«Κούρεμα» και ρύθμιση οφειλών δύο ημεδαπών που εντάχθηκαν στο νόμο περί υπερχρεωμένων νοικοκυριών

Δύο νέες απο­φά­σεις του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου εντάσ­σουν στο νόμο για την προ­στα­σία των υπερ­χρε­ω­μέ­νων νοι­κο­κυ­ριών δύο ημε­δα­πούς, που πέ­τυ­χαν κού­ρε­μα των οφει­λών τους σε πι­στώ­τριες τρά­πε­ζες και πε­ραι­τέ­ρω ευ­νοϊ­κή ρύθ­μι­ση των οφει­λών τους.

Στην πρώτη υπό­θε­ση το δι­κα­στή­ριο ρύθ­μι­σε τα χρέη του αι­τού­ντος με μη­νιαί­ες κα­τα­βο­λές συ­νο­λι­κού ποσού 100 ευρώ, για χρο­νι­κό διά­στη­μα τριών ετών, εξαι­ρεί της εκ­ποί­η­σης την κύρια κα­τοι­κία του, εξαι­ρεί της εκ­ποί­η­σης 3 οχή­μα­τα κυ­ριό­τη­τά­ς του και του επι­βάλ­λει την υπο­χρέ­ω­ση να κα­τα­βά­λει για τη διά­σω­ση της κύ­ριας κα­τοι­κί­ας του, το ποσό των 161,11 ευρώ τον μήνα και για χρο­νι­κό διά­στη­μα 180 μηνών (15 ετών), εντό­κως χωρίς ανα­το­κι­σμό, με το μέσο επι­τό­κιο στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου με το κυ­μαι­νό­με­νο επι­τό­κιο.

Ο αιτών είναι 63 ετών, σε διά­στα­ση με την σύ­ζυ­γό του, ενώ έχει απο­κτή­σει από τον πρώτο του γάμο τρία ενή­λι­κα σή­με­ρα τέκνα. Ερ­γά­ζε­ται με μη­νιαίο μισθό 605 ευρώ.

Κατά τον χρόνο κα­τά­θε­σης της αί­τη­σης, διέ­με­νε σε μία ξύ­λι­νη απο­θή­κη.

Το σύ­νο­λο των οφει­λών του ανέρ­χε­ται στο συ­νο­λι­κό ποσό των 78.626,20 ευρώ.

Ο αιτών βρί­σκε­ται σή­με­ρα σε μό­νι­μη και διαρ­κή αδυ­να­μία να πλη­ρώ­σει τα λη­ξι­πρό­θε­σμα χρέη του. Η κρίση αυτή συ­νά­γε­ται από την σχέση της ρευ­στό­τη­τάς του προς τις λη­ξι­πρό­θε­σμες υπο­χρε­ώ­σεις του.

Στην αδυ­να­μία αυτή πε­ρι­ήλ­θε χωρίς δόλο.

Στην δεύ­τε­ρη υπό­θε­ση το δι­κα­στή­ριο ρύθ­μι­σε τα χρέη μιας ημε­δα­πής με τον ορι­σμό μη­νιαί­ων κα­τα­βο­λών για το χρο­νι­κό διά­στη­μα που απο­μέ­νει μέχρι τη συ­μπλή­ρω­ση πε­ντα­ε­τί­ας προς τις πι­στώ­τριές της και συ­γκε­κρι­μέ­να με τη σύμ­με­τρη κα­τα­βο­λή προς αυτές του ποσού των 70 ευρώ μη­νιαί­ως.

Εξαι­ρεί της εκ­ποί­η­σης της κύ­ριας κα­τοι­κί­ας της, ήτοι μίας διώ­ρο­φης μο­νο­κα­τοι­κί­ας και της επι­βάλ­λει την υπο­χρέ­ω­ση να κα­τα­βά­λει, το συ­νο­λι­κό ποσό των 67.076,104 ευρώ, σε 300 μη­νιαί­ες δό­σεις, ύψους 223,59 ευρώ έκα­στη, συμ­μέ­τρως στις οφει­λές της προς τις πι­στώ­τριες τρά­πε­ζες.

Η αι­τού­σα είναι δια­ζευγ­μέ­νη, ο μι­σθός της ανέρ­χε­ται σε 700 ευρώ αντί του ποσού των 541,54 ευρώ που ελάμ­βα­νε κατά τον χρόνο επα­να­συ­ζή­τη­σης της αί­τη­σής της, ενώ είναι και μη­τέ­ρα ενός ανή­λι­κου τέ­κνου.

Ο πρώην σύ­ζυ­γός της αντι­με­τω­πί­ζει οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες, έχει πα­ντρευ­τεί και απο­κτή­σει και άλλο τέκνο.

Με βάση τα ως άνω, οι εύ­λο­γες δα­πά­νες δια­βί­ω­σης αυτής και του ανη­λί­κου τέ­κνου της, με βάση τις συν­θή­κες της οι­κο­γε­νεια­κής τους ζωής και την ηλι­κία τους, στις οποί­ες πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται αυτές για δια­τρο­φή, έν­δυ­ση, υπό­δη­ση, κα­τα­να­λω­τι­κά αγαθά, με­τα­κι­νή­σεις, έξοδα εκ­παί­δευ­σης και αθλη­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των του τέ­κνου και έξοδα για ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη, ρύθ­μι­ση προς ΔΕΗ ΑΕ, ανέρ­χο­νται πλέον, όπως έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο, στο με­τριο­πα­θές ποσό των 630 ευρώ.

Τις υπο­θέ­σεις χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Σπύ­ρος Σα­λα­μα­στρά­κης.