«Αύρα» άλλης εποχής στη Ρόδο με την Historica

Η προ­ε­τοι­μα­σία για την Historica (από 12 έως 14 Οκτω­βρί­ου) συ­νε­χί­ζε­ται και οι διορ­γα­νω­τές δου­λεύ­ουν πυ­ρε­τω­δώς προ­κει­μέ­νου όλα να κυ­λή­σουν κατ’ ευχήν και η Ρόδος να φο­ρέ­σει τα… παλιά καλά της, θυ­μί­ζο­ντας εκεί­νες τις υπέ­ρο­χες στιγ­μές πε­ρα­σμέ­νων δε­κα­ε­τιών (1950, 1960, 1970, 1980). Αυτή η ξε­χω­ρι­στή συ­νά­ντη­ση, που θα φέρει στο μυαλό όλων, τις ανα­μνή­σεις από μία άλλη ρο­μα­ντι­κή και αγνή εποχή, είναι στο επί­κε­ντρο όλων αυτών των «βε­τε­ρά­νων» αθλη­τών και πα­ρα­γό­ντων που θα έρ­θουν στο νησί για να κά­νουν πο­δή­λα­το, εκεί που βρί­σκο­νταν ξανά πριν από πολλά χρό­νια. Στο μέρος, που γνώ­ρι­σαν υπέ­ρο­χες στιγ­μές λα­τρεί­ας και αγά­πης από τους κα­τοί­κους και φι­λά­θλους της Ρόδου. Μι­λώ­ντας με όλες αυτές τις «μορ­φές» της πο­δη­λα­σί­ας στην Ελ­λά­δα, γί­νε­ται αντι­λη­πτό, ότι η… πο­δη­λα­τι­κή αύρα εκεί­νης της επο­χής θα γυ­ρί­σει στη Ρόδο. Η συ­γκί­νη­ση όλων για αυτή την πρω­το­βου­λία που ανέ­λα­βε ο Πο­δη­λα­τι­κός Όμι­λος ΙΒΙ­ΣΚΟΣ και οι διορ­γα­νω­τές είναι με­γά­λη και η απο­δο­χή αυτής της συ­νά­ντη­σης απο­δε­κτά κα­θο­λι­κή. Αυτή η… αύρα θα φέρει και πάλι κοντά όλους αυ­τούς, που έγρα­ψαν με χρυσά γράμ­μα­τα την ιστο­ρία της πο­δη­λα­σί­ας στην Ελ­λά­δα. Ο Μι­χά­λης Κού­ντρας, ο Πα­ντε­λής Μα­νί­κα­ρος, ο Βα­σί­λης Δια­μα­ντό­που­λος, ο Τάσος Κα­ρα­μα­νί­δης, ο Μι­χά­λης Γκι­τά­κος, ο Γιάν­νης Πα­νά­γος, ο Κυ­ριά­κος Κα­ρα­γιάν­νης, ο Βα­σί­λης Χα­τζη­μι­χά­λης ο Αλέ­κος Κε­λό­γλου, ο Νίκος Λου­λού­κος, ο Γιώρ­γος Βα­σι­λά­κης, ο Θωμάς Τι­μα­μό­που­λος, ο Κα­νέλ­λος Κα­νελ­λό­που­λος, ο Μι­χά­λης Κρομ­μύ­δας, ο Γιώρ­γος Βο­για­τζής, ο Γιώρ­γος Κα­τσέ­λης, ο Γιώρ­γος Πα­γού­νας και ο Γιάν­νης Βου­γιου­κλά­κης είναι ορι­σμέ­νοι μόνο απ’ αυ­τούς που θα συμ­με­τέ­χουν στην Historica.

Οι συ­ζη­τή­σεις μαζί τους έχουν μία κε­ντρι­κή βάση… Τη Ρόδο, τους αγώ­νες που έδι­ναν τότε στο πο­δη­λα­το­δρό­μιο και την πο­δη­λα­τι­κή αύρα, που ήταν τόσο δυ­να­τή και έντο­νη. Η Ρόδος και οι κά­τοι­κοί της, τα κα­λο­καί­ρια ζού­σαν για να πάνε στο πο­δη­λα­το­δρό­μιο, να θαυ­μά­σουν τους πο­δη­λα­τι­κούς αγώ­νες και να χει­ρο­κρο­τή­σουν νι­κη­τές και ητ­τη­μέ­νους. Το ίδιο ισχύ­ει και για τους αθλη­τές, που συν­δύ­α­ζαν πάντα το τερ­πνόν μετά του ωφε­λί­μου. Να τρέ­ξουν, να ξε­κου­ρα­στούν, να κά­νουν τις δια­κο­πές και να δουν τους φί­λους τους. Τους πο­δη­λά­τες… Ξέ­ρε­τε κάτι, τότε η πο­δη­λα­σία ήταν μία παρέα. «Μα­χη­τές» στο πο­δη­λα­το­δρό­μιο, αλλά φίλοι έξω απ’ αυτό. Οι «βε­τε­ρά­νοι» πο­δη­λά­τες, που είχαν ξε­χω­ρι­στές επι­τυ­χί­ες θα έρ­θουν στη Ρόδο και θα πάνε στα ίδια μέρη που έγρα­ψαν ιστο­ρία, στα ίδια ση­μεία που απο­θε­ώ­θη­καν. Στα ίδια μέρη που θα ξα­να­βρε­θού­νε, πολλά χρό­νια μετά αλλά με την ίδια αγάπη ανε­ξί­τη­λες ανα­μνή­σεις . Αρ­κε­τά με­γα­λύ­τε­ροι, με πε­ρισ­σό­τε­ρες εμπει­ρί­ες στη ζωή τους, αλλά με κοινό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, τη με­γά­λη τους αγάπη… Την πο­δη­λα­σία!