«Αιμορραγία» μηχανικών από το ΤΕΕ

«Τα τε­λευ­ταία χρό­νια πά­λευα να συ­ντη­ρή­σω το γρα­φείο μου. Προ­σπά­θη­σα να επε­κτα­θώ σε νέα αντι­κεί­με­να, σε οποια­δή­πο­τε κα­τεύ­θυν­ση έβλε­πα ότι μπο­ρεί να είχε ζή­τη­ση. Οταν όμως δό­θη­κε η ευ­και­ρία να ερ­γα­στώ στην επέ­κτα­ση του μετρό της Κο­πεγ­χά­γης, το απο­φά­σι­σα. Η προ­σφο­ρά ήταν πολύ καλή, ταυ­τό­χρο­να έβλε­πα ότι η ελ­λη­νι­κή αγορά θα χρεια­στεί καιρό να επα­νέλ­θει σε μια κα­νο­νι­κό­τη­τα και τα γρα­φεία των 2-3 αν­θρώ­πων να μπο­ρούν να έχουν μέλ­λον. Ετσι έφυγα».

Ο Γιάν­νης Βου­σβού­κης, 37 ετών, πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, βρί­σκε­ται από το 2013 στη Δανία. Είναι ένας από τους χι­λιά­δες μη­χα­νι­κούς που στα χρό­νια της κρί­σης είδαν τις δου­λειές να εξα­φα­νί­ζο­νται και πήραν τη «με­γά­λη από­φα­ση». Οπως εξη­γεί ο Γιώρ­γος Στα­σι­νός, πρό­ε­δρος του Τε­χνι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου, από το 2013 οι νέοι μη­χα­νι­κοί που εγ­γρά­φο­νται στο ΤΕΕ και το ΤΣΜΕ­ΔΕ (υπο­χρε­ω­τι­κά, προ­κει­μέ­νου να ασκή­σουν το επάγ­γελ­μα του μη­χα­νι­κού) είναι πλέον λι­γό­τε­ροι από αυ­τούς που ζη­τούν τη δια­γρα­φή τους. Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, το 2010, οι νέες εγ­γρα­φές ήταν 4.296 και οι δια­γρα­φές 840. Το 2011, οι νέες εγ­γρα­φές 3.479 και οι δια­γρα­φές 1.275. Το 2012, οι νέες εγ­γρα­φές έπε­σαν στις 2.301 και οι δια­γρα­φές ανέ­βη­καν στις 2.273. Το 2013 για πρώτη φορά η ανα­λο­γία ανε­τρά­πη: οι εγ­γρα­φές ήταν 2.063 και οι δια­γρα­φές 2.942. Η κα­τά­στα­ση χει­ρο­τέ­ρε­ψε το 2014, με 2.972 μη­χα­νι­κούς να ζη­τούν τη δια­γρα­φή τους και μόλις 1.807 να εγ­γρά­φο­νται για πρώτη φορά. Το 2015, η δια­φο­ρά έφθα­σε σε ση­μείο-ρεκόρ: πε­ρί­που 4.000 μη­χα­νι­κοί ζή­τη­σαν τη δια­γρα­φή τους από το ΤΕΕ, ενώ οι νέες εγ­γρα­φές έπε­σαν πε­ρί­που στις 500.

Η ανά­γκη για ερ­γα­σία δη­μιουρ­γεί μι­κρές κοι­νό­τη­τες Ελ­λή­νων μη­χα­νι­κών σε κάθε με­γά­λο έργο, κυ­ρί­ως στη Βό­ρεια Ευ­ρώ­πη και τη Μέση Ανα­το­λή. «Μόνο στο Κατάρ πι­στεύω ότι έχου­με φθά­σει τις 5.000, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι μη­χα­νι­κοί αλλά τε­λευ­ταί­ως και άλλα επαγ­γέλ­μα­τα: για πα­ρά­δειγ­μα, σεφ και μετρ σε εστια­τό­ρια», λέει ο κ. Χρή­στος Τσα­τσα­νί­φος, ερ­γα­ζό­με­νος το τε­λευ­ταίο ενά­μι­σι έτος ως σύμ­βου­λος στην Qatar Rail. Ο ίδιος απο­τε­λεί εξαί­ρε­ση, καθώς πήρε την από­φα­ση στα 64 χρό­νια του. «Στην Αθήνα εξα­κο­λου­θώ να δια­τη­ρώ τη δική μου εται­ρεία, την οποία τώρα “κρατά” η σύ­ζυ­γος, επί­σης μη­χα­νι­κός, μήπως… μας πλη­ρώ­σουν αυτά που μας χρω­στούν! Ζω στην Ντόχα με την κόρη μου, που βρήκε δου­λειά ως δι­κη­γό­ρος σε μια εται­ρεία, ενώ ο γιος μου και η γυ­ναί­κα μου είναι στην Αθήνα. Στην ηλι­κία μου δεν είναι εύ­κο­λο να βρεις μια ελ­κυ­στι­κή θέση· όσο με­γα­λώ­νεις οι ευ­και­ρί­ες πε­ριο­ρί­ζο­νται. Γι’ αυτό, όταν μου πα­ρου­σιά­στη­κε η ευ­και­ρία, δεν δί­στα­σα».

Αιτία για τη μα­ζι­κή δια­γρα­φή μη­χα­νι­κών από το μη­τρώο και το τα­μείο τους στην Ελ­λά­δα δεν είναι μόνο η με­τα­νά­στευ­ση, αλλά και η αδυ­να­μία κά­λυ­ψης των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών. «Οταν είσαι άνερ­γος δεν είναι δυ­να­τόν να πλη­ρώ­σεις. Ακόμα και μη­δε­νι­κό ει­σό­δη­μα να έχεις, πάλι θα κλη­θείς να πλη­ρώ­σεις πε­ρί­που 250 ευρώ τον μήνα», λέει η 32χρονη Μαρία Πα­πα­δο­πού­λου, πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, η οποία την πε­ρί­ο­δο αυτή ερ­γά­ζε­ται σε σού­περ μάρ­κετ. «Εγώ ζή­τη­σα τη δια­γρα­φή μου εδώ και ένα έτος. Οταν ετε­ρο­α­πα­σχο­λεί­σαι, και μά­λι­στα με τρί­μη­νες ή εξά­μη­νες συμ­βά­σεις, δεν μπο­ρείς με κα­νέ­να τρόπο να κα­λύ­ψεις και το ΤΣΜΕ­ΔΕ, με την ελ­πί­δα ότι κά­ποια στιγ­μή θα ξα­να­δου­λέ­ψεις ως μη­χα­νι­κός. Εγώ πλέον έχω συμ­βι­βα­στεί με την ιδέα ότι για εμένα αυτό τε­λεί­ω­σε».

«Πολ­λοί νέοι μη­χα­νι­κοί δεν έρ­χο­νται να εγ­γρα­φούν στο ΤΕΕ για να μην πλη­ρώ­νουν ει­σφο­ρές, ένα τμήμα τους φεύ­γει απευ­θεί­ας στο εξω­τε­ρι­κό αφού δεν ελ­πί­ζουν να δου­λέ­ψουν στην Ελ­λά­δα», το­νί­ζει ο πρό­ε­δρος του ΤΕΕ, Γιώρ­γος Στα­σι­νός. «Πολ­λοί είναι και οι άνερ­γοι, που πι­στεύ­ουν ότι δεν θα επα­νέλ­θουν εύ­κο­λα στο επάγ­γελ­μα. Αν συ­νε­χί­σου­με με αυ­τούς τους ρυθ­μούς, σε 6-7 χρό­νια δεν θα μεί­νει κα­νείς». «Ψά­χνου­με να πούμε κάτι αι­σιό­δο­ξο στους μη­χα­νι­κούς, για να μη φύ­γουν», ση­μειώ­νει ο Βα­σί­λης Μπαρ­δά­κης, πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Πο­λι­τι­κών Μη­χα­νι­κών Ελ­λά­δας (ει­δι­κό­τη­τα με τη με­γα­λύ­τε­ρη «διαρ­ροή»). «Πριν από 2-3 χρό­νια η κυ­ρί­αρ­χη τάση φυγής προ­ερ­χό­ταν από εκεί­νους που δεν είχαν αρ­κε­τό κύκλο ερ­γα­σιών για να κα­λύ­ψουν τις υπο­χρε­ώ­σεις τους. Τώρα, βλέ­που­με αν­θρώ­πους που έχουν ση­μα­ντι­κή πο­ρεία στον χώρο να φεύ­γουν για το εξω­τε­ρι­κό, 40άρη­δες, επι­τυ­χη­μέ­νοι, με οι­κο­γέ­νεια».

«Από το 1985 έως το 2004 εί­χα­με στην Ελ­λά­δα έναν πα­ρά­δει­σο έργων», λέει ο κ. Τσα­τσα­νί­φος. «Ολα αυτά δη­μιούρ­γη­σαν με­γά­λη τε­χνο­γνω­σία στους μη­χα­νι­κούς, την οποία τώρα “που­λά­με”. Αυτή θα χαθεί. Εγώ είχα ένα γρα­φείο με 35 άτομα, που εκ­παι­δεύ­ο­νταν συ­νε­χώς. Τώρα ποιος θα εκ­παι­δεύ­σει τους νέους; Τις υπη­ρε­σί­ες μας απο­λαμ­βά­νουν άλλες χώρες, που δεν ξό­δε­ψαν ούτε ένα ευρώ για την εκ­παί­δευ­σή μας».

Κα­θη­με­ρι­νή