Συμβούλιο της Επικρατείας: «Φρένο» στην αναδρομική διεκδίκηση ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.!!

Με τις υπ’ αρίθμ. 2551 -2252 και 2553/2020 απο­φά­σεις του Β’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, που δη­μο­σιεύ­θη­καν την 9η Δε­κεμ­βρί­ου 2020 και βρί­σκο­νται στο στά­διο της θε­ώ­ρη­σης και κα­θα­ρο­γρα­φής, απορ­ρί­φθη­καν, 3 αι­τή­σεις αναί­ρε­σης της κοι­νο­πρα­ξί­ας με την επω­νυ­μία «Κοι­νο­πρα­ξία Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου ΤΕΡΝΑ Α.Ε.-ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε.-ΕΜΠΕ­ΔΟΣ A.E.-J και ΑΒΑΞ Α.Ε. -ΙΨΕΜ GMHB», με την οποία αι­τήθ­κε να αναι­ρε­θούν αντί­στοι­χα ισά­ριθ­μες απο­φά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς (Ε’ Τρι­με­λές-Με­τα­βα­τι­κή Έδρα Ρόδου), που απέρ­ρι­ψαν αντί­στοι­χες εφέ­σεις της, κατά αντί­στοι­χων απο­φά­σε­ων του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου μετά από προ­σφυ­γές κατά εγ­γρα­φών στους βε­βαιω­τι­κούς κα­τα­λό­γους ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ από τον Δήμο Ρόδου.

Πρό­κει­ται για οφει­λές ύψους 68.913, 42 ευρώ για το έτος 1998, 82.416,34 ευρώ για το έτος 1997 και 68.913,42 ευρώ για το έτος 1998.

Με τις προ­σφυ­γές ζη­τή­θη­κε όχι μόνο να γίνει δια­γρα­φή από τους βε­βαιω­τι­κούς κα­τα­λό­γους, σύμ­φω­να με τις απο­φά­σεις 4504-4505/2014 της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ, που έκρι­ναν τον φόρο αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό διότι δεν απο­δεί­χθη­καν ικα­νές προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές πρά­ξεις, που είχε υπόψη ο νο­μο­θέ­της για να επι­βά­λει τον φόρο μόνο στα Δω­δε­κά­νη­σα, αλλά επι­πλέ­ον ζη­τεί­ται να επι­στρα­φούν τα πα­ρα­πά­νω κα­τα­βλη­θέ­ντα ποσά!!

Όπως είναι γνω­στό στη συ­νέ­χεια των πα­ρα­πά­νω απο­φά­σε­ων της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ και της άσκη­σης της πα­ρα­πά­νω προ­σφυ­γής, κατά μεν το δι­κα­στι­κό μέρος η Κ/Ξ εται­ρειών κα­τα­σκευ­ής του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, η οποία με αναί­ρε­ση στο ΣτΕ πέ­τυ­χε την έκ­δο­ση των πα­ρα­πά­νω απο­φά­σε­ων, πα­ραι­τή­θη­κε άλλης αναί­ρε­σης που επί­σης άσκη­σε σύμ­φω­να με τα 1324/2015 πρα­κτι­κά του του ΣτΕ, με συ­νέ­πεια να μην κα­τα­στεί δυ­να­τόν να επα­να­κρι­θεί η υπό­θε­ση στο ΣτΕ στη βάση προ­σκο­μι­ζο­μέ­νων συ­μπλη­ρω­μα­τι­κών στοι­χεί­ων προ­πα­ρα­σκευα­στι­κών πρά­ξε­ων, ενώ κατά το νο­μο­θε­τι­κό μέρος, ο νο­μο­θέ­της (Βουλή) ως συμ­μόρ­φω­ση στις απο­φά­σεις του ΣτΕ, σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις της παρ. 9 της Υπο­παρ. Δ12 του άρ­θρου 2 του Ν. 4334/2015 (ΦΕΚ Α 94/14-8-2015) όπως συ­μπλη­ρώ­θη­καν με τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 57 του Ν. 4483/2017 (ΦΕΚ Α 107/31-07-2017), αφε­νός μεν κα­τάρ­γη­σε τη σχε­τι­κή με τον ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.
διά­τα­ξη του άρ­θρου 60 του Ν. 2214/1994 (Α75) και αφε­τέ­ρου ορί­στη­κε ότι κα­τα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται και ότι βε­βαιω­μέ­νες οφει­λές από τον κα­ταρ­γού­με­νο φόρο και συ­να­φείς κυ­ρώ­σεις δια­γρά­φο­νται, κα­τό­πιν δια­πι­στω­τι­κής από­φα­σης του οι­κεί­ου δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, όπως και έγινε με την από­φα­ση 594/4-8-2017 του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρόδου.

