Επικήδειος λόγος του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη για τον Φώτη Χατζηδιάκο

Επι­κή­δειος λόγος του Δη­μάρ­χου Ρόδου Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη για τον Φώτη Χα­τζη­διά­κο:

Η Ρόδος μας, θρη­νεί για τον Φώτη.

Γι’ αυτή την τόσο πρό­ω­ρη απώ­λεια, ενός Άξιου Παι­διού της.

Του Φώτη Χα­τζη­διά­κου, που διέ­γρα­ψε μια Φω­τει­νή Τρο­χιά Προ­σφο­ράς, στον τόπο μας, και βιά­στη­κε να φύγει, για το με­γά­λο τα­ξί­δι.

Ο Φώτης Έφυγε, έτσι, όπως έζησε. Αγω­νι­στής, με χα­μό­γε­λο.

Είναι οδυ­νη­ρό πραγ­μα­τι­κά, να εί­μα­στε εδώ όλοι σή­με­ρα, για να πούμε το τε­λευ­ταίο αντίο, σε έναν άν­θρω­πο, που επέ­δει­ξε Αφο­σί­ω­ση στις Ιδέες του, και Αγάπη για τη Ρόδο μας. Είναι μια στιγ­μή Πέν­θους, καθώς έρ­χο­νται στη μνήμη όλων μας, ει­κό­νες, από την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, που μοι­ρα­ζό­μα­σταν μαζί του.

Μια πο­λυ­σχι­δής προ­σω­πι­κό­τη­τα, με Ήθος, με Πο­λι­τι­κή Σκέψη, με Έγνοια για την τύχη, και το Μέλ­λον του Τόπου μας. Κι αυτή η πα­λέ­τα των Αρε­τών του, χρω­μά­τι­σε τη δρα­στη­ριό­τη­τα, και τις θέ­σεις ευ­θύ­νης, που ανέ­λα­βε δια­χρο­νι­κά, πρω­τί­στως δε, ως Δή­μαρ­χος Ρόδου.

Ο Τε­λευ­ταί­ος Απο­χαι­ρε­τι­σμός, προς έναν Δια­κε­κρι­μέ­νο Πο­λι­τι­κό, είναι πάντα μια Πρό­κλη­ση. Θυ­μό­μα­στε το πα­ρελ­θόν, με ευ­γνω­μο­σύ­νη και σε­βα­σμό, για την προ­σφο­ρά του Φώτη Χα­τζη­διά­κου, στο νησί μας.

Σε όλη του τη δια­δρο­μή, και στους δύο βαθ­μούς Αυ­το­διοί­κη­σης, αφιέ­ρω­σε το χρόνο του, και τις δυ­νά­μεις του, για να βελ­τιώ­σει τη ζωή των συ­μπο­λι­τών μας. Αυτή είναι η με­γά­λη ευ­θύ­νη, και η ιερή απο­στο­λή, για Κάθε Αι­ρε­τό. Να βάλει, έστω και ένα λι­θα­ρά­κι, σε μια με­γά­λη συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια, ώστε η Ρόδος μας, να ανε­βαί­νει ψη­λό­τε­ρα.

Αν μοι­ρα­ζό­μα­στε, αυτό τον κοινό στόχο, τότε αυτά που μας ενώ­νουν, θα είναι πάντα πε­ρισ­σό­τε­ρα απ’ όσα μας χω­ρί­ζουν. Αυτό απέ­δει­ξε στα­θε­ρά, στην πράξη, ο Φώτης Χα­τζη­διά­κος, και είναι ακρι­βώς αυτή, η πο­λύ­τι­μη πα­ρα­κα­τα­θή­κη, που μας αφή­νει. Η Σύν­θε­ση. Ο Κοι­νός Τόπος. Το κοινό καλό των Ρο­δι­τών.

Σή­με­ρα τον απο­χαι­ρε­τά­με, με τιμές εν Ενερ­γεία Δη­μάρ­χου, όπως αξί­ζει, στο Πο­λι­τι­κό Πα­ρά­δειγ­μά του, και θα συ­νε­χί­σου­με να εμπνε­ό­μα­στε από το Πο­λι­τι­κό Ήθος του, και να συ­νερ­γα­ζό­μα­στε για το Κοινό Καλό, όπως ακρι­βώς θα ήθελε, και ο Ίδιος.

