Ηχηρή παρέμβαση Στουρνάρα για την οικονομία: Η Ελλάδα χρειάζεται new deal με τους δανειστές

Τη θέση ότι η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται μια νέα συμ­φω­νία (new deal) με τους δα­νει­στές της εκ­φρά­ζει ο διοι­κη­τής της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος, Γιάν­νης Στουρ­νά­ρας, σε άρθρο του στους Financial Times, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πα­ράλ­λη­λα ότι πλέον είναι η στιγ­μή να βρε­θεί μια ισορ­ρο­πία με­τα­ξύ με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και ελά­φρυν­σης χρέ­ους.

Η Ευ­ρώ­πη δεν μπο­ρεί να απαι­τεί πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα 3,5% μετά το 2018, επι­ση­μαί­νει στο άρθρο του ο κ. Στουρ­νά­ρας.

O διοι­κη­τής της ΤτΕ ζητά επί­σης να τη­ρη­θούν οι δε­σμεύ­σεις για ελά­φρυν­ση χρέ­ους, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η Ελ­λά­δα είναι η μόνη χώρα στην Ευ­ρώ­πη που πα­ρα­μέ­νει σε πρό­γραμ­μα προ­σαρ­μο­γής.

Όπως ανα­φέ­ρει ο διοι­κη­τής της ΤτΕ:

«Το ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα οδή­γη­σε την χώρα στην χρε­ο­κο­πία στο δεύ­τε­ρο μισό της πε­ρα­σμέ­νης δε­κα­ε­τί­ας.

Δια­δο­χι­κές ελ­λη­νι­κές κυ­βέρ­νη­σης υπο­σχέ­θη­καν να επι­διορ­θώ­σουν το φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα, να ξε­ρι­ζώ­σουν τα βαθιά κα­τε­στη­μέ­να συμ­φέ­ρο­ντα και να εφαρ­μό­σουν φι­λό­δο­ξες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Αλλά με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις δεν έφε­ραν απο­τε­λέ­σμα­τα.

Την ίδια στιγ­μή, οι Ευ­ρω­παί­οι εταί­ροι μας δεν έχουν ακόμα εκ­πλη­ρώ­σει την δική τους δέ­σμευ­ση να προ­σφέ­ρουν πε­ραι­τέ­ρω ελά­φρυν­ση χρέ­ους. Είχαν συμ­φω­νή­σει σε αυτό το Νο­έμ­βριο του 2012 και θα έπρε­πε να είχε συμ­βεί το 2014 μετά την επί­τευ­ξη, με πολύ κόπο, πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος 1,5 δισ. ευρώ το 2013.

Δεν συ­νέ­βη ποτέ. Το ίδιο επα­να­λή­φθη­κε και φέτος, στις 24 Μαϊου, όταν το Eurogroup ανέ­βα­λαν την από­φα­ση για το 2018, παρά το γε­γο­νός ότι ανα­γνώ­ρι­σε ρητά την ανά­γκη να δια­τη­ρη­θούν οι ακα­θά­ρι­στες χρη­μα­το­δο­τι­κές ανά­γκες της Ελ­λά­δας σε δια­χει­ρί­σι­μα επί­πε­δα και ο λόγος του χρέ­ους προς το ΑΕΠ να μπει σε πτω­τι­κή τρο­χιά.

Πρέ­πει να υπο­γραμ­μι­στεί πως το Eurogroup ανέ­βα­λε την από­φα­ση για ελά­φρυν­ση χρέ­ους παρά τα πα­ρα­κά­τω: πρώ­τον, ότι η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση είχε τη­ρή­σει τις δε­σμεύ­σεις και δεύ­τε­ρον, ότι τα υφι­στά­με­να επι­τό­κια στις αγο­ρές είναι πολύ ευ­νοϊ­κά για απο­φά­σεις ελά­φρυν­σης χρέ­ους, τόσο για τους δα­νει­στές όσο και για τους οφει­λέ­τες.

Επι­πρό­σθε­τα, η απει­λή του Grexit, που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε από έναν αριθ­μό πο­λι­τι­κών της ευ­ρω­ζώ­νης όποτε οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις έδει­χναν να φτά­νουν σε αδιέ­ξο­δο, είχε βαριά επί­δρα­ση στο οι­κο­νο­μι­κό κλίμα, ενι­σχύ­ο­ντας ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο την αβε­βαιό­τη­τα και επη­ρε­ά­ζο­ντας αρ­νη­τι­κά το οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον στην Ελ­λά­δα.

Είναι πλέον ώρα να επι­τευ­χθεί η κα­τάλ­λη­λη ισορ­ρο­πία ανά­με­σα στην ελά­φρυν­ση χρέ­ους και τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Από το 2010, η Ελ­λά­δα έχει υπο­στεί μια άνευ προη­γου­μέ­νου δη­μο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή, που ανά­λο­γη της δεν έχει βιώ­σει καμία χώρα μετά την Με­γά­λη Ύφεση. Παρά τις κα­θυ­στε­ρή­σεις, το κό­στος και τα πα­ρα­πα­τή­μα­τα, υπήρ­ξαν και ορι­σμέ­νες αναμ­φι­σβή­τη­τες επι­τυ­χί­ες – η δια­τή­ρη­ση της δη­μο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χί­ας, η απε­λευ­θέ­ρω­ση της αγο­ράς προ­ϊ­ό­ντων και ερ­γα­σί­ας και η βελ­τί­ω­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας ως προς το μο­να­διαίο κό­στος ερ­γα­σί­ας κατά πάνω από 25% από το 2009.

