Μαζικές προσφυγές απειλούν να «γκρεμίσουν» τον ΕΝΦΙΑ

Τη στιγ­μή που η «λυ­πη­τε­ρή» για τον ΕΝΦΙΑ έρ­χε­ται μέσα στην εβδο­μά­δα, ώστε να ξε­κι­νή­σει τον Σε­πτέμ­βριο η κα­τα­βο­λή των δό­σε­ων, ένα νέο «μπα­ράζ» δι­κα­στι­κών προ­σφυ­γών βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη, καθώς τη συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα της λίαν επι­βα­ρη­μέ­νης φο­ρο­λο­γί­ας της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας αμ­φι­σβη­τούν πολ­λοί.

Στον νέο γύρο των αλ­λε­πάλ­λη­λων προ­σφυ­γών που έχουν ομα­δι­κό χα­ρα­κτή­ρα, χι­λιά­δες φο­ρο­λο­γού­με­νοι, επι­κα­λού­με­νοι τις δια­τά­ξεις του Αστι­κού Κώ­δι­κα «περί αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού», κα­τα­λο­γί­ζουν στο Δη­μό­σιο ότι επι­βα­ρύ­νο­ντάς τους επί χρό­νια με τις «φου­σκω­μέ­νες» αντι­κει­με­νι­κές αξίες του 2007 (που θε­ω­ρού­νται υπερ­δι­πλά­σιες των πραγ­μα­τι­κών εμπο­ρι­κών αξιών), «τέ­λε­σε αδι­κο­πρα­ξία» σε βάρος τους και γι’ αυτό οφεί­λει να τους απο­ζη­μιώ­σει, επι­στρέ­φο­ντάς τους του­λά­χι­στον τα ποσά της τε­λευ­ταί­ας 3ετίας, αφού για το απώ­τε­ρο πα­ρελ­θόν έχει σί­γου­ρα επέλ­θει πα­ρα­γρα­φή.

Σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες της εφη­με­ρί­δας «Το Έθνος», το φο­ρο­λο­γι­κό τμήμα του ΣτΕ έχει ήδη δι­κά­σει σε μεί­ζο­να σύν­θε­ση και σε «πι­λο­τι­κές δίκες» τις πρώ­τες προ­σφυ­γές που έθε­σαν θέμα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας του νέου τρό­που υπο­λο­γι­σμού του ΕΝΦΙΑ (χωρίς δη­λα­δή να προη­γη­θεί με­λε­τη­μέ­νη πε­ρι­κο­πή των αντι­κει­με­νι­κών αξιών, με βάση τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της κάθε πε­ριο­χής), και όλα δεί­χνουν ότι οι σχε­τι­κές υπο­θέ­σεις θα κα­τα­λή­ξουν σύ­ντο­μα στην Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ, καθώς «τρί­ζουν» -όπως φαί­νε­ται- οι σχε­τι­κές φο­ρο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις.

Ταυ­τό­χρο­να, το οι­κο­νο­μι­κό επι­τε­λείο της κυ­βέρ­νη­σης «πο­νο­κε­φα­λιά­ζει» με τις εξε­λί­ξεις, καθώς γνω­ρί­ζει ότι πρέ­πει οπωσ­δή­πο­τε να ει­σπρά­ξει, του­λά­χι­στον τα προ­ϋ­πο­λο­γι­σθέ­ντα 2,65 δισ. ευρώ από τον ΕΝΦΙΑ, ελ­πί­ζο­ντας ότι θα κα­θυ­στε­ρή­σει αρ­κε­τά η έκ­δο­ση των τε­λι­κών δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων που μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σουν ζη­τή­μα­τα, ώστε να έχει ολο­κλη­ρω­θεί η πλη­ρω­μή των σχε­τι­κών δό­σε­ων, χωρίς να χρεια­στεί να κα­τα­φύ­γει στη γνω­στή «συ­ντα­γή» των «ισο­δύ­να­μων μέ­τρων».

Κι αυτό γιατί γνω­ρί­ζουν πλέον οι πο­λί­τες (όπως βέ­βαια και οι συ­νή­γο­ροί τους) ότι αν θέ­λουν να επω­φε­λη­θούν στην πράξη από την τυχόν κή­ρυ­ξη δια­τά­ξε­ων ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κών, θα πρέ­πει να είναι με­τα­ξύ όσων μπή­καν στην πε­ρι­πέ­τεια να προ­σφύ­γουν στα δι­κα­στή­ρια, λόγω της νο­μο­λο­γί­ας που χά­ρα­ξαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια τα ανώ­τα­τα δι­κα­στή­ρια (ΣτΕ και Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο).

Κατά τη νο­μο­λο­γία αυτή, προ­κει­μέ­νου να απο­τρα­πεί ένα δη­μο­σιο­νο­μι­κό σοκ από τη δια­πί­στω­ση ότι είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές, δια­τά­ξεις ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κές από οι­κο­νο­μι­κή σκο­πιά (όπως οι πε­ρι­κο­πές μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων με­γά­λων κα­τη­γο­ριών πο­λι­τών), τα ανώ­τα­τα δι­κα­στή­ρια δέ­χο­νται πλέον ότι δεν μπο­ρούν να επω­φε­λη­θούν ανα­δρο­μι­κά από την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα όσοι δεν προ­σέ­φυ­γαν στα δι­κα­στή­ρια, αλλά μόνο εκεί­νοι που είχαν την πρό­νοια (και πήραν το «ρίσκο») να ζη­τή­σουν τη συν­δρο­μή της δι­καιο­σύ­νης, και οι οποί­οι μπο­ρούν να αξιώ­σουν επι­στρο­φή χρη­μά­των ή κα­τα­βο­λή ανα­δρο­μι­κών, εφό­σον δι­καιώ­θη­καν στον δι­κα­στι­κό τους αγώνα.

