Κως και Ρόδος ψήφισαν ΟΧΙ

Εκεί να δεις ψήφο εμπι­στο­σύ­νης! Παρα­σκευή και Σάββατο βράδυ, το παι­χνίδι δεν παι­ζό­ταν στο κοι­νο­βού­λιο, αλλά σε δυο συντα­ρα­κτι­κές εκδη­λώ­σεις στην Κω και τη Ρόδο, πρώτους σταθ­μούς ενός μεγάλου οδοι­πο­ρι­κού για την παρου­σί­αση του Ημε­ρο­λο­γίου ενός ανέργου.

Κι ενώ στη Βουλή παι­ζό­ταν η χλωμή φάρσα της ψήφου εμπι­στο­σύ­νης, Παρα­σκευή βράδυ, στην Κω εξε­λισ­σό­ταν μια μεγα­λειώ­δης συζή­τηση. Περισ­σό­τε­ροι από εκατό πολίτες είχαν συγκε­ντρω­θεί στη φιλό­ξενη αίθουσα εκδη­λώ­σεων του «Πολύ­κε­ντρου Θαλασ­σι­νός» και έσκυβαν με περί­σκεψη και αγωνία πάνω στο πρό­βλημα της ανερ­γίας και των ανέργων. Εκεί έλαμψαν ο προ­βλη­μα­τι­σμός και η συγκί­νηση που έλειψαν κατα­λυ­τικά από την κοι­νο­βου­λευ­τική δια­δι­κα­σία.

Κατε­βαί­νο­ντας στα Δωδε­κά­νησα τις ίδιες ακριβώς μέρες που διε­ξα­γό­ταν η συζή­τηση για την παροχή ψήφου εμπι­στο­σύ­νης, δεν παρα­τή­ρησα ούτε το παρα­μι­κρό σκίρ­τημα για την κοι­νο­βου­λευ­τική δια­δι­κα­σία. Όχι πως δεν υπάρ­χουν προ­βλη­μα­τι­σμός, αγωνίες, ενδια­φέ­ρον για το αύριο. Αλλά η έγνοια του κόσμου είναι προ­σα­να­το­λι­σμένη σε πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα και όχι στην προ­σπά­θεια διά­σω­σης του πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Η συζή­τηση περι­στρέ­φε­ται γύρω από την έξαρση της ανθρω­πι­στι­κής κρίσης και την ανα­ζή­τηση επει­γου­σών λύσεων. Κι αν υπάρχει κάποια προ­σμονή, αυτή δεν αφορά την κυβερ­νη­τική ατζέντα, την αξιο­λό­γηση από την τρόικα, τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για τη δήθεν ολο­κλή­ρωση του προ­γράμ­μα­τος, τη διευ­θέ­τηση του χρέους μέσω μικρο­διορ­θώ­σεων. Αν υπάρχει κάποια προ­σμονή αφορά -καλώς ή κακώς- τις εκλογές και την ανα­τροπή του πολι­τι­κού σκη­νι­κού.

Επρό­κειτο για την πρώτη μιας σειράς παρου­σιά­σεων του βιβλίου «Το Ημε­ρο­λό­γιο ενός ανέργου». Το επόμενο βράδυ, στη Ρόδο, την ώρα που ο πρω­θυ­πουρ­γός πραγ­μα­το­ποιούσε μια από τις τελευ­ταίες κοι­νο­βου­λευ­τι­κές εμφα­νί­σεις του, ακόμα μεγα­λύ­τερη κοσμο­συρ­ροή (αλλά και ανάλογη αγωνία) εκδη­λω­νό­ταν στην αίθουσα εκδη­λώ­σεων του «Ακταίον». Περισ­σό­τερα από δια­κό­σια άτομα συμ­με­τεί­χαν σε μια μεστή συζή­τηση όπου οι εμπει­ρίες από την εξέλιξη της κρίσης στην περιοχή συνα­ντιού­νταν με τις 155+1 ιστο­ρίες του βιβλίου από όλη την Ελλάδα. Όπως είπε και κάποιος από τους ομι­λη­τές, 155 ιστο­ρίες αντί­βαρο στις 155 κυβερ­νη­τι­κές ψήφους, γροθιά στο στομάχι, ορι­στική διά­ψευση του success story, του απο­τυ­χη­μέ­νου εθνικού αφη­γή­μα­τος που εγκα­τα­λεί­φθηκε στο δρόμο.

Η συζή­τηση για την ανεργία δεν απο­τε­λεί βέβαια κλειστό κουτί, δεν εξε­λίσ­σε­ται σε απο­στει­ρω­μένο περι­βάλ­λον, είναι στενά συναρ­τη­μένη με τις εξε­λί­ξεις στον κάθε τόπο. Ο πρό­ε­δρος του Εργα­το­ϋ­παλ­λη­λι­κού Κέντρου Ρόδου Σάββας Χατζη­σάβ­βας παρα­τή­ρησε εύστοχα ότι η ανεργία, εκτός από όλα τα άλλα, απο­τε­λεί επίσης ιδανικό εργα­λείο για τη χει­ρα­γώ­γηση των εργα­ζο­μέ­νων, για τη συμπί­εση μισθών και ημε­ρο­μι­σθίων, την κατά­λυση των εργα­σια­κών σχέσεων με μοχλό πίεσης τη στρατιά των ανέργων που ανα­ζη­τούν ένα στοι­χειώ­δες εισό­δημα.

