Και τώρα;

Η λογική και η πολι­τική ηθική φαντά­ζο­μαι, λέει, ότι μπορεί να πιστεύ­εις ότι θέλεις, αλλά δεν μπορείς να το παίζεις υπουρ­γός σε μια κυβέρ­νηση, η οποία προ­τί­θε­ται να εφαρ­μό­σει μια πολι­τική που είναι αντί­θετη με αυτά που πιστεύ­εις. Που σημαί­νει, ότι παραι­τεί­σαι και ψηφί­ζεις το όχι σου. Το αυτό και για όσους δήλωσαν «παρών». Αφήστε που δεν κατα­λα­βαίνω αυτό το «παρών» , του είμαι και δεν είμαι. Πολλά γίνο­νται για την καρέκλα, αλλά μήπως να στα­μα­τή­σουμε να παί­ζουμε αυτό το παι­χνίδι; Εντελώς ωμά: είναι δύσκολο, ως αδύνατο, για τον ΣΥΡΙΖΑ να εφαρ­μό­σει μνη­μό­νιο. Δεν είναι μόνο πολι­τικό θέμα. Είναι πιο πρα­κτικό. Είναι ζήτημα απλής συνεν­νό­η­σης. Πέντε μήνες βλέ­πουμε ότι, καλώς ή κακώς, δεν μιλούν την ίδια γλώσσα με τους άλλους. Ο κ. Λαφα­ζά­νης είναι ένας έντιμος πολι­τι­κός, συνεπής στις αρχές του. Αλλά σε λάθος θέση σε λάθος χρόνο. Πώς μπορείς να κάνεις παρα­γω­γική ανα­συ­γκρό­τηση μέσα σε ένα σύστημα που θέλεις να γκρε­μί­σεις; Αλλά ο Λαφα­ζά­νης δεν είναι ο μόνος. Θα κόψει ο Στρα­τού­λης συντά­ξεις; Ας αφή­σουμε τη Ζωή. Αυτή είναι ένα προ­βλη­μα­τικό κεφά­λαιο μόνη της. Υ.Γ. Το αυτό ισχύει και για τον συγκυ­βερ­νήτη Καμμένο, ο οποίος έκανε μια θεα­μα­τική κυβί­στηση, έβαλε ήσυχα-ήσυχα τα σπίρτα στην τσέπη του, με τα οποία θα άναβε το μπα­ρούτι στο Κούγκι και ο οποίος κάθε τρεις και λίγο, θα τα βγάζει πλέον να τα δείχνει στον πρω­θυ­πουργό. Το έκανε προχθές εν μέσω της κρί­σι­μης συνε­δρί­α­σης και τον κυνη­γούσε ο Παππάς στους δια­δρό­μους της Βουλής να του τα πάρει. Αλλά δεν κάνουμε δουλειά έτσι παιδιά…