Βέ­βαια η δια­πί­στω­ση αυτή οδη­γεί νο­μο­τε­λεια­κά σε πολ­λα­πλα­σια­σμό των σχε­τι­κών προ­σφυ­γών στη δι­καιο­σύ­νη (με την απει­λή νέων οξέων «εμ­φραγ­μά­των»), αλλά και σε αύ­ξη­ση των σχε­τι­κών «πι­λο­τι­κών δικών» για να δοθεί η «κα­τευ­θυ­ντή­ρια γραμ­μή» και στα υπό­λοι­πα δι­κα­στή­ρια.

Πα­ράλ­λη­λα ση­μαί­νει και αύ­ξη­ση των «εν­δι­κο­φα­νών προ­σφυ­γών», που είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να ασκούν προη­γου­μέ­νως οι πο­λί­τες στις αρ­μό­διες οι­κο­νο­μι­κές υπη­ρε­σί­ες του κρά­τους, μια δια­δι­κα­σία που έχει απο­τύ­χει πλή­ρως, αφού στη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των υπο­θέ­σε­ων αυτών οι σχε­τι­κές αι­τή­σεις-εν­στά­σεις απορ­ρί­πτο­νται σιω­πη­ρά, απλά με την πα­ρέ­λευ­ση του προ­βλε­πό­με­νου χρό­νου, με απο­τέ­λε­σμα ο φο­ρο­λο­γού­με­νος να έχει χάσει πο­λύ­τι­μο χρόνο και επι­πλέ­ον χρή­μα­τα, αφού τη δια­μά­χη του με το Δη­μό­σιο θα τη λύσει τε­λι­κά η δι­καιο­σύ­νη.

Στον νέο κύκλο προ­σφυ­γών το­νί­ζε­ται ότι ο ΕΝΦΙΑ είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός, γιατί στη­ρί­ζε­ται στις διο­γκω­μέ­νες αντι­κει­με­νι­κές αξίες, χωρίς να προη­γη­θεί καμία συμ­μόρ­φω­ση προς όσα επέ­δει­ξαν οι απο­φά­σεις-τε­λε­σί­γρα­φα της Ολο­μέ­λειας ΣτΕ, που χτύ­πη­σαν το «κα­μπα­νά­κι» για τον τρόπο προσ­διο­ρι­σμού τους, αξιο­ποιώ­ντας τις επί­ση­μες εκ­θέ­σεις της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος που απο­κά­λυ­ψαν τη με­γά­λη πτώση των αγο­ραί­ων-εμπο­ρι­κών αξιών των ακι­νή­των, σε ύψος υπο­πολ­λα­πλά­σιο των αντι­κει­με­νι­κών.

Επί­σης η επί­κλη­ση της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας στη­ρί­ζε­ται στο γε­γο­νός ότι ο ΕΝΦΙΑ εν­σω­μά­τω­σε το «χα­ρά­τσι της ΔΕΗ» (το ΕΕ­ΤΗ­ΔΕ, που με­το­νο­μά­στη­κε έπει­τα από μία διε­τία σε ΕΕΤΑ) και το οποίο κρί­θη­κε από τις Ολο­μέ­λειες του ΣτΕ και του Αρεί­ου Πάγου συ­νταγ­μα­τι­κό, επει­δή είχε έκτα­κτο μόνο χα­ρα­κτή­ρα (διετή), ενώ αφέ­θη­κε να εν­νοη­θεί ότι τυχόν επέ­κτα­σή του (πόσω μάλ­λον η μο­νι­μο­ποί­η­σή του) θα δη­μιουρ­γή­σει συ­νταγ­μα­τι­κά αδιέ­ξο­δα.

Στην ίδια λο­γι­κή βάση, ο φόρος επι­κρί­νε­ται ως αντί­θε­τος στις συ­νταγ­μα­τι­κές αρχές της ισό­τη­τας, της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, της αν­θρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας κ.λπ., αφού δεν συ­νε­κτι­μά κα­θό­λου το εάν ο φο­ρο­λο­γού­με­νος δια­θέ­τει φο­ρο­δο­τι­κή ικα­νό­τη­τα για να αντα­πο­κρι­θεί στην πλη­ρω­μή, με συ­νέ­πεια να απει­λεί­ται και με δή­μευ­ση της πε­ριου­σί­ας του ή με εξα­να­γκα­σμό εκ­ποί­η­σής της σε πε­ρί­ο­δο απο­λύ­τως απρό­σφο­ρη και ακα­τάλ­λη­λη.

Επι­ση­μαί­νε­ται, πα­ράλ­λη­λα, ότι η πρα­κτι­κή που ακο­λού­θη­σε το κρά­τος επί χρό­νια, πα­ρα­πλα­νώ­ντας τους πο­λί­τες με επι­πλέ­ον φό­ρους από τους πραγ­μα­τι­κά οφει­λό­με­νους, (λόγω των «φου­σκω­μέ­νων» αντι­κει­με­νι­κών αξιών), πα­ρα­βί­α­σε τις συ­νταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις και διε­θνείς συμ­βά­σεις που προ­στα­τεύ­ουν την πε­ριου­σία, αλλά και τις αρχές της χρη­στής διοί­κη­σης και της προ­στα­τευό­με­νης εμπι­στο­σύ­νης που πρέ­πει να διέ­πουν ένα κρά­τος δι­καί­ου.