε όλα τα μέ­τω­πα. Να τα βά­λου­με ακόμα και με τις πα­θο­γέ­νειες που καλ­λιέρ­γη­σαν χρό­νια και χρό­νια δι­κομ­μα­τι­κής εναλ­λα­γής σε ορι­σμέ­να τμή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας. Αλλά χωρίς την ενερ­γή στή­ρι­ξη του ερ­γα­ζό­με­νου, του μι­κρο­με­σαί­ου, του αγρό­τη, του έντι­μου επι­χει­ρη­μα­τία, του νέου, δεν είναι εύ­κο­λο να νι­κη­θεί ο σκο­τα­δι­σμός. Δεν είναι εύ­κο­λη υπό­θε­ση να γυ­ρί­σου­με μο­νά­χοι μας τον τροχό της ιστο­ρί­ας. Για να θυ­μη­θώ λοι­πόν τους ωραί­ους στί­χους του Άγ­γε­λου Σι­κε­λια­νού: «Εμπρός βοη­θά­τε να ση­κώ­σου­με τον ήλιο πάνω από την Ελ­λά­δα». Βοη­θά­τε να ση­κώ­σου­με τον ήλιο της ελ­πί­δας, της δι­καιο­σύ­νης, της προ­κο­πής.

Ρο­δί­τες και Ρο­δί­τισ­σες,

Με το λαό όρθιο στο πλάι του, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι έτοι­μος να ανα­λά­βει τις ευ­θύ­νες του. Εί­μα­στε έτοι­μοι να αντι­με­τω­πί­σου­με την πρό­κλη­ση της ιστο­ρί­ας. Με την ψήφο του λαού να ασκή­σου­με την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία. Για πρώτη φορά στην ιστο­ρία.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πή­δη­μα, λένε με­ρι­κοί. Λοι­πόν, ναι. Ιδού η Ρόδος. Και το πή­δη­μα σε λίγες μέρες, με την ώθηση του ελ­λη­νι­κού λαού. Με τη δική σας ώθηση.

Αλλά και με τη σε­μνό­τη­τα, την ανι­διο­τέ­λεια και την εμπι­στο­σύ­νη στη δύ­να­μή σας, στη δύ­να­μη του λαού, θέλω να σας δια­βε­βαιώ­σω. Θα τα κα­τα­φέ­ρου­με.

Μπο­ρού­με εκατό φορές κα­λύ­τε­ρα από τους επαγ­γελ­μα­τί­ες της εξου­σί­ας. Χί­λιες φορές κα­λύ­τε­ρα από τους προ­α­γω­γούς της δια­πλο­κής. Χι­λιά­δες φορές κα­λύ­τε­ρα από τα τζά­κια και τις δυ­να­στεί­ες. Και μπορώ να ανα­λά­βω μια δέ­σμευ­ση μπρο­στά σας: Τη δέ­σμευ­ση ότι θα τη­ρή­σου­με τις δε­σμεύ­σεις μας. Τη δέ­σμευ­ση ότι θα πο­ρευ­τού­με όχι μόνο για το λαό, αλλά με το λαό. Γιατί αυτός είναι η μόνη μας δύ­να­μη.

Σας λέω λοι­πόν:

Θα κα­ταρ­γή­σου­με τα μνη­μό­νια και το κα­θε­στώς δου­λο­πα­ροι­κί­ας που έχει επι­βλη­θεί στη χώρα. Με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και σύ­νε­ση.

Θα εφαρ­μό­σου­με στο ακέ­ραιο το πλή­ρως κο­στο­λο­γη­μέ­νο πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Που θα ανα­κου­φί­σει την κοι­νω­νία από την τε­ρά­στια αν­θρω­πι­στι­κή κρίση. Που θα βοη­θή­σει την οι­κο­νο­μία να πάρει ξανά μπρο­στά. Που θα αντι­με­τω­πί­σει την κοι­νω­νι­κή μά­στι­γα της ανερ­γί­ας. Το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης είναι η ιδρυ­τι­κή πράξη της συμ­μα­χί­ας μας με την με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, για την ανόρ­θω­ση της χώρας. Το λέω και το εννοώ:

Μέτρα για την ανα­κού­φι­ση των πιο αδύ­να­μων:

Δω­ρε­άν ρεύμα σε 300.000 νοι­κο­κυ­ριά.

