ΑΠΟΨΕΙΣ

“Ενδοοικογενειακή βία”

news room
8 λεπτά ανάγνωση

Το τελευ­ταίο καιρό παρα­τη­ρεί­ται ένα φαι­νό­μενο το οποίο έχει μεγάλη έξαρση. Το φαι­νό­μενο της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας. Το φαι­νό­μενο αυτό,  η τάση ή η μορφή επι­δη­μίας μπο­ρούμε να πούμε δεν είναι κάτι και­νούρ­γιο. Δεν είναι μια μόδα η οποία ξεκί­νησε τώρα, τα τελευ­ταία χρόνια και έχει ανοδική τάση, σε σημείο δεν ξέρουμε πότε θα στα­μα­τή­σει. Δεν είναι μόδα. Δεν είναι κάτι ξένο, δεν είναι ξενό­φερτο. Είναι ένα φαι­νό­μενο πολύ γνωστό στην ελλη­νική κοι­νω­νία και στην ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, αλλά δεν είναι μόνο εθνικό. Δεν συμ­βαί­νει  φυσικά μόνο στην ελλη­νική κοι­νω­νία, αλλά είναι διεθνές. Σε όλα τα κράτη του κόσμου υπήρχε και υπάρχει,  όπως και στην Ελλάδα, φυσικά η ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία. Δεν έχει άνθηση. Δεν έχει άνοδο. Απλά τώρα πλέον το μαθαί­νουμε πιο εύκολα. Τώρα πλέον το μαθαί­νουμε πιο γρήγορα. Πλέον υπάρχει το δια­δί­κτυο, τα σόσιαλ, οι ενη­με­ρω­τι­κές εκπο­μπές. Δεν ξεκί­νησε τώρα. Δεν είναι μόνο τώρα.

Η ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία είναι ένα μοτίβο χει­ρι­στι­κών και κακο­ποι­η­τι­κών συμπε­ρι­φο­ρών των οποίων εφαρ­μό­ζει ο θύτης, απέ­να­ντι στο θύμα του ή στα θύματα του. Το θύμα μπορεί να είναι  γυναίκα, μπορεί να είναι άντρας μπορεί να είναι τα παιδιά της οικο­γέ­νειας, μπορεί να είναι ακόμη, σε μικρό­τερο βαθμό όμως, τα ηλι­κιω­μένα μέλη της οικο­γέ­νειας ( παππούς – γιαγιά).

Ο θύτης συνήθως είναι άντρας. Αναφέρω συνήθως γιατί οι περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις τις οποίες έχουμε είτε κατα­γε­γραμ­μέ­νες, είτε γνωστές, είναι άντρες. Φυσικά υπάρ­χουν και γυναί­κες θύτες, στα­τι­στικά όμως είναι μικρό­τερο το ποσοστό.

Ο νόμος ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά ότι θεω­ρεί­ται:

1.ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, η τέλεση αξιό­ποι­νης πράξης, σε βάρος μέλους της οικο­γέ­νειας, σύμφωνα με τα άρθρα 6, 7, 8 και 9 του παρό­ντος και τα άρθρα 299 και 311 του Ποι­νι­κού Κώδικα.

2. α. οικο­γέ­νεια ή κοι­νό­τητα που απο­τε­λεί­ται από συζύ­γους ή γονείς και συγ­γε­νείς πρώτου και δεύ­τε­ρου βαθμού εξ αίματος ή εξ αγχι­στείας και τα εξ υιο­θε­σίας τέκνα τους.

β. στην οικο­γέ­νεια περι­λαμ­βά­νο­νται, εφόσον συνοι­κούν, συγ­γε­νείς εξ αίματος ή εξ αγχι­στείας μέχρι τετάρ­του βαθμού και πρόσωπα των οποίων επί­τρο­πος, δικα­στι­κός παρα­στά­της ή ανά­δο­χος γονέας έχει ορισθεί μέλος της οικο­γέ­νειας, καθώς και κάθε ανήλικο πρόσωπο που συνοι­κεί στην οικο­γέ­νεια.

γ. οι δια­τά­ξεις του παρό­ντος νόμου εφαρ­μό­ζο­νται και στην μόνιμη σύντροφο του άνδρα ή στον μόνιμο σύντροφο της γυναί­κας και στα τέκνα, κοινά ή ενός εξ αυτών, εφόσον τα πρόσωπα αυτά συνοι­κούν, ως και στους τέως συζύ­γους.

