Le Monde: «Στρατηγικός» ο ρόλος του τρίτου κόμματος των ελληνικών εκλογών

Στο «στρα­τη­γι­κό» ρόλο που θα κλη­θεί να παί­ξει το κόμμα που θα έλθει τρίτο στην εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου στην Ελ­λά­δα, ανα­φέ­ρε­ται ση­με­ρι­νό δη­μο­σί­ευ­μα της εφη­με­ρί­δας «Λε Μοντ».

Με βάση τις δη­μο­σκο­πή­σεις, η εφη­με­ρί­δα εκτι­μά ότι «κα­νέ­να κόμμα δεν θα μπο­ρέ­σει να πε­τύ­χει αυ­το­δυ­να­μία», γι αυτό και το ρόλο του «ρυθ­μι­στή» θα κλη­θεί να παί­ξει ένα από τα τρία κόμ­μα­τα που διεκ­δι­κούν την τρίτη θέση, με πο­σο­στά με­τα­ξύ 3,5% και 7%. Σύμ­φω­να με την «Μοντ» τα κόμ­μα­τα είναι το ΠΟ­ΤΑ­ΜΙ, η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ, δί­νο­ντας ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στο ΠΟ­ΤΑ­ΜΙ.

Το δη­μο­σί­ευ­μα δίνει στη συ­νέ­χεια, το ιστο­ρι­κό ίδρυ­σης του κόμ­μα­τος του Σταύ­ρου Θε­ο­δω­ρά­κη καθώς και την εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία στην Ελ­λά­δα. Μι­λά­ει για την προ­ε­κλο­γι­κή συμ­φω­νία του Θε­ο­δω­ρά­κη με το μικρό φι­λε­λεύ­θε­ρο κόμμα ΔΡΑΣΗ, ενώ με­τα­φέ­ρει με­τε­κλο­γι­κά, πι­θα­νές άλλες συ­νερ­γα­σί­ες, με βάση «την ανα­γκαιό­τη­τα με­ταρ­ρύθ­μι­σης της λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους» που με σθέ­νος υπο­στη­ρί­ζει ο κ. Θε­ο­δω­ρά­κης.

Το δη­μο­σί­ευ­μα ανα­φέ­ρε­ται τέλος στο νέο κόμμα του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου, ση­μειώ­νο­ντας ότι με 2,5% που του δί­νουν οι σφυγ­μο­με­τρή­σεις, προ­φα­νώς δεν θα μπο­ρέ­σει να μπει στη Βουλή.

Σε άλλο άρθρο γνώ­μης, η Μοντ ανα­ρω­τιέ­ται πώς θα ήταν τα πράγ­μα­τα για την Ελ­λά­δα, εάν το χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό κέ­ντρο (CITY) ήταν στην Αθήνα και όχι στο Λον­δί­νο.

Σύμ­φω­να με το δη­μο­σί­ευ­μα, θε­ω­ρεί­ται σί­γου­ρο ότι η άποψη των επεν­δυ­τών για την οι­κο­νο­μία της Ελ­λά­δας, θα ήταν δια­φο­ρε­τι­κή.

Σή­με­ρα οι επεν­δυ­τές του CITY ζουν και ερ­γά­ζο­νται στη Μ. Βρε­τα­νία, μι­λούν τη γλώσ­σα, πράγ­μα που τους βοηθά να κα­τα­νο­ούν κα­λύ­τε­ρα την το­πι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

«Δύο εβδο­μά­δες πριν τις εκλο­γές υψη­λού ρί­σκου στην Ελ­λά­δα, επα­νέρ­χε­ται η νευ­ρι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στην ευ­ρω­ζώ­νη», λέει η Μοντ.

«Για άλλη μια φορά η τύχη της χώρας περνά με­τα­ξύ άλλων από το CITY. Γιατί εκεί θα παι­χτούν δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους, με συ­νέ­πεια τα επι­τό­κια των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων να ανε­βο­κα­τε­βαί­νουν και η σπέ­κου­λα να δίνει και παίρ­νει…»

Ο συ­ντά­κτης του άρ­θρου Ερίκ Αλ­μπέρ, υπο­γραμ­μί­ζει ότι, πλην εξαι­ρέ­σε­ων, η γλώσ­σα στην οποία γί­νο­νται τα πάντα είναι τα αγ­γλι­κά. Με αυτές τις συν­θή­κες, το βάρος του αγ­γλο­σα­ξω­νι­κού τύπου – Financial Times, Wall Street Journal, Bloomberg, Reuters – είναι κε­φα­λαιώ­δες γιατί ανα­δει­κνύ­ει μια συ­γκε­κρι­μέ­νη ει­κό­να για κάθε χώρα, που ενί­ο­τε μπο­ρεί να απο­δει­χθεί άδικη.

«Η Ελ­λά­δα, η γλώσ­σα της οποί­ας δε μι­λιέ­ται πολύ, μπο­ρεί να βρί­σκε­ται σε αυτή την κα­τη­γο­ρία. Με το να ζούν στο Λον­δί­νο οι επεν­δυ­τές κα­τα­νο­ούν από έν­στι­κτο τις διά­φο­ρες το­πι­κές απο­χρώ­σεις», λέει ο συ­ντά­κτης για να υπο­γραμ­μί­σει στην κα­τα­λη­κτι­κή του φράση: «Η Ελ­λά­δα και η ευ­ρω­ζώ­νη αντι­με­τω­πί­ζο­νται εν­στι­κτω­δώς με κα­χυ­πο­ψία, με δε­δο­μέ­νο μά­λι­στα ότι η γε­ω­γρα­φι­κή τους θέση κα­θι­στά το έργο ακόμα πιο δύ­σκο­λο».

Κα­θη­με­ρι­νή