Επί­δο­μα σί­τι­σης σε 300.000 άπο­ρες οι­κο­γέ­νειες.

Δω­ρε­άν ια­τρι­κή πε­ρί­θαλ­ψη για όλους.

Δρα­στι­κή μεί­ω­ση συμ­με­το­χής στην φαρ­μα­κευ­τι­κή δα­πά­νη.

Επί­δο­μα στέ­γα­σης σε 25.000 οι­κο­γέ­νειες.

Κάρτα με­τα­κί­νη­σης σε άνερ­γους και άπο­ρους.

Κα­τάρ­γη­ση της εξί­σω­σης φόρου στο πε­τρε­λαί­ου θέρ­μαν­σης και κί­νη­σης.

Απο­κα­τά­στα­ση της 13η σύ­ντα­ξης σε συ­ντα­ξιού­χους με σύ­ντα­ξη ως 700 ευρώ.

Το λέω και το εννοώ:

Δε­σμευό­μα­στε σε μια πο­λι­τι­κή, που στο­χεύ­ει στην ανά­σχε­ση της κα­τα­στρο­φής στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία και στη στή­ρι­ξη της ερ­γα­σί­ας.

Στην απο­κα­τά­στα­ση των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων.

Στο φραγ­μό στις μα­ζι­κές απο­λύ­σεις.

Στην επα­να­φο­ρά του κα­τώ­τα­του μι­σθού στα 751 ευρώ

Στην προ­ώ­θη­ση ενός συ­νο­λι­κού σχε­δί­ου για 300.000 νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας.

Κι αυτά θα γί­νουν ανε­ξάρ­τη­τα από τη δια­πραγ­μά­τευ­ση

για το χρέος.

Και ταυ­τό­χρο­να θα υπάρ­ξουν άμεσα μέτρα διεύ­ρυν­σης της δη­μο­κρα­τί­ας, απο­κα­τά­στα­σης από­λυ­της δια­φά­νειας, δη­μιουρ­γί­ας αμ­φί­δρο­μων δε­σμών με­τα­ξύ κυ­βέρ­νη­σης και κοι­νω­νί­ας, ανα­βάθ­μι­σης της Βου­λής. Και μέτρα κά­θαρ­σης και δι­καιο­σύ­νης. Γιατί έχει πια γίνει κα­θε­στώς η ασυ­δο­σία, η ατι­μω­ρη­σία για τους ισχυ­ρούς, η ασυ­λία για τους κρα­τού­ντες, η φο­ρο­δια­φυ­γή για τους ολι­γάρ­χες, η διο­χέ­τευ­ση δη­μό­σιου χρή­μα­τος στους επι­τή­δειους.

Δύ­σκο­λο; Θα το πα­ρα­δε­χτώ. Αλλά έχου­με και τη βού­λη­ση, και την από­φα­ση, και τα μέσα, να χτί­σου­με σιγά-σιγά, με σε­βα­σμό στη δη­μο­κρα­τία και στους θε­σμούς της, αυτό που γε­νιές Ελ­λή­νων ονει­ρεύ­τη­καν.

Ένα κρά­τος δι­καί­ου.

Ένα κρά­τος απο­τε­λε­σμα­τι­κό.

Ένα κρά­τος στην υπη­ρε­σία του πο­λί­τη.

Ένα κρά­τος που να υπη­ρε­τεί την πα­τρί­δα.

Κι όχι ένα κρά­τος που να το υπη­ρε­τεί η πα­τρί­δα.

Φίλες και φίλοι,

Τα Δω­δε­κά­νη­σα είναι κομ­μά­τι της πα­τρί­δας. Από τα πιο όμορ­φα. Και με κα­τοί­κους ανή­συ­χους και δη­μιουρ­γι­κούς. Γι’ αυτό τόσο στη Ρόδο, όσο και στα άλλα νησιά, ακόμα και στα πιο μικρά, όπως οι Λει­ψοί και η Τήλος, γί­νε­ται μια αξιο­θαύ­μα­στη προ­σπά­θεια προ­ό­δου. Με πρω­το­βου­λία της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και των κα­τοί­κων. Αλλά τα έχω ακού­σει πολ­λές φορές από το­πι­κούς άρ­χο­ντες και από απλούς νη­σιώ­τες. Και το ξέ­ρουν βέ­βαια οι πά­ντες εδώ και σε όλη την Ελ­λά­δα.

