Ο Δήμος Ρόδου συνεχίζει να βεβαιώνει οφειλές από ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ παρά τις δικαστικές αποφάσεις

Εξώ­δι­κη δή­λω­ση – πρό­σκλη­ση και δια­μαρ­τυ­ρία απέ­στει­λε στην τα­μεια­κή υπη­ρε­σία του Δήμου Ρόδου και στον πρό­ε­δρο του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου επι­χει­ρη­μα­τί­ας από τον Αρ­χάγ­γε­λο, ζη­τώ­ντας να ακυ­ρω­θούν εγ­γρα­φές εις βάρος του στους βε­βαιω­τι­κούς κα­τα­λό­γους του Δήμου Ρόδου για οφει­λές από δη­μο­τι­κό φόρο, να ανα­στα­λεί κάθε δια­δι­κα­σία εί­σπρα­ξης τους με την λήψη σε βάρος του ανα­γκα­στι­κών μέ­τρων και να έρθει το θέμα προς συ­ζή­τη­ση στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο.

Με την ίδια εξώ­δι­κο καλεί την τα­μεια­κή υπη­ρε­σία να συμ­μορ­φω­θεί άμεσα στις δια­τά­ξεις της παρ. 9 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.12 του άρ­θρου 2 του Ν. 4336/14-8-2015 που κα­τάρ­γη­σε την διά­τα­ξη του άρ­θρου του Ν. 2214/1994 (Α* 75) για επι­βο­λή δη­μο­τι­κού φόρου στα Δω­δε­κά­νη­σα και να από­σχει στο μέλ­λον από τυχόν πα­ρά­νο­μη επι­βο­λή σε βάρος του μέ­τρων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης όπως είναι η δέ­σμευ­ση χο­ρή­γη­σης του απο­δει­κτι­κού φο­ρο­λο­γι­κής ενη­με­ρό­τη­τάς του.

Ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας εκ­θέ­τει ότι ο δη­μο­τι­κός φόρος κη­ρύ­χθη­κε ανί­σχυ­ρος με τις υπ’αρ. 4504 και 4505/2014 απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας και κα­ταρ­γή­θη­κε πλέον και νο­μο­θε­τι­κά με τη διά­τα­ξη της παρ. 9 της Υποπ Δ. 12 του άρ­θρου 2 του Ν. 4336/2015 (ΦΕΚ Α 94/14-8-1985).

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι σύμ­φω­να με την νο­μο­λο­γία του ΣτΕ, η επι­βο­λή του έν­δι­κου φόρου, και μά­λι­στα πάγια, σε μό­νους όσους ασκούν οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στη Δω­δε­κά­νη­σο υπέρ των ΟΤΑ αυτής αντί­κει­ται στην αρχή της φο­ρο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της κα­θο­λι­κό­τη­τας του φόρου.

Ει­δι­κό­τε­ρα ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ πα­ρα­βιά­ζει τόσο το εθνι­κό όσο και το κοι­νο­τι­κό δί­καιο δε­δο­μέ­νου ότι απο­τε­λεί φόρο επί των ακα­θά­ρι­στων εσό­δων των επι­τη­δευ­μα­τιών από την άσκη­ση της οι­κο­νο­μι­κής τους δρα­στη­ριό­τη­τας με κλι­μα­κω­τούς συ­ντε­λε­στές ανά­λο­γα με τον συ­ντε­λε­στή κα­θα­ρού κέρ­δους της δρα­στη­ριό­τη­τας του επι­τη­δευ­μα­τία με απο­τέ­λε­σμα να συ­νι­στά φόρο κύ­κλου ερ­γα­σιών, η επι­βο­λή του οποί­ου είναι πα­ρά­νο­μη εφό­σον αντί­κει­ται στο άρθρο 33 της έκτης κα­τευ­θυ­ντή­ριας οδη­γί­ας του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ πα­ρα­βιά­ζει τις συ­νταγ­μα­τι­κά κα­το­χυ­ρω­μέ­νες αρχές της κα­θο­λι­κό­τη­τας του φόρου, της αρχής της ισό­τη­τας προ των δη­μο­σί­ων βαρών, καθώς και της αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Ακόμη ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ πα­ρα­βιά­ζει την αρχή της κα­θο­λι­κό­τη­τας του φόρου και την αρχή της ισό­τη­τας προ των δη­μο­σί­ων βαρών καθώς δεν επι­βάλ­λε­ται αδια­κρί­τως σε όλους τους φο­ρο­λο­γού­με­νους φυ­σι­κά ή νο­μι­κά πρό­σω­πα που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στην πε­ρι­φέ­ρεια του Νομού Δω­δε­κα­νή­σου και γε­νι­κά επί όλων των οι­κο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των που ασκού­νται στο Νομό αυτό, πλην των ρητά ανα­φε­ρό­με­νων στο νόμο εξαι­ρέ­σε­ων.

Ει­δι­κό­τε­ρα ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ επι­βάλ­λε­ται μόνο σε επι­τη­δευ­μα­τί­ες σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του ΚΒΣ. Δη­μιουρ­γεί­ται έτσι διά­κρι­ση και άνιση με­τα­χεί­ρι­ση σε βάρος των επι­τη­δευ­μα­τιών οι οποί­οι κα­λού­νται να πλη­ρώ­σουν δη­μο­τι­κό φόρο επί των εσό­δων τους σε αντί­θε­ση με τους λοι­πούς φο­ρο­λο­γού­με­νους που ασκούν ακρι­βώς την ίδια οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στην ίδια γε­ω­γρα­φι­κή πε­ριο­χή γε­γο­νός που επι­βάλ­λει δυ­σμε­νή διά­κρι­ση σε βάρος τους κατά τρόπο πα­ρά­νο­μο και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι ο ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ με τον αυ­θαί­ρε­το και κλι­μα­κού­με­νο συ­ντε­λε­στή φόρου που κα­θιε­ρώ­νει έχει πα­ρα­βιά­σει ευ­θέ­ως την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και προ­κα­λεί ανι­σό­τη­τα αφού χρη­σι­μο­ποιεί για την ίδια αιτία όχι τα ίδια αλλά δια­φο­ρε­τι­κά μέτρα και σταθ­μά για να επι­βάλ­λει φόρο στα ακα­θά­ρι­στα έσοδα αδια­φο­ρώ­ντας τόσο για τις δα­πά­νες στις οποί­ες προ­έ­βη ο κάθε επι­τη­δευ­μα­τί­ας για να επι­τύ­χει το οι­κο­νο­μι­κό απο­τέ­λε­σμα όσο και για το κα­θα­ρό κέρ­δος το οποίο ενα­πέ­μει­νε σ’αυτόν.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται η δι­κη­γό­ρος κ. Τσα­μπί­κα Ψαρά.