Πλην όμως δεν έχει κρι­θεί η ορ­θό­τη­τα του νο­μο­θε­τή­μα­τος, με το οποίο παύ­ε­ται η ανα­δρο­μι­κή διεκ­δί­κη­ση δη­μο­τι­κού φόρου, που έχει κα­τα­βλη­θεί, κι αν μια τέ­τοια αί­τη­ση ευ­δο­κι­μού­σε είναι σχε­δόν βέ­βαιο ότι θα συ­μπα­ρέ­συ­ρε σε έναν νέο κύκλο διεκ­δι­κή­σε­ων επι­τη­δευ­μα­τί­ες και θα οδη­γού­σε στην οι­κο­νο­μι­κή κα­τάρ­ρευ­ση του Δήμου Ρόδου.

Ση­μειώ­νε­ται ότι με την υπ’ αρίθμ. 117/2020 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση 4 εται­ρειών και 3 επι­τη­δευ­μα­τιών για την επι­στρο­φή των αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θέ­ντων δη­μο­τι­κών φόρων (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) στο Δήμο Ρόδου κατά την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία (2010-2014).

Υπο­στή­ρι­ξαν, με­τα­ξύ άλλων, στο πο­λυ­σέ­λι­δο δι­κό­γρα­φό τους, ότι υπέ­βα­λαν στον Δήμο Ρόδου, αγνο­ώ­ντας την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα και εν γένει την πα­ρα­νο­μία του Δη­μο­τι­κού Φόρου Δω­δε­κα­νή­σου και κα­τ΄ε­πέ­κτα­ση το αχρε­ώ­στη­το των κα­τα­βο­λών υπέρ αυτού Δη­λώ­σεις Από­δο­σης Δη­μο­τι­κού Φόρου Δω­δε­κα­νή­σου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.), συμ­φώ­νως προς τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 60 του ν. 2214/1994 φο­ρο­λο­γί­ας ει­σο­δή­μα­τος, για τα οι­κο­νο­μι­κά έτη 2010, 2011, 2012, 2013 και 2014, βάσει των οποί­ων τους επι­βλή­θη­καν πα­ρά­νο­μα οι ανα­λο­γού­ντες δη­μο­τι­κοί φόροι και πρό­στι­μα συ­νο­λι­κού ύψους άνω των 150.000 ευρώ, τα οποία διεκ­δι­κούν τώρα από το Δήμο Ρόδου, επι­κα­λού­με­νοι τις πρό­σφα­τες απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του Σ.Τ.Ε. που έκρι­ναν ότι η επι­βο­λή του έν­δι­κου φόρου, και μά­λι­στα πάγια, σε μό­νους όσους ασκούν οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στη Δω­δε­κά­νη­σο υπέρ των Ο.Τ.Α. αυτής, αντί­κει­ται στην αρχή της φο­ρο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της κα­θο­λι­κό­τη­τας του φόρου και είναι αντί­θε­τη προς το Σύ­νταγ­μα και ως εκ τού­του ανί­σχυ­ρη.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι ότι οι πα­ρα­πά­νω επι­χει­ρή­σεις και οι επι­τη­δευ­μα­τί­ες της Ρόδου αξιώ­νουν τους αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θέ­ντες δη­μο­τι­κούς φό­ρους κατά την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία, παρά τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 140, του Ν. 4270/2014, του Κώ­δι­κα Φο­ρο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σί­ας, τη της πα­ρα­γρά­φου 2, του άρ­θρου 90 του Ν. 2362/1995 και του άρ­θρου 29 παρ. 5 του Ν. 3202/2003 που ορί­ζουν 3ετή πα­ρα­γρα­φή για τα αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θέ­ντα ποσά στο Δη­μό­σιο.

