Η Κάσος τίμησε τον Μίκη…

Ήταν τρεις υπέ­ρο­χες βρα­διές. Κι ένα ξε­χω­ρι­στό πο­λι­τι­στι­κό γε­γο­νός γι’ αυτή τη χώρα.

Ένα μικρό νησί, εξο­ρι­σμέ­νο στην άκρη του χάρτη, η Κάσος, τί­μη­σε τον Μίκη Θε­ο­δω­ρά­κη, προ­σκα­λώ­ντας την κόρη του, την Ορ­χή­στρα του, σπου­δαί­ους τρα­γου­δι­στές, μου­σι­κούς, ηθο­ποιούς και χο­ρευ­τές.

Το μή­νυ­μα. Συ­γκι­νη­μέ­νη η Μαρ­γα­ρί­τα Θε­ο­δω­ρά­κη, διά­βα­σε το γράμ­μα του πα­τέ­ρα της προς τους Κα­σιώ­τες, στο οποίο ο κο­ρυ­φαί­ος Έλ­λη­νας συν­θέ­της τό­νι­ζε:

«Με με­γά­λη χαρά και συ­γκί­νη­ση πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα ότι η μου­σι­κή μου θα τα­ξι­δέ­ψει στο νησί της Κάσου και μά­λι­στα σε δύο ξε­χω­ρι­στές βρα­διές, με δύο ξε­χω­ρι­στά προ­γράμ­μα­τα.

Η Κάσος, η επί χρό­νια πα­ρα­με­λη­μέ­νη από τους αρ­μό­διους, δίνει σή­με­ρα το πα­ρά­δειγ­μα διορ­γα­νώ­νο­ντας αυτές τις  εκ­δη­λώ­σεις.

Προ­σω­πι­κά είμαι ευ­τυ­χής που βρί­σκο­μαι, έστω και μέσω του έργου μου, κοντά σας. Θα ήθελα λοι­πόν να ευ­χα­ρι­στή­σω την κυρία δή­μαρ­χο και το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, όλους εκεί­νους που συ­νέ­βα­λαν με οποιον­δή­πο­τε τρόπο στην πραγ­μα­το­ποί­η­ση των δύο αυτών συ­ναυ­λιών, τους καλ­λι­τέ­χνες που συμ­με­τέ­χουν, καθώς και όλους εσάς που μας τι­μά­τε με την πα­ρου­σία σας. Σας ευ­χα­ρι­στώ όλους και εύ­χο­μαι κάθε επι­τυ­χία.

Οι  εκ­δη­λώ­σεις. Την πρώτη μέρα, ο Κώ­στας Μα­κε­δό­νας και η Ζωή Πα­πα­δο­πού­λου ερ­μή­νευ­σαν τα ερω­τι­κά τρα­γού­δια του Μίκη, ενώ τη δεύ­τε­ρη, ο Λαυ­ρέ­ντης Μα­χαι­ρί­τσας και η Υα­κίν­θη Λά­γιου πα­ρου­σί­α­σαν τον θε­α­τρι­κό και κι­νη­μα­το­γρα­φι­κό Θε­ο­δω­ρά­κη. Προ­βλή­θη­καν σε οθόνη σκη­νές από τη ζωή του, τις αγα­πη­μέ­νες κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές ται­νί­ες, όπως και απο­σπά­σμα­τα από θε­α­τρι­κές πα­ρα­στά­σεις, σε μια προ­σπά­θεια να ξα­να­ζω­ντα­νέ­ψουν επί σκη­νής, μέσα από το συν­δυα­σμό  μου­σι­κής, λόγου και ει­κό­νας.

Εν­δει­κτι­κά ανα­φέ­ρου­με μου­σι­κή και τρα­γού­δια από κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές ται­νί­ες και θε­α­τρι­κά έργα όπως: οι ται­νί­ες «Φαί­δρα» (1961, Jules Dassin), «Ηλέ­κτρα»  (1961-62, Μι­χά­λης Κα­κο­γιάν­νης), «Zorba the Greek» (1964, Μι­χά­λης Κα­κο­γιάν­νης), Ζ (1969 Κώ­στας Γα­βράς), «Serpico» (1973, Sidney Lumet), «Ο άν­θρω­πος με το γα­ρύ­φαλ­λο»(1980, Νίκος Τζί­μας), και τα θε­α­τρι­κά έργα «Ένας όμη­ρος» (1962, Brendan Behan), «Όμορ­φη πόλη» (1962, Μι­χά­λης Κα­κο­γιάν­νης), «Το τρα­γού­δι του νε­κρού αδερ­φού» (1962, Πέλος Κα­τσέ­λης).

Την τε­λευ­ταία μέρα, στην αυλή του Αγίου Κων­στα­ντί­νου στην Αμ­μούα, ο σκη­νο­θέ­της Ηλίας Μα­λαν­δρής