Το κε­ντρι­κό κρά­τος σας θυ­μά­ται όταν είναι να ει­σπρά­ξει, αλλά ξε­χνά­ει συ­στη­μα­τι­κά τις υπο­χρε­ώ­σεις του απέ­να­ντί σας. Κι αυτές οι υπο­χρε­ώ­σεις δεν είναι μόνο οι­κο­νο­μι­κές. Έχουν σο­βα­ρές, κρί­σι­μες θα έλεγα, εθνι­κές πτυ­χές. Γι’ αυτό είναι απα­ρά­δε­κτο να χρο­νί­ζει το πρό­βλη­μα της φτη­νής και συ­στη­μα­τι­κής ακτο­πλοϊ­κής σύν­δε­σης με το κέ­ντρο.

Είναι εγκλη­μα­τι­κό να πε­θαί­νουν άν­θρω­ποι σε μικρά νησιά, ακόμα και στη Ρόδο, εξαι­τί­ας ελ­λεί­ψε­ων στα νο­σο­κο­μεία και υπο­τυ­πώ­δους ια­τρι­κής κά­λυ­ψης των νη­σιών.

Είναι σκαν­δα­λώ­δης η δέ­σμευ­ση της κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά για με­γά­λη αύ­ξη­ση του ΦΠΑ στον του­ρι­σμό και στα ακρι­τι­κά νησιά μας, που θα υλο­ποι­ή­σει αν κερ­δί­σει τις εκλο­γές.

Αυτή η κα­τά­στα­ση, λοι­πόν, δεν μπο­ρεί να συ­νε­χι­στεί. Τα Δω­δε­κά­νη­σα μπο­ρούν να δώ­σουν πολλά στην πα­τρί­δα, αν η πα­τρί­δα απο­φα­σί­σει να δώσει όσα πρέ­πει στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Για αυτό, λοι­πόν, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δε­σμεύ­ε­ται ότι: Από τις 26 Ια­νουα­ρί­ου θα κλεί­σει κάθε συ­ζή­τη­ση για αύ­ξη­ση του ΦΠΑ στις νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές.

Και η κυ­βέρ­νη­ση που απο­χω­ρεί σε λίγες μέρες, πρέ­πει να απο­λο­γη­θεί για τις δε­σμεύ­σεις που ανά­λα­βε απέ­να­ντι στην τρόι­κα.

Δε­σμεύ­σεις που δεν πρό­κει­ται να αυ­ξή­σουν τα δη­μό­σια έσοδα, αλλά θα δια­λύ­σουν την το­πι­κή οι­κο­νο­μία.

Θα διεκ­δι­κή­σου­με απο­φα­σι­στι­κά την αντι­στοί­χη­ση του με­τα­φο­ρι­κού κό­στους για εμπο­ρεύ­μα­τα και επι­βά­τες προς τα νησιά, με εκεί­νο της ηπει­ρω­τι­κής Ελ­λά­δας. Αυτό που κω­δι­κο­ποι­η­μέ­να έχει ονο­μα­στεί «με­τα­φο­ρι­κό ισο­δύ­να­μο». Και για το οποίο, μέχρι σή­με­ρα, καμία σο­βα­ρή με­λέ­τη δεν υπήρ­ξε. Έτσι ώστε η Ελ­λά­δα να διεκ­δι­κή­σει ευ­ρω­παϊ­κούς πό­ρους προς αύτη την κα­τεύ­θυν­ση. Γιατί ξέ­ρου­με σή­με­ρα – και εσείς το ξέ­ρε­τε κα­λύ­τε­ρα αφού το ζείτε- ότι το λει­τουρ­γι­κό κό­στος μιας επι­χεί­ρη­σης στα νησιά, είναι σή­με­ρα 23% ακρι­βό­τε­ρο από μια ίδια επι­χεί­ρη­ση στην ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα. Και έτσι τα νησιά εξω­θού­νται στην μο­νο­καλ­λιέρ­γεια του του­ρι­σμού.

