Η αυτοδυναμία περνά από τη σύγκριση

Ο Παύ­λος Μα­ρι­νά­κης έκανε κάτι που σπα­νί­ζει όσο πλη­σιά­ζουν εκλο­γές. Είπε τους αριθ­μούς όπως είναι. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία κι­νεί­ται γύρω στο 30 με 31% και απέ­χει 5 έως 7 μο­νά­δες από την αυ­το­δυ­να­μία. Δεν έκρυ­ψε ούτε ότι τα νοι­κο­κυ­ριά πιέ­ζο­νται από τις τιμές στα τρό­φι­μα και τα ενοί­κια. Πάνω σε αυτή την πα­ρα­δο­χή έχτι­σε το επι­χεί­ρη­μά του, ότι στην κάλπη του 2027 ο πο­λί­της δεν θα βαθ­μο­λο­γή­σει μια ιδα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση αλλά θα δια­λέ­ξει ανά­με­σα σε υπαρ­κτές προ­τά­σεις. Και εκεί η ζυ­γα­ριά έχει πε­ριε­χό­με­νο. 83 μειώ­σεις φόρων και ει­σφο­ρών που θα γί­νουν 91, μέσος μι­σθός αυ­ξη­μέ­νος κατά 30%, 600.000 νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, χρέος που υπο­χω­ρεί για να μη φορ­τω­θεί στους επό­με­νους.

Το ου­σια­στι­κό­τε­ρο όμως είναι η μέ­θο­δος. Η κυ­βέρ­νη­ση του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη δεν υπό­σχε­ται πα­ρο­χές που δεν αντέ­χει ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός. Ζητά από την Κο­μι­σιόν να εξαι­ρε­θούν τα μέτρα κατά της ακρί­βειας από τα όρια δα­πα­νών, ώστε η επι­πλέ­ον στή­ρι­ξη να έρθει χωρίς νέους φό­ρους. Απέ­να­ντι βρί­σκο­νται προ­γράμ­μα­τα που κα­νείς δεν έχει κο­στο­λο­γή­σει και συ­νερ­γα­σί­ες που κα­νείς δεν μπο­ρεί να πε­ρι­γρά­ψει. Η δέ­σμευ­ση για εκλο­γές στο τέλος της τε­τρα­ε­τί­ας προ­σθέ­τει κάτι που η χώρα στε­ρή­θη­κε για χρό­νια, τη βε­βαιό­τη­τα ότι μια κυ­βέρ­νη­ση κρί­νε­ται για ολό­κλη­ρο το έργο της.

Η αυ­το­δυ­να­μία δεν χα­ρί­ζε­ται σε κα­νέ­ναν, κερ­δί­ζε­ται όμως όταν η εναλ­λα­κτι­κή πα­ρα­μέ­νει σύν­θη­μα.