Η απώ­λεια ενός Τόσο Αγα­πη­τού Αν­θρώ­που, είναι Δύ­σκο­λη για Όλους μας. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι οδυ­νη­ρή για την οι­κο­γέ­νειά του, προς την οποία θέλω να εκ­φρά­σω, τα ει­λι­κρι­νή συλ­λυ­πη­τή­ριά μου, τόσο προ­σω­πι­κά, όσο και εκ­φρά­ζο­ντας τα συ­ναι­σθή­μα­τα ολό­κλη­ρου του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, των υπη­ρε­σιών του Δήμου Ρόδου, και εκ μέ­ρους, όλων των συ­να­δέλ­φων Δη­μάρ­χων, της ΠΕΔ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Εύ­χο­μαι ο καλός Θεός, να δίνει Δύ­να­μη και Κου­ρά­γιο, στην αγα­πη­μέ­νη του σύ­ζυ­γο Αγάπη, και στον γιό του, Στέρ­γο, για τον οποίο ένιω­θε πάντα Υπε­ρή­φα­νος, για την πρό­ο­δό του, στη ζωή.

 

Φώτη μου, βιά­στη­κες. Είχες, τόσα πολλά, ακόμη να προ­σφέ­ρεις στη Ρόδο μας, που τόσο αγά­πη­σες.

Ας είναι ελα­φρύ το χώμα της, που θα σε σκε­πά­σει.

Στη συλ­λο­γι­κή μνήμη του νη­σιού μας, θα συ­νε­χί­σεις να Ζεις. Η Ρόδος, θα σε θυ­μά­ται πάντα, με Σε­βα­σμό, Εκτί­μη­ση, και Αγάπη.

Υπη­ρέ­τη­σες, με ανι­διο­τέ­λεια και ήθος, και τον Πο­λι­τι­κό χώρο, που εκ­προ­σω­πού­σες, το ΠΑΣΟΚ. Μά­χι­μος σε κάθε αγώνα, για πρό­ο­δο και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη, πάντα με αφο­σί­ω­ση σε Αρχές, και σε Αξίες.

 

 

Όπως, θα μεί­νεις για πάντα, και στη μνήμη της Το­πι­κής, αλλά και της Κε­ντρι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, που ξέρει να κάνει υπερ­βά­σεις, για να γίνει η Φωνή, και η Δύ­να­μη των πολ­λών.

Υπη­ρέ­τη­σες επί­σης, την υγιή και έντι­μη Δι­κη­γο­ρία, απο­δει­κνύ­ο­ντας με το πα­ρά­δειγ­μά σου, πως η επι­τυ­χία είναι απο­τέ­λε­σμα εξα­ντλη­τι­κής προ­σπά­θειας, και αγώνα για το Δίκιο.

 

Φώτη, σε απο­χαι­ρε­τά­με, και είναι μια στιγ­μή ανα­στο­χα­σμού. Για Όλους μας. Κυ­ρί­ως, για την πολύ με­γά­λη ση­μα­σία, τού να ζούμε, σωστά προ­σα­να­το­λι­σμέ­νοι, στα ου­σια­στι­κά και στα θε­με­λιώ­δη, ώστε, αυτή η πρό­σκαι­ρη φι­λο­ξε­νία μας στη ζωή, να είναι για το Καλό, για το Όμορ­φο, για το Δί­καιο.

Για όλα αυτά τα Ση­μα­ντι­κά, τα Αλη­θι­νά, και τα Με­γά­λα, που αξί­ζουν πραγ­μα­τι­κά, στη ζωή του αν­θρώ­που, θα σε κρα­τή­σου­με για πάντα στη μνήμη μας, φίλε Φώτη.

Καλό Πα­ρά­δει­σο, στην Καλή Ψυχή σου. Αφή­νεις Φί­λους, πολ­λούς, απλούς αν­θρώ­πους, που θα μας λεί­πεις πολύ. Και θα βρεις φί­λους πολ­λούς, γνω­στούς σου, που σ’ αγα­πούν, γι’ αυτό που είσαι, εκεί στον καλό Πα­ρά­δει­σο, που πας.

 

Αιω­νία, η Μνήμη σου!

Αντίο Φ ί λ ε !

Αντίο Δ Η Μ Α Ρ Χ Ε !

Καλό σου Δρόμο, εκεί Ψηλά!