Η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται τώρα ένα new deal με τους εταί­ρους και τους δα­νει­στές της για να πάει μπρο­στά. Είναι μη ρε­α­λι­στι­κό και κοι­νω­νι­κά ανέ­φι­κτο να απαι­τεί­ται από την Ελ­λά­δα να επι­τύ­χει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,5% του ΑΕΠ από το 2018 και έπει­τα. Ο στό­χος πρέ­πει να μειω­θεί στο 2%, επι­τρέ­πο­ντας ένα πιο ισορ­ρο­πη­μέ­νο μείγ­μα οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, με έμ­φα­ση στην μεί­ω­ση της φο­ρο­λό­γη­σης, εν­θάρ­ρυν­ση των ιδιω­τι­κών επεν­δύ­σε­ων και συ­νει­σφο­ρά σε βιώ­σι­μους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης.

Σε­νά­ρια που εξέ­τα­σε η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος δεί­χνουν ότι η βιω­σι­μό­τη­τα χρέ­ους είναι επι­τεύ­ξι­μη και με 2% του ΑΕΠ τε­λι­κό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα και μια μάλ­λον ήπια ανα­κού­φι­ση χρέ­ους που δεν επι­βά­λει ζη­μιές στους δα­νει­στές. Αυτή θα αφορά την επέ­κτα­ση των λή­ξε­ων κατά 20 χρό­νια και την κε­φα­λαιο­ποί­η­ση ανα­βαλ­λό­με­νων τόκων σε ισό­πο­σες δό­σεις κατά τη διάρ­κεια μιας πε­ριό­δου 20 ετών.

Επι­πρό­σθε­τα η κυ­βέρ­νη­ση, η Τρά­πε­ζα της Ελ­λα­δος και οι τρά­πε­ζες πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σουν την πε­ρισ­σό­τε­ρο σο­βα­ρή απει­λή για την χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή στα­θε­ρό­τη­τα: τα μη εξυ­πη­ρε­τού­με­να δά­νεια (NPLs). Αυτά είναι κυ­ρί­ως απο­τέ­λε­σμα της επτα­ε­τούς ύφε­σης που μεί­ω­σε το ΑΕΠ της χώρας κατά πε­ρισ­σό­τε­ρο από 25%.

Οι ελ­λη­νι­κές τρά­πε­ζες μετά από μια δια­δο­χι­κή (και επι­τυ­χη­μέ­νη) ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση εν μέσω δύ­σκο­λων συν­θη­κών έχουν τώρα αρ­κε­τά κε­φά­λαια, προ­βλέ­ψεις και ενέ­χυ­ρα (collateral) και έτσι είναι σε θέση να ανα­λά­βουν πρω­το­βου­λί­ες για να αντι­με­τω­πί­σουν τα NPLs. Οι πρό­σφα­τες ευ­νοϊ­κές τρο­πο­ποι­ή­σεις στη νο­μο­θε­σία και οι πιο ευ­νοϊ­κές συν­θή­κες στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία μετά το Eurogroup του Μαίου, κα­θι­στούν ευ­κο­λό­τε­ρη την ανά­λη­ψη αυτών των πρω­το­βου­λιών.

Η Ελ­λά­δα αντι­με­τώ­πι­σε την τέ­λεια κα­ται­γί­δα, εγκλω­βι­σμέ­νη με­τα­ξύ μιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης και μιας κρί­σης χρέ­ους και μια αυ­ξη­μέ­νης ροής προ­σφύ­γων, η οποία κα­τέ­βαλ­λε ένα ήδη υπερ­φορ­το­μέ­νο κρά­τος. Σκλη­ρές απο­φά­σεις ελή­φθη­σαν.

Μόνο πρό­σφα­τα το ελ­λη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο ψή­φι­σε ένα φι­λό­δο­ξο πα­κέ­το ασφα­λι­στι­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων που επι­βά­λει πε­ραι­τέ­ρω πε­ρι­κο­πές στις ήδη μειω­μέ­νες συ­ντά­ξεις και ένα δη­μο­σιο­νο­μι­κό πα­κέ­το που υπερ­βαί­νει το 3% του ΑΕΠ ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τη γι­γα­ντιαία δη­μο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή που ξε­κί­νη­σε το 2010. Αυτή η προ­σαρ­μο­γή είχε ως απο­τέ­λε­σμα τη βελ­τί­ω­ση του δο­μι­κού πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος γε­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης κατά πάνω από 20% του ΑΕΠ. Το ισο­ζύ­γιο τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών έχει επί­σης βελ­τιω­θεί ανά­λο­γα.

Η μεί­ω­ση των τε­λι­κών δη­μο­σιο­νο­μι­κών στό­χων και η ελά­φρυν­ση χρέ­ους είναι τα κί­νη­τρα που χρειά­ζο­νται για να συ­νε­χί­σει η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και η κοι­νω­νία. Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, αξιο­ποί­η­ση δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, βελ­τί­ω­ση του φο­ροει­σπρα­κτι­κού μη­χα­νι­σμού και μεί­ω­ση των NPLs είναι οι δρά­σεις που πρέ­πει να ανα­λά­βουν οι Έλ­λη­νες πο­λι­τι­κοί, με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και σε πνεύ­μα εθνι­κής ενό­τη­τας προ­κει­μέ­νου να πε­τύ­χου­με υψηλή και βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη.»

Ημε­ρη­σία