Συ­γκε­κρι­μέ­να υπο­στη­ρί­ζουν ότι “ο ορι­ζό­με­νος υπό των ανω­τέ­ρω νο­μο­θε­τι­κών δια­τά­ξε­ων τριε­τής χρό­νος πα­ρα­γρα­φής, προ­σκρού­ει σαφώς στη διά­τα­ξη της πα­ρα­γρά­φου 1, του άρ­θρου 4 του Συ­ντάγ­μα­τος (συ­νταγ­μα­τι­κή αρχή της ισό­τη­τος) και ως εκ τού­του ο νό­μι­μος χρό­νος πα­ρα­γρα­φής των αξιώ­σε­ων κατά των Ο.Τ.Α. εκτεί­νε­ται στην πε­ντα­ε­τία, όπως ακρι­βώς ισχύ­ει και για τις αντί­στοι­χες αξιώ­σεις του Δη­μο­σί­ου και των Ο.Τ.Α. κατά ιδιω­τών”.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι οι αξιώ­σεις τρία έτη πριν την αί­τη­ση επι­στρο­φής τους, στις 31-12-2014, ήτοι οι χρη­μα­τι­κές αξιώ­σεις επι­στρο­φής κα­τα­βλη­θέ­ντων ποσών μέχρι και τις 31-12-2011, έχουν υπο­πέ­σει στην τριε­τή πα­ρα­γρα­φή του άρ­θρου 140 παρ. 2 του Ν, 4270/2014.

Επο­μέ­νως, στο Δι­κα­στή­ριο κα­τα­λεί­πε­ται η διε­ρεύ­νη­ση της νο­μι­μό­τη­τας της αρ­νή­σε­ως επι­στρο­φής των κα­τα­βλη­θέ­ντων φόρων μόνο για τα έτη 2012, 2013 και 2014.

Έκρι­νε έτσι ότι ο νο­μο­θέ­της, κα­ταρ­γώ­ντας το άρθρο 60 του Ν. 2214/1994, δεν πα­ρα­βλέ­πει τις ευ­ρύ­τε­ρες δη­μο­σιο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες που θα υπάρ­ξουν στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό των ΟΤΑ της Δω­δε­κα­νή­σου ως προς την πι­θα­νό­τη­τα ανα­δρο­μι­κής διεκ­δί­κη­σης από κάθε φο­ρο­λο­γού­με­νο πρό­σω­πο της επι­στρο­φής των ήδη κα­τα­βλη­θέ­ντων, οπότε ορί­ζει πε­ραι­τέ­ρω ρητά ότι κα­τα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται.

Συ­νε­πώς, τα αι­τη­θέ­ντα ποσά θα κα­θί­στα­ντο πράγ­μα­τι αχρε­ω­στή­τως ει­σπρα­χθέ­ντα, εάν ήταν όντως πα­ρα­νό­μως κα­τα­βλη­θέ­ντα.

Το­νί­ζε­ται εξάλ­λου ότι η εν­δε­χό­με­νη επι­στρο­φή ανα­δρο­μι­κώς του συ­νό­λου των κα­τα­βλη­θέ­ντων ποσών του ως άνω δη­μο­τι­κού φόρου σε όσους, λόγω άσκη­σης οι­κο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ριο­χή, προ­έ­βη­σαν στην κα­τα­βο­λή αυτού, έστω και κα­τό­πιν εφαρ­μο­γής των περί πα­ρα­γρα­φής δια­τά­ξε­ων, ενέ­χει τον κίν­δυ­νο να βλά­ψει ου­σιω­δώς την εκτέ­λε­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του Δήμου και να δη­μιουρ­γή­σει σο­βα­ρές δη­μο­σιο­νο­μι­κές αβε­βαιό­τη­τες, προ­κα­λώ­ντας ανα­τρο­πή των οι­κο­νο­μι­κών δε­δο­μέ­νων του.

Κα­θό­σον δε τα κρι­τή­ρια της νο­μο­θε­τι­κής διά­τα­ξης είναι γε­νι­κά και αντι­κει­με­νι­κά, κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας την απαλ­λα­γή για το μέλ­λον όλων των υπο­κεί­με­νων στο συ­γκε­κρι­μέ­νο φόρο, αυτή δεν αντί­κει­ται στη συ­νταγ­μα­τι­κή αρχή της ισό­τη­τας.

Τις υπο­θέ­σεις χει­ρί­στη­κε επι­τυ­χώς ο νο­μι­κός σύμ­βου­λος του Δήμου Ρόδου κ. Θε­ό­δω­ρος Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου.