ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αντισυνταγματικός ο Δημοτικός Φόρος Δωδ/σου! – Ανακοίνωση του ΕΒΕΔ

Δαμιανός Αθανασίου 11 λεπτά ανάγνωση
Διοικητικό Πρωτοδικείο

Απόφαση «βόμβα» του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που θεω­ρή­θηκε μόλις χθες, ακυ­ρώ­νει την επιβολή ΔΗΦΟΔΩ σε εργο­λα­βική εται­ρεία, που είχε ανα­λά­βει το έργο της κατα­σκευής του λιμένα της Ακα­ντιάς ως αντι­συ­νταγ­μα­τικό, παρότι το θέμα εξα­κο­λου­θεί να εκκρε­μεί ενώπιον της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας!

Η συνταγ­μα­τι­κό­τητα του ΔΗΦΟΔΩ θα εξε­τα­στεί σε προ­γραμ­μα­τι­σμένη, μετά από αναβολή, συνε­δρί­αση της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ την 14η Οκτω­βρίου 2014.

Όπως απο­κά­λυψε η “δημο­κρα­τική”, το ανώτατο ακυ­ρω­τικό διοι­κη­τικό δικα­στή­ριο με τις υπ΄α­ριθμ. 3930 και 3931/2013 απο­φά­σεις του Β’ Τμή­μα­τος του σε επτα­μελή σύνθεση έκρινε κατά πλειο­ψη­φία αντι­συ­νταγ­μα­τικό τον φόρο.

Οι απο­φά­σεις του δικα­στη­ρίου δεν είναι αμε­τά­κλη­τες, δεν παρά­γουν δεδι­κα­σμένο και φυσικά δεν έχουν έννομα απο­τε­λέ­σματα.

Πλην όμως οι θέσεις της επτα­με­λούς σύν­θε­σης βρήκαν σύμφωνο δικαστή του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου, που με την υπ’ αρίθμ.160/2014 απόφασή του έκρινε άκυρη την επιβολή του φόρου σε επι­χεί­ρηση του νησιού!

Η εξέλιξη δημιουρ­γεί νέα δεδο­μένα, αφού μέχρι σήμερα με πάγια νομο­λο­γία του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά, έχουν απορ­ρι­φθεί όλα τα ένδικα βοη­θή­ματα και μέσα κατά βεβαιω­τι­κών πράξεων του ΔΗΦΟΔΩ, ο οποίος εθε­ω­ρείτο απόλυτα συμ­βα­τός με το Ευρω­παϊκό Δίκαιο και το Σύνταγμα.

Εν πάση περι­πτώ­σει η δικα­στής κ. Ελένη Ηλιου, Πρω­το­δί­κης Δ. Δ., εξέτασε την προ­σφυγή της ανώ­νυ­μης εται­ρείας με την επω­νυ­μία «ΜΕΤΡΟ Α.Ε.», που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής, η οποία παρα­στά­θηκε διά του δικη­γό­ρου, κ. Νικο­λάου Σκορ­δίλη κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, το οποίο εκπρο­σω­πεί­ται από τον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών και του Δήμου Ρόδου, που παρα­στά­θηκε διά του δικη­γό­ρου κ. Θεό­δω­ρου Φραράκη.

Στο δια­τα­κτικό της από­φα­σης ανα­φέ­ρο­νται μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Επειδή, κατά το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος, οι Έλληνες πολίτες συνει­σφέ­ρουν χωρίς δια­κρί­σεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνά­μεις τους». Από τη διάταξη αυτή, με την οποία θεσπί­ζε­ται η αρχή της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου, δεν απο­κλεί­ε­ται η δια­φο­ρε­τική φορο­λο­γική μετα­χεί­ριση κατη­γο­ριών φορο­λο­γου­μέ­νων, εφ’ όσον όμως η μετα­χεί­ριση αυτή δεν είναι αυθαί­ρετη αλλά στη­ρί­ζε­ται σε γενικά και αντι­κει­με­νικά κρι­τή­ρια που δικαιο­λο­γού­νται από τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες κάθε κατη­γο­ρίας, ενόψει και των εκά­στοτε κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών. Στο πλαίσιο αυτό παρέ­χε­ται στον κοινό νομο­θέτη ευρεία ευχέ­ρεια να δια­μορ­φώ­νει το κατάλ­ληλο, κατά την εκτί­μηση του, φορο­λο­γικό σύστημα.

Επειδή, μετά την ένωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα, στις 31-3-1947, με τις δια­τά­ξεις των άρθρων 2 του α.ν. 798/1948 (Α’ 248) δια­τη­ρή­θη­καν «προ­σω­ρι­νώς» σε ισχύ οι δια­τά­ξεις των 187/1938 και 132/1939 Τοπικών Κυβερ­νη­τι­κών Δια­ταγ­μά­των της Ιτα­λι­κής Διοι­κή­σεως περί επι­βο­λής τοπικού φόρου κατα­νά­λω­σης υπέρ των δήμων και κοι­νο­τή­των της Δωδε­κα­νή­σου επί των εισα­γο­μέ­νων σ’ αυτήν εμπο­ρευ­μά­των, καθώς και των εξα­γο­μέ­νων από αυτήν (πρβλ. ΣΕ 2956/1981), ανα­στελ­λο­μέ­νης της ισχύος των αντι­στοί­χων δια­τά­ξεων του Κωδικός Δήμων και Κοι­νο­τή­των.

Στη συνέ­χεια, όταν, με τις δια­τά­ξεις του α.ν. 1910/1951 (Α’ 221) ρυθ­μί­σθη­καν τα των εσόδων όλων των δήμων και κοι­νο­τή­των της χώρας, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νης, συνεπώς, και της Δωδε­κα­νή­σου, με το άρθρο 79 ορί­σθηκε ειδι­κό­τερα ότι δια­τη­ρού­νταν σε ισχύ οι υπέρ των Δήμων και Κοι­νο­τή­των της Γεν. Διοι­κή­σεως Δωδε­κα­νή­σου εισπρατ­τό­με­νοι φόροι, τέλη και δικαιώ­ματα, περί των οποίων δεν προ­έ­βλεπε ο νόμος αυτός, και οι οποίοι επι­τρε­πό­ταν να καταρ­γη­θούν με βασι­λικό διά­ταγμα, το οποίο, πάντως, ποτέ δεν εκδό­θηκε.

Συνεπώς, υπό το καθε­στώς αυτό, οι οργα­νι­σμοί τοπικής αυτο­διοί­κη­σης της Δωδε­κα­νή­σου, επι­πλέον των προ­βλε­πό­με­νων από τις πάγιες ρυθ­μί­σεις περί δήμων και κοι­νο­τή­των εσόδων, συνέ­χι­ζαν να απο­λαμ­βά­νουν και του προ­α­να­φερ­θέ­ντος ειδικού τοπικού φόρου κατα­νά­λω­σης, κρίθηκε δε ότι η δια­τή­ρηση αυτή σε ισχύ των εν λόγω δια­τά­ξεων, όπως, άλλωστε, και άλλες φορο­λο­γι­κές απο­κλί­σεις σχετικά με τη Δωδε­κά­νησο, δεν παρα­βί­α­ζαν τις συνταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις περί ισό­τη­τας και συνει­σφο­ράς των Ελλήνων αδια­κρί­τως στα δημόσια βάρη ανα­λό­γως των δυνά­μεών τους, ενόψει, μεταξύ άλλων, των «δια­φό­ρων συν­θη­κών» υπό τις οποίες τελού­σαν οι φορο­λο­γού­με­νοι στη Δωδε­κά­νησο σε σχέση με τους φορο­λο­γού­με­νους στη λοιπή Ελλάδα (ΣΕ 2956/1981).

Αργό­τερα, όμως, ύστερα από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρω­παϊκή Οικο­νο­μική Κοι­νό­τητα, όταν εγέρ­θη­καν αμφι­σβη­τή­σεις σχετικά με τη συμ­φω­νία των πιο πάνω δια­τά­ξεων προς το κοι­νο­τικό δίκαιο (βλ. συζη­τή­σεις στη Βουλή, συνε­δρί­αση ΡΔ/21-4-1994) και απέ­λη­ξαν σε απο­φα­τική κρίση του ΔΕΚ (βλ. απόφαση της 14/9/1995, συνεκ­δι­κα­σθεί­σες υπο­θέ­σεις C-485/93 και 486/93, Σιμιτζή κατά Δήμου Κω), αυτές καταρ­γή­θη­καν από 1-7-1994 με την παρά­γραφο 2 του άρθρου 65 του ν. 2214/1994 «Αντι­κει­με­νικό σύστημα φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος και άλλες δια­τά­ξεις» (Α’ 75)».