 

3.  θύμα ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας κάθε πρόσωπο της προη­γού­με­νης παρα­γρά­φου σε βάρος του οποίου τελεί­ται αξιό­ποινη πράξη κατά τα άρθρα 6, 7, 8 και 9 του παρό­ντος. Θύμα είναι και το μέλος, στην οικο­γέ­νεια του οποίου τελέ­σθηκε αξιό­ποινη πράξη, κατά τα άρθρα 299 και 311 του Ποι­νι­κού Κώδικα, καθώς και ο ανή­λι­κος κατά την παρά­γραφο 2, ενώπιον του οποίου τελεί­ται μία από τις αξιό­ποι­νες πράξεις της παρού­σας.

Η άσκηση βίας κάθε μορφής μεταξύ των μελών της οικο­γέ­νειας απα­γο­ρεύ­ε­ται.

 

Η ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία παρα­τη­ρεί­ται με διά­φο­ρες μορφές. Η πιο γνωστή σε όλους μας είναι η σωμα­τική, όταν το ένα μέλος της οικο­γέ­νειας στρέ­φε­ται κατά του άλλου χτυ­πώ­ντας το είτε με χαστού­κια, χτυ­πή­ματα με τα χέρια, όπως μπου­νιές και πιο σπάνια αγκω­νιές, αλλά επίσης και με τα πόδια με λακτί­σματα καθώς επίσης και γονα­τιές. Άλλοι μέθοδοι σωμα­τι­κής βίας είναι να κάψει ο θύτης το θύμα με τσιγάρο ή άλλο έφλεκτο υλικό, όπως ανα­πτή­ρας, καμι­νέτο κ.α., όπως επίσης και με χημικά υλικά, για να δημιουρ­γή­σει ζημιά στο πρόσωπο ή στο σώμα του θύματος, για να μην μπορεί να κυκλο­φο­ρή­σει. Να χαλάσει την όμορφη εικόνα του θύματος, διότι αυτή θεωρεί ότι δημιουρ­γεί το πρό­βλημα στη σχέση τους, ( είναι πολύ όμορφη την κοιτάνε όλοι, αν της κάψω το πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια θα πάψει να είναι επι­θυ­μητή). Άλλοι τρόποι είναι ο στραγ­γα­λι­σμός, το χτύπημα του κεφα­λιού ή του σώματος του θύματος στο τοίχο, τρα­πέ­ζια ή οτι­δή­ποτε άλλο υλικό το οποίο θα δημιουρ­γή­σει ζημιά στο θύμα, με σκοπό είτε να στα­μα­τή­σει να πραγ­μα­το­ποιεί αυτό το οποίο δεν θέλει ο θύτης, π.χ. να στα­μα­τή­σει να μιλάει, να κλαίει, να ζητά συγ­γνώμη κ.ο.κ, να μην την ακούει. είτε να της δημιουρ­γή­σει ζημιά ούτως ώστε πάλι να στα­μα­τή­σει να είναι επι­θυ­μητή στον αντρικό λ.χ. πλη­θυ­σμό. Χαρα­κτη­ρι­στι­κές φράσεις ( να δω ποιος θα σε θέλει έτσι που σε έκανα).

Η σωμα­τική βία φυσικά είναι η πιο επι­κίν­δυνη και πιο εμφανής από όλες τις μορφές πράξεις στην ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία.

Άλλες μορφές είναι η λεκτική, η ψυχο­λο­γική και η σεξουα­λική βία.

Η λεκτική βία παρα­τη­ρεί­ται όταν ο θύτης μιλά άσχημα με ύβρεις και υπο­τι­μη­τικά   όταν βρί­σκο­νται οι δύο τους, είτε μπροστά στα παιδιά είτε ακόμα  δημόσια μπροστά σε κόσμο. Σκοπός του είναι  να κάνει το θύμα να αισθαν­θεί υπο­δε­έ­στερο και να νιώθει μειο­νε­κτικά απέ­να­ντι στο θύτη. Εδώ ξεκινά να μπαίνει η ψυχο­λο­γική βία λ.χ δεν αξίζεις, δεν είσαι για τίποτα ικανή, αν δεν ήμουν εγώ ποιος θα σε έπαιρνε, ποια νομί­ζεις ότι είσαι, είσαι αγράμ­ματη και τόσα άλλα παρα­δείγ­ματα, με σκοπό να δημιουρ­γή­σει την εντύ­πωση και να πιστέ­ψει το θύμα ότι όντως δεν αξίζω, έχει δίκιο σε αυτά που λέει, έχει δίκιο που μου τα λέει. Μάλλον εγώ φταίω. Εγώ τον προ­κά­λεσα. Κάνο­ντας έτσι το θύμα να αισθά­νε­ται τύψεις στον εαυτό του γιατί έχει αρχίσει να πιστεύει ότι όντως έτσι είναι, είναι αλήθεια. Είτε κάνο­ντας έτσι το θύμα να αισθά­νε­ται ενοχές απέ­να­ντι στους δικούς του ανθρώ­πους παιδιά, πατρική οικο­γέ­νεια, φίλοι κτλ ότι δεν φταίει αυτός, εγώ φταίω. Δίνο­ντας με αυτό το τρόπο ένα ‘’άσυλο’’ στο θύτη, μην σκέ­φτε­στε άσχημα για αυτόν. Εγώ δεν είμαι αντάξια του.

Αυτό πάντα φυσικά δεν πετυ­χαί­νει σε όλα τα θύματα, αλλά είναι  ένα στάδιο δια­πραγ­μά­τευ­σης και σκέψης, ότι το θύμα θα αλλάξει. Έγινε ένα ατυχές περι­στα­τικό και δεν θα ξανα­γί­νει. Δεν το ήθελε. Το θύμα πιστεύει ότι ο θύτης θα αλλάξει. Κάτι θα συμβεί και θα αλλάξει. Τις περισ­σό­τε­ρες φορές εθε­λο­τυ­φλεί και πιστεύει, δεν μιλάει, πιστεύ­ο­ντας ότι αυτά είναι προ­βλή­ματα του ζευ­γα­ριού να μην ανα­κα­τεύει άλλους και ότι θα μπο­ρέ­σουν μόνοι τους χωρίς βοήθεια να αντι­με­τω­πί­σουν το πρό­βλημα. Το θύμα δεν μπορεί να πιστέ­ψει ή δεν μπορεί να αντι­λη­φθεί ότι είναι ήδη θύμα ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, διότι είναι ένα ισχυρό σοκ για το ίδιο το θύμα ότι βρί­σκε­ται σε μια τέτοια κατά­σταση και επι­λέ­γει την αποφυγή του προ­βλή­μα­τος.         Στρου­θο­κα­μη­λί­ζο­ντας και απο­φεύ­γο­ντας το θύμα να δει τα πράγ­ματα ως έχουν, μπαίνει στη δια­δι­κα­σία να πιστέ­ψει ότι τα πράγ­ματα ίσως και δεν είναι έτσι, απο­κλεί­ε­ται να συμ­βαί­νει και πολλές φορές σκέ­φτε­ται τις ευχά­ρι­στες στιγμές τις οποίες είχε με το θύτη, τις καλές τους στιγμές, δίνο­ντας τους φρούδες ελπίδες ότι θα επα­νέλ­θουν.

Άλλες φορές το θύμα απο­φα­σί­ζει να μιλήσει και να πει τα εν οίκω, αλλά δεν είναι πάντα ευχά­ρι­στες ή και ευπρόσ­δε­κτες οι απόψεις τις οποίες παίρνει. Πολλές φορές οι φίλοι ή και οι συγ­γε­νείς ακόμα δεν είναι πάντα τόσο πρό­θυ­μοι να βοη­θή­σουν, θεω­ρώ­ντας ότι δεν θέλουν να μπαί­νουν στο ζευγάρι ή γιατί δεν ξέρουν αν το ζευγάρι τα βρει μεταξύ τους και κατη­γο­ρη­θούν οι ίδιοι ότι ήθελαν να τους χωρί­σουν.

Στην χώρα μας  δυστυ­χώς  υπάρχει ακόμη ένα ταμπού στην ελλη­νική οικο­γέ­νεια ότι τα ζευ­γά­ρια καλό είναι να μην χωρί­ζουν. Φυσικά δεν είναι όπως ήταν τα παλαιό­τερα χρόνια αλλά δεν έχει εξα­λει­φθεί. Δεν προ­τρέ­πουμε φυσικά να χωρί­ζουν τα ζευ­γά­ρια, αλλά όταν έχεις εξα­ντλή­σει όλα τα περι­θώ­ρια και προ­κει­μέ­νου τα πράγ­ματα να γίνουν χει­ρό­τερα είναι καλύ­τερο να υπάρξει ένα δια­ζύ­γιο από το να υπάρχει μια ρήξη που θα φέρει πράγ­ματα και κατα­στά­σεις σε χει­ρό­τερο βαθμό, ίσως και κατα­στρο­φικό.

Δεδο­μέ­νου αυτού λοιπόν πολλές γυναί­κες δεν έβρι­σκαν κατα­νό­ηση στην πατρική οικο­γέ­νεια, στήριξη και βοήθεια, όσον αφορά τις ίδιες ή ακόμα και στα παιδιά τους, στα οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα  ή στη στέγη για ένα διά­στημα.        Δεδο­μέ­νου αυτού ήταν  να απο­φεύ­γουν  να πάνε στις αρχές να το καταγ­γεί­λουν μη έχοντας βοήθεια από τη πατρική οικο­γέ­νεια είτε κατη­γο­ρού­νταν  ότι έτσι είναι οι άντρες λένε και μια κου­βέ­ντα παρα­πάνω, δεν χάλασε ο κόσμος, μην τι κάνεις θέμα. Είτε ακόμη και τι θα πει ο κόσμος. Αυτό το κλασικό και αιώνιο τι θα πει ο κόσμος. Μην κατη­γο­ρη­θεί η οικο­γέ­νεια και χαλάσει το στάτους της. Με συνέ­πεια οι γυναί­κες οι οποίες υπό­κει­νταν  κακο­ποί­ηση να παρα­μέ­νουν σε έναν κακο­ποι­η­τικό γάμο, για το λόγο ότι δεν είχαν στήριξη, αλλά και γιατί είχαν οι ίδιες πιστέ­ψει ότι θα κατη­γο­ρη­θούν άσχημα από την κοι­νω­νία και το βασι­κό­τερο είχαν πιστέ­ψει οι ίδιες ότι δεν θα κατα­φέ­ρουν. Δεν είναι άξιες να τα κατα­φέ­ρουν.

Τις τελευ­ταίες μέρες μετά το λυπηρό περι­στα­τικό στους Αγίους Αναρ­γύ­ρους και τη δολο­φο­νία της άτυχης κοπέλας Κυρια­κής Γρίβα, η οποία δεχτηκε τα δολο­φο­νικά πλήγ­ματα έξω από τη σκοπιά του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος, παρα­τη­ρεί­ται το εξής, το οποίο είναι θετικό. Υπήρχαν γενι­κό­τερα καταγ­γε­λίες ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, τα στα­τι­στικά σοκά­ρουν.   Ενδει­κτικό στοι­χείο είναι πως το 2020 είχαν σημειω­θεί 5.413 περι­στα­τικά, ενώ από τις αρχές του 2023 μέχρι το τέλος του Οκτω­βρίου έχουν γίνει 9.860 καταγ­γε­λίες για ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, εκ των οποίων 8.409 αφορούν γυναί­κες.

Από την ημέρα του λυπηρού περι­στα­τι­κού της Κυρια­κής Γρίβα, οι αστυ­νο­μι­κοί χει­ρί­στη­καν εντελώς λάθος το περι­στα­τικό, δεν θα ανα­λύ­σουμε εδω το πως και γιατί,αλλά το θετικό το οποίο πρέπει να μας μείνει  είναι ότι ακούμε τις τελευ­ταίες μέρες όλο και περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες να καταγ­γέλ­νουν περι­στα­τικά ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας. Για έναν εντελώς λάθος χει­ρι­σμό των αρχών, δεν πρέπει ο υπό­λοι­πος κόσμος να περιο­ρι­στεί να σκεφτεί ότι είναι ανή­μπο­ρος και δεν υπάρχει κανείς να τις βοη­θή­σει.

Να σημειώ­σουμε μόνο ότι δεν είναι όλα τα περι­στα­τικά αληθή, αλλά για αυτό το λόγο είναι οι αρχές για να το εξε­τά­σουν.

Μπορεί το πλαίσιο να χρειά­ζε­ται επα­νε­ξέ­ταση και να δουν οι αρμό­διοι τι χρειά­ζε­ται να αλλάξει, αλλά το θύμα είναι το μόνο σίγουρο ότι χρειά­ζε­ται νομική αλλά πρω­τί­στως ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη  η ίδια είτε από κρα­τι­κούς ή ιδιω­τι­κούς φορείς.

Αυτό που ενδια­φέ­ρει είναι το θύμα να σπάσει τη σιωπή του να μιλήσει. Να ζητήσει βοήθεια και να της δοθεί απλό­χερα.  Να μην κρα­τή­σει το στόμα του κλειστό, να μην κάνει πίσω να μην λυπηθεί το θύμα. Δυστυ­χώς ο θύτης δεν θα αλλάξει, θέλει πολύ δουλειά και χρόνια ψυχο­θε­ρα­πεία και αν θελήσει να αλλαξει. Πολλές φορές ο θύτης δεν  θέλει να αλλάξει.  ‘’ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΓΩ ΑΥΤΟΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝ’’.

Ρου­μπί­νης Γεώρ­γιος

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.