Θα επα­νε­ξε­τά­σου­με το θε­σμι­κό πλαί­σιο της ακτο­πλο­ΐ­ας. Γιατί το ση­με­ρι­νό μο­ντέ­λο έχει απο­τύ­χει. Πα­νά­κρι­βο με­τα­φο­ρι­κό κό­στος στις κα­νο­νι­κές γραμ­μές. Πα­νά­κρι­βες δη­μό­σιες επι­δο­τή­σεις στις άγο­νες γραμ­μές. Και τα νησιά να μην έχουν πλοία.

Θα εξε­τά­σου­με πολύ σο­βα­ρά ένα νέο πρό­τυ­πο στα πλαί­σια της κοι­νω­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Με την συμ­με­το­χή του κρά­τους, της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και των πα­ρα­γω­γι­κών φο­ρέ­ων. Με­λε­τώ­ντας όμως πολύ σο­βα­ρά τις αστο­χί­ες και τις αδυ­να­μί­ες πα­λιό­τε­ρων επο­χών.

Δε­σμευό­μα­στε ότι θα ξα­να­δού­με το μο­ντέ­λο δη­μό­σιας διοί­κη­σης, που είναι σχε­δια­σμέ­νο για την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα. Και το οποίο στην νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα είναι αντι­λει­τουρ­γι­κό και δύ­σχρη­στο για τους πο­λί­τες.

Και σε συ­νερ­γα­σία με τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες θα με­λε­τή­σου­με κί­νη­τρα με­τε­γκα­τά­στα­σης στα νησιά προ­κει­μέ­νου να συ­γκρα­τή­σου­με την πλη­θυ­σμια­κή αφαί­μα­ξη.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά που πρέ­πει να γί­νουν.

Οι Δω­δε­κα­νή­σιοι έχουν ανά­γκη να νιώ­σουν ασφά­λεια στον τόπο που μέ­νουν. Το αγαθό της Υγεί­ας είναι το πρώτο και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο σε οποιον­δή­πο­τε τόπο. Γι’ αυτό ο δη­μό­σιος χα­ρα­κτή­ρας της Υγεί­ας είναι αδια­πραγ­μά­τευ­τος. Το στοί­χη­μα για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι να ανα­με­τρη­θεί με την ση­με­ρι­νή οι­κτρή κα­τά­στα­ση στα Νο­σο­κο­μεία της Δω­δε­κα­νή­σου. Να απο­κα­τα­στή­σει την επαρ­κή και απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία στα Νο­σο­κο­μεία της Ρόδου, της Κω, της Κα­λύ­μνου. Αλλά και των μο­νά­δων υγεί­ας στα μι­κρό­τε­ρα νησιά. Γιατί αυτό δεν αφορά μόνο την ποιό­τη­τα της ζωής των μό­νι­μων κα­τοί­κων. Αφορά και για τους χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου.

Οι ισο­σκε­λι­σμέ­νοι προ­ϋ­πο­λο­γι­σμοί, φίλες και φίλοι, δεν μπο­ρούν να επι­τευ­χθούν δια­λύ­ο­ντας τον τόπο και υπο­βαθ­μί­ζο­ντας την ποιό­τη­τα ζωής. Και ακόμα, έχου­με υπο­χρέ­ω­ση να σώ­σου­με την φυ­σι­κή ομορ­φιά των νη­σιών από τα νύχια του ΤΑΙ­ΠΕΔ. Από την επι­θε­τι­κό­τη­τα μιας του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, εξαι­ρε­τι­κά επι­κερ­δούς για τα ισχυ­ρά οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Αλλά ελά­χι­στα ωφέ­λι­μης για τον τόπο. Γιατί για εμάς ο του­ρι­σμός πρέ­πει να είναι μια πα­ρα­γω­γι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα που θα είναι φι­λι­κή με την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή προ­στα­σία και την πο­λι­τι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα του τόπου. Που δεν θα ξε­κολ­λά­ει κομ­μά­τια από τα νησιά για να τα πα­ρα­δώ­σει στην από­λυ­τη κυ­ριαρ­χία ιδιω­τών. Που δεν θα δη­μιουρ­γεί κλει­στά του­ρι­στι­κά γκέτο, πε­ρι­χα­ρα­κω­μέ­να από τον υπό­λοι­πο τόπο. Και που, βε­βαί­ως, θα λει­τουρ­γεί εξα­σφα­λί­ζο­ντας συν­θή­κες ερ­γα­σια­κής αξιο­πρέ­πειας για τους αν­θρώ­πους που δου­λεύ­ουν στον του­ρι­σμό.