Συζη­τώ­ντας με κόσμο στα του­ρι­στικά Δωδε­κά­νησα δεν πρό­κει­ται να συνα­ντή­σεις ούτε ψήγμα από την κυβερ­νη­τική ευφορία περί την αύξηση του του­ρι­σμού, την υπο­τι­θέ­μενη ανά­καμψη και τα εθνικά ρεκόρ. Οι αριθμοί, για άλλη μία φορά, συσκο­τί­ζουν την αλήθεια. Η αύξηση των δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων δεν απο­τε­λεί ευλογία, δεν συνε­πά­γε­ται αύξηση των τζίρων, δεν δια­χέ­ε­ται στους εργα­ζό­με­νους ούτε στις τοπικές κοι­νω­νίες. Το του­ρι­στικό προϊόν συρ­ρι­κνώ­νε­ται και περιο­ρί­ζε­ται κατά κανόνα στις δαγκά­νες του all inclusive. Ο του­ρι­σμός δεν απο­τε­λεί πια πολι­τι­σμική ανταλ­λαγή, αλλά ένα ομοιο­γε­νές παγκό­σμιο προϊόν όπου τα τοπικά χρώματα ξεθω­ριά­ζουν, τα πολι­τι­στικά μνημεία γίνο­νται απλώς καρτ ποστάλ και υπο­ση­μειώ­σεις σε του­ρι­στι­κούς οδηγούς, οι παρα­λίες υπο­βαθ­μί­ζο­νται ή υπο­κα­θί­στα­νται από θολές πισίνες, όπου κακό­γου­στοι δια­σκε­δα­στές μοχθούν προ­σπα­θώ­ντας να ανε­βά­σουν το ηθικό των επι­σκε­πτών. Οι εξαί­σιοι ελλη­νι­κοί τόποι μετα­τρέ­πο­νται σε φτη­νιά­ρι­κες παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νες ντίσ­νεϋ­λαντ, ο εσω­τε­ρι­κός του­ρι­σμός φθίνει, το φυσικό περι­βάλ­λον υπο­νο­μεύ­ε­ται. Η ανεργία μαστί­ζει το του­ρι­στικό προ­σω­πικό και τον τομέα των οικο­δο­μών, κι έπειτα έρχεται η εφορία και σκου­πί­ζει τα τελευ­ταία απο­μει­νά­ρια αισιο­δο­ξίας. Από τη σκοπιά του ταξι­διού μας στα Δωδε­κά­νησα, αυτό ακριβώς το γκρίζο τοπίο επι­βρά­βευ­σαν οι 155 στη Βουλή, αυτά τα μουντά επι­τεύγ­ματα υπερ­ψή­φι­σαν.

Κάπως έτσι θα λει­τουρ­γή­σει το επόμενο διά­στημα η στήλη, ταξι­δεύ­ο­ντας και παρα­κο­λου­θώ­ντας την επι­και­ρό­τητα μέσα από το πρίσμα ενός μεγάλου οδοι­πο­ρι­κού για την παρου­σί­αση του «Ημε­ρο­λό­γιου ενός ανέργου» σε πόλεις της ελλη­νι­κής περι­φέ­ρειας. Αυτή την εβδο­μάδα η καμπά­νια μετα­φέ­ρε­ται στο Βορρά: Τετάρτη στη Θεσ­σα­λο­νίκη, Πέμπτη στην Καβάλα, Παρα­σκευή στη Δράμα, Σάββατο στην Ξάνθη. Τέσ­σε­ρις παρου­σιά­σεις σε τέσ­σε­ρις μέρες, τέσ­σε­ρις ευκαι­ρίες να τρα­βη­χτεί η κουρ­τίνα, να απο­κα­λυ­φθούν τα σκου­πί­δια κάτω απ’ το χαλί, να μετα­φερ­θεί το μήνυμα παρα­πέρα, ώστε τα συλ­λο­γικά βιώματα της κρίσης και της ανερ­γίας να συνε­κτι­μη­θούν με τις εξε­λί­ξεις στην κάθε πόλη. Κι απ’ αυτή τη δια­δι­κα­σία, ει δυνατόν, να βγουν κάποια συμπε­ρά­σματα, να δοθεί τροφή στη σκέψη και στη δράση, να ανα­ζη­τη­θούν λύσεις, να ξανα­γεν­νη­θούν η συλ­λο­γι­κό­τητα και η ελπίδα.

Θεω­ρη­τικά, δεν μου είναι καθόλου εύκολο να γράφω τακτικά τη στήλη ενώ παράλ­ληλα ταξι­δεύω και συζητάω, συνεχώς εν κινήσει, δια­νυ­κτε­ρεύ­ο­ντας κάθε βράδυ σε άλλη πόλη. Από την άλλη όμως είναι και μια πρό­κληση, ένα αδιά­κοπο κέντρι­σμα να συν­δε­θούν οι ιδέες με τα βιώματα, να μπο­λια­στεί ο γραπτός λόγος από την επι­τό­πια παρου­σία και τον ζωντανό διάλογο.

Πηγή: thepressproject.gr