Επι­ση­μαί­νε­ται παρα­κάτω ότι από τις σχε­τι­κές συζη­τή­σεις στη Βουλή, προ­κύ­πτει ότι ο επί­δι­κος φόρος, που επι­βλή­θηκε δίχως μελέτη και επί­κληση ειδικών συν­θη­κών δια­φο­ρο­ποί­η­σης της Δωδε­κα­νή­σου έναντι των λοιπών περι­φε­ρειών του Κράτους, προ­ο­ρί­σθηκε να απο­τε­λέ­σει, και μάλιστα μόνιμα και όχι προ­σω­ρινά, «υπο­κα­τά­στατο» του καταρ­γη­θέ­ντος με την προ­α­να­φερ­θείσα διάταξη του άρθρου 65 παρ. 2 του ίδιου νομο­θε­τή­μα­τος φόρου, προς ανά­πτυξη της τοπικής οικο­νο­μίας…

Τονί­ζο­νται έτσι στην απόφαση και τα εξής:

«Επειδή, οι κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες του χρόνου επι­βο­λής του επι­δί­κου φόρου, 50 περίπου χρόνια μετά την ένωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα, είναι, προ­φα­νώς, δια­φο­ρε­τι­κές εκείνων που υπήρχαν κατά τα αμέσως επόμενα της ένωσης αυτής έτη και δικαιο­λο­γού­σαν μιαν ειδική, έναντι άλλων περιο­χών της χώρας με τα αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά, μετα­χεί­ριση.

Τούτο προ­κύ­πτει άλλωστε και από τη δια­φαι­νό­μενη σε σειρά νεό­τε­ρων φορο­λο­γι­κών ρυθ­μί­σεων μετα­βολή της ουσια­στι­κής εκτί­μη­σης του νομο­θέτη, σύμφωνα με την οποία η Δωδε­κά­νη­σος δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται μεμο­νω­μένα, αλλά μαζί με άλλες περιο­χές με τα αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά, ενιαία. Ειδι­κό­τερα, α) προ­βλέ­φθηκε υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις (άρθρο 17 παρ. 4 ν. 1642/1986, Α’ 125, όπως αντι­κα­τα­στά­θηκε με άρθρο 1 παρ. 26 ν. 2093/1992, Α’ 181, άρθρο 21 παρ. 4 ν. 2859/2000, Α’ 248) κατά ενιαίο τρόπο για τα νησιά των νομών Λέσβου, Χίου, Σάμου, Δωδε­κα­νή­σου, Κυκλά­δων και τα νησιά του Αιγαίου Θάσο, Σαμο­θράκη, Βόρειες Σπο­ρά­δες και Σκύρο, μείωση κατά 30% των συντε­λε­στών φ.π.α., αφού, με το άρθρο 8 του ν. 1881/1990 (Α’ 42) όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με το άρθρο 10 του ν. 1884/1990 (Α’ 81), είχε εγκα­τα­λει­φθεί η πρό­βλεψη σχε­τι­κής μείωσης μόνο για τη Δωδε­κά­νησο (άρθρο 17 εδ. β’ ν. 1642/1986, άρθρο 2 ν. 1676/1986, Α’ 204), β) ο νομο­θέ­της, ο οποίος είχε αρχικώς ορίσει ειδικά για τη Δωδε­κά­νησο ότι η κατ’ άρθρο 9 παρ. 1 ν.δ. 3323/1955 (Α’ 214) κλίμακα φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών και ο κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου συμπλη­ρω­μα­τι­κός φόρος εφαρ­μό­ζο­νται μειω­μέ­νοι στο ήμισυ, από το ποσό δε του φόρου αυτού ποσοστό 20% απο­τε­λεί έσοδο υπέρ των Δήμων και Κοι­νο­τή­των της Δωδε­κα­νή­σου, προέβη ακο­λού­θως σε ειδικές ευνοϊ­κές ρυθ­μί­σεις ως προς τη φορο­λο­γία εισο­δή­μα­τος που ανα­φέ­ρο­νταν μεν στη Δωδε­κά­νησο, μαζί, όμως, με άλλες περιο­χές (νομούς Ξάνθης, Ροδόπης, Έβρου, Λέσβου, Χίου, Σάμου και Δωδε­κα­νή­σου, καθώς και περιο­χές των νομών Θεσπρω­τίας, Ιωαν­νί­νων, Καστο­ριάς, Φλώ­ρι­νας, Πέλλης, Κιλκίς, Σερρών και Δράμας, περι­λαμ­βα­νό­με­νες σε ζώνη βάθους 20 χιλιο­μέ­τρων από τη μεθο­ριακή γραμμή), ενώ, εξάλλου, με το άρθρο 118 του Κώδικα Φορο­λο­γίας Εισο­δή­μα­τος (ν. 2238/1994, Α’ 151, που προ­στέ­θηκε με το άρθρο 8 του ν. 2459/1997, Α’ 17) προέβη σε φορο­λο­γι­κές απαλ­λα­γές και μειώ­σεις στη φορο­λο­γία εισο­δή­μα­τος, καθώς και σε λοιπές φορο­λο­γίες (ειδικό φόρο τρα­πε­ζι­κών εργα­σιών, φόρο μετα­βί­βα­σης ακι­νή­των), για λόγους ανα­πτυ­ξια­κούς και εθνι­κούς (συγκρά­τηση και αύξηση πλη­θυ­σμού) σε περιο­χές, τις οποίες, όμως, καθό­ρισε με γενικό και αντι­κει­με­νικό τρόπο (νησιά με πλη­θυ­σμό κάτω από 3.100 κατοί­κους).

Κατά τα λοιπά, λόγοι που δικαιο­λο­γούν, και μάλιστα με πάγιο τρόπο, την επιβολή του ένδικου φόρου υπέρ μόνων των ΟΤΑ Δωδε­κα­νή­σου και, συνεπώς, σε βάρος εκείνων μόνον που ασκούν εκεί οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα, κατ’ εξαί­ρεση όλων όσοι την ασκούν στην λοιπή ελλη­νική επι­κρά­τεια, ούτε από τη φύση του φόρου αυτού συνά­γε­ται ούτε, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, από τις προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές εργα­σίες ψήφισης της σχε­τι­κής διά­τα­ξης, ανα­δει­κνύ­ε­ται (πρβλ. ΣΕ 3037/2008 Ολ., 650/1995 7μ.).

Ειδι­κό­τερα, επί­κληση, με συγκε­κρι­μένο τρόπο, συν­θη­κών που θα δικαιο­λο­γού­σαν μια τέτοια δια­φο­ρο­ποί­ηση, δεν γίνεται ούτε στις απευ­θυ­νό­με­νες στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας από 1-10-1995 και 21-8-2012 γνω­μο­δο­τή­σεις του Καθη­γητή Σπ. Φλο­γα­ΐτη και της Επί­κου­ρης Καθη­γή­τριας Ελ. Θεο­χα­ρο­πού­λου, αντι­στοί­χως, ούτε στο 3153/2012 έγγραφο της Διεύ­θυν­σης Οικο­νο­μι­κών ΟΤΑ του Υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών, όπου γίνεται χρήση εκφρά­σεων και επί­κληση συν­θη­κών που προ­σι­διά­ζουν, όμως, και σε άλλες περιο­χές της Χώρας, όπως, γενικώς, ιδιαί­τε­ρων τοπικών συν­θη­κών και γεω­γρα­φι­κών ιδιαι­τε­ρο­τή­των παρα­με­θό­ριου νησιω­τι­κού συμπλέγ­μα­τος με απο­μο­νω­μένα νησιά, αύξησης εσόδων ΟΤΑ προς εκπλή­ρωση της απο­στο­λής τους ενόψει και του άρθρου 102 του Συντάγ­μα­τος και, συνεπώς, σκοπού δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού κλπ.

Πρό­κει­ται για συν­θή­κες που θα δικαιο­λο­γού­σαν μεν ενδε­χο­μέ­νως τη δια­φο­ρο­ποί­ηση των εν λόγω κατη­γο­ριών με βάση γενικά και αντι­κει­με­νικά κρι­τή­ρια, όχι όμως μόνης της Δωδε­κα­νή­σου.

Για τον λόγο αυτό, δεν αρκεί να στη­ρί­ξει θεμιτά την προ­σβαλ­λό­μενη ρύθμιση, μόνη η, χωρίς συγκε­κρι­μένη εξει­δί­κευση των λόγων που το επι­βάλ­λουν, επί­κληση των δια­τά­ξεων των άρθρων 102 παρ. 6 (παρ. 5, μετά την ανα­θε­ώ­ρηση με το από 6-4-2001 ψήφισμα της Ζ’ Ανα­θε­ω­ρη­τι­κής Βουλής, Α’ 84/17-4-2011) και της προ­στε­θεί­σας, άλλωστε, με το ίδιο πιο πάνω ψήφισμα ερμη­νευ­τι­κής δήλωσης στο άρθρο 101 του Συντάγ­μα­τος περί των ιδιαί­τε­ρων συν­θη­κών των νησιω­τι­κών περιο­χών, ούτε εκείνων του άρθρου 106 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος για την ανά­πτυξη των παρα­με­θό­ριων νησιω­τι­κών περιο­χών, ή εκείνων του άρθρου 9 του ν. 1850/1989 «Κύρωση του Ευρω­παϊ­κού Χάρτη της Τοπικής Αυτο­νο­μίας» (Α’ 114) που ορίζουν ότι οι οργα­νι­σμοί τοπικής αυτο­διοί­κη­σης έχουν δικαί­ωμα, στα πλαίσια της εθνικής οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής, σε επαρ­κείς ίδιους πόρους τους οποίους μπορούν να δια­θέ­τουν ελεύ­θερα κατά την άσκηση των αρμο­διο­τή­των τους (παρ. 1) του­λά­χι­στον δε ένα μέρος αυτών πρέπει να προ­έρ­χε­ται από τοπι­κούς φόρους και τέλη των οποίων το ύψος έχουν το δικαί­ωμα να ορίζουν μέσα στα όρια του νόμου (παρ. 4), τα προ­βλε­πό­μενα από τις οποίες μέτρα οφεί­λουν να κινού­νται εντός των ορίων που τάσσουν οι λοιπές συνταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις και αρχές. Κατόπιν των ανωτέρω, η επιβολή του ένδικου φόρου, και μάλιστα πάγια, σε μόνους όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στη Δωδε­κά­νησο υπέρ των ΟΤΑ αυτής αντί­κει­ται στην αρχή της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου και καθιστά εκ του λόγου τούτου ανί­σχυρη τη σχετική ρύθμιση (ΣτΕ 3931/2013 παραπ. ΟλΣτΕ)».

Στην συγκε­κρι­μένη περί­πτωση η προ­σφεύ­γουσα τεχνική εται­ρεία είχε ανα­λά­βει την εκτέ­λεση του δημο­σίου έργου του Λιμένα Ακα­ντιάς Ρόδου, υπέβαλε με επι­φύ­λαξη στο Δήμο Ρόδου την από 30.6.2005 δήλωση από­δο­σης Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου του άρθρου 60 του Ν. 2214/1994, για το Α’τρίμηνο του έτους 2003.

Με αυτήν δήλωσε ως ακα­θά­ρι­στα έσοδα από την παροχή υπη­ρε­σιών κατά την εκτέ­λεση του πιο πάνω έργου ποσό 306.506,89 ευρώ, ο δε ανα­λο­γών ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. βάσει του συντε­λε­στή καθαρού κέρδους της επι­χεί­ρη­σης (10%) υπο­λο­γί­στηκε στο ποσό των 1.226,03 ευρώ, στον οποίο προ­στέ­θηκε ποσό 613,02 ευρώ που αντι­στοι­χεί σε πρό­στιμο λόγω εκπρό­θε­σμης δήλωσης, προ­έ­κυψε δε, σε βάρος της συνο­λική οφειλή ύψους 1.839,05 ευρώ.

Το πιο πάνω ποσό κατα­βλή­θηκε στο ταμείο του Δήμου από την προ­σφεύ­γουσα στις 30.6.2005 οπότε και εξο­φλή­θηκε η οφειλή της.

Ακο­λού­θως, με την αριθ. πρωτ. 9444/30.6.2005 αίτηση της προς το Δήμο Ρόδου ζήτησε την επι­στροφή μεταξύ άλλων, του πιο πάνω ποσού ως αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντος φόρου, ισχυ­ρι­ζό­μενη ότι ο εν λόγω δημο­τι­κός φόρος αντί­κει­ται στις δια­τά­ξεις του Κοι­νο­τι­κού Δικαίου (άρθρα 90, 95 και 25 της Ε.Ε.Σ.) οι οποίες επι­τάσ­σουν αφενός μεν την ελεύ­θερη κυκλο­φο­ρία των αγαθών έστω και εάν προ­έρ­χο­νται από άλλη περιοχή της ίδιας χώρας, αφε­τέ­ρου με αυτές απα­γο­ρεύ­ε­ται η επιβολή δασμών ή άλλων φορο­λο­γι­κών επι­βα­ρύν­σεων ισο­δυ­νά­μου απο­τε­λέ­σμα­τος.

Ο Δήμος με το από 9.6.2011 υπό­μνημα του ζητεί την απόρ­ριψη της προ­σφυ­γής ως αβά­σι­μης, ισχυ­ρι­ζό­με­νος, μεταξύ άλλων, ότι ο επί­μα­χος Δημο­τι­κός Φόρος Δωδε­κα­νή­σου δεν παρα­βιά­ζει την αρχή της ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου που προ­βλέ­πε­ται από το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος διότι η επιβολή του επί­δι­κου φόρου γίνεται βάσει αντι­κει­με­νι­κών κρι­τη­ρίων και βάσει της φορο­δο­τι­κής ικα­νό­τη­τας των επι­τη­δευ­μα­τιών.

Τέλος, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν απα­γο­ρεύ­ε­ται η δυνα­τό­τητα θέσπι­σης ή ισχύος τοπικών φόρων που εισπράτ­το­νται από τους Ο.Τ.Α. και εξυ­πη­ρε­τούν τοπικές ανάγκες.

Το δικα­στή­ριο κατέ­ληξε ότι η επιβολή του επί­δι­κου φόρου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) και μάλιστα πάγια, σε μόνους όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στη Δωδε­κά­νησο υπέρ των Ο.Τ.Α. αυτής, αντί­κει­ται στην καθιε­ρω­μένη από το άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος αρχή της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου και έκρινε ότι μη νομίμως κατα­βλή­θηκε από την προ­σφεύ­γουσα ο εν λόγω φόρος για το Α’ τρίμηνο του έτους 2003, κατ’ εφαρ­μογή της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κής, διά­τα­ξης του άρθρου 60 του ν. 2214/1994, κατ’ αποδοχή ως βάσιμου του σχε­τι­κού λόγου της προ­σφυ­γής.

Ανα­κοί­νωση του ΕΒΕΔ

Μετά και την υπ’ αρίθμ.160/2014 απόφαση του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που ακυ­ρώ­νει την επιβολή ΔΗΦΟΔΩ σε εργο­λα­βική εται­ρεία, κρί­νο­ντάς τον αντι­συ­νταγ­μα­τικό, ενώ εκκρε­μεί η απόφαση της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ, η συνε­δρί­αση της οποίας έχει οριστεί για την 14η Οκτω­βρίου 2014, ο Πρό­ε­δρος του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου κ. Γιάννης Πάππου, προέβη στην ακό­λουθη δήλωση:

“Είκοσι χρόνια μετά τη θέσπιση του ΔΗΦΟΔΩ το 1994, με τη σημε­ρινή του μορφή, έρχεται η πρώτη απόφαση δικα­στη­ρίου, που κρίνει τον φόρο αντι­συ­νταγ­μα­τικό.

Η απόφαση αυτή, σε συνάρ­τηση και με τις υπ΄α­ριθμ. 3930 και 3931/2013 απο­φά­σεις του Β’ Τμή­μα­τος του ΣτΕ σε επτα­μελή σύνθεση που έκρινε, κατά πλειο­ψη­φία, αντι­συ­νταγ­μα­τικό τον ΔΗΦΟΔΩ, απο­τε­λεί δικαί­ωση του αγώνα του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου, για την κατάρ­γησή του φόρου που απο­τε­λεί το πιο ανα­χρο­νι­στικό, παρά­νομο και κατα­να­γκα­στικό, μεσαιω­νι­κού τύπου χαράτσι, το οποίο κατα­πιέ­ζει την παρα­γω­γική – επι­χει­ρη­μα­τική κοι­νό­τητα καθώς και το σύνολο των πολιτών της Δωδε­κα­νή­σου.

Η απόφαση αυτή του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι επι­χει­ρή­σεις της Δωδε­κα­νή­σου δίνουν έναν πολύ σκληρό καθη­με­ρινό αγώνα επι­βί­ω­σης σε ένα περι­βάλ­λον πρω­το­φα­νούς ύφεσης και ιστο­ρικά χαμηλής ρευ­στό­τη­τας.

Το Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου, ως θεμα­το­φύ­λα­κας των συμ­φε­ρό­ντων των παρα­γω­γι­κών τάξεων και των κατοί­κων της Δωδε­κα­νή­σου, με απόλυτη εμπι­στο­σύνη απέ­να­ντι στη Δικαιο­σύνη, δεν θα στα­μα­τή­σει τον αγώνα μέχρι να απαλ­λά­ξει τον επι­χει­ρη­μα­τικό κόσμο και την κοι­νω­νία της Δωδε­κα­νή­σου από αυτό το μεσαιω­νικό χαράτσι”.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.