Στην ίδια ακρι­βώς λο­γι­κή θα υπε­ρα­σπι­στού­με τον δη­μό­σιο χα­ρα­κτή­ρα των πε­ρι­φε­ρεια­κών αε­ρο­δρο­μί­ων. Γιατί το ξε­πού­λη­μα κάθε υπο­δο­μής δεν είναι ούτε πρό­ο­δος, ούτε ανά­πτυ­ξη. Είναι επι­στρο­φή στην φε­ου­δαρ­χία. Τότε που η ανώ­τα­τη αρχή εκ­χω­ρού­σε τα πε­ρά­σμα­τα σε φί­λους της, για να τους δώσει τη δυ­να­τό­τη­τα να πλου­τί­σουν από την φο­ρο­λο­γία. Αρ­κε­τά λοι­πόν με το πα­ρα­μύ­θι των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων. Υπάρ­χει σή­με­ρα κά­ποιος που να πι­στεύ­ει ότι αυτή η λε­η­λα­σία θα φέρει ανά­πτυ­ξη στον τόπο; Μόνο κέρδη για τους λί­γους φέρ­νει, από την αύ­ξη­ση του κό­στους των υπη­ρε­σιών.

Φίλες και Φίλοι, Πο­λί­τες της Ρόδου,

Μας πε­ρι­μέ­νουν μέρες σκλη­ρής δου­λειάς. Το ξέ­ρου­με και το θέ­λου­με. Έχου­με την όρεξη, το θάρ­ρος, την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα να δώ­σου­με και να κερ­δί­σου­με τη μάχη της με­γά­λης προ­ο­δευ­τι­κής αλ­λα­γής. Υπάρ­χουν όμως κι εκεί­νοι που αμ­φι­βάλ­λουν αν θα τα κα­τα­φέ­ρου­με.

Επι­τρέψ­τε μου λοι­πόν να κλεί­σω μ’ αυτό. Δε­κα­ε­τί­ες ολό­κλη­ρες η Αρι­στε­ρά δο­κι­μά­στη­κε στους αγώ­νες. Και άντε­ξε. Και στις κρί­σι­μες στιγ­μές μί­λη­σε την γλώσ­σα του πα­τριω­τι­σμού και της εθνι­κής ενό­τη­τας. Σή­με­ρα λοι­πόν απλώ­νου­με το χέρι σε όλους τους πο­λί­τες. Ακόμα και σε αυ­τούς που ποτέ μέχρι σή­με­ρα δεν συ­να­ντή­θη­καν μαζί μας. Και τους κα­λού­με να βα­δί­σου­με όλοι μαζί.

Στην και­νού­ρια εποχή που θα ξε­κι­νή­σει. Τους κα­λού­με να ενώ­σουν μαζί μας την φωνή τους. Την φωνή της θέ­λη­σης, της δύ­να­μης και της αυ­το­πε­ποί­θη­σης. Που θα ακου­στεί από την Ελ­λά­δα της 25ης του Γε­νά­ρη, σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη.

Κα­λού­με όλον τον λαό να δώσει για πρώτη φορά απλό­χε­ρα, και χωρίς δι­σταγ­μό ισχυ­ρή εντο­λή δια­κυ­βέρ­νη­σης στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ισχυ­ρή δύ­να­μη στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Για να απο­κτή­σει αυ­το­δυ­να­μία η Ελ­λά­δα. Για να απο­κτή­σει αξιο­πρέ­πεια ο λαός μας.

Εμπρός, λοι­πόν, βοη­θά­τε να ση­κώ­σου­με τον ήλιο πάνω από την Ελ­λά­δα.

Η ελ­πί­δα έρ­χε­ται. Η με­γά­λη ανα­τρο­πή έρ­χε­ται.

Γεια σας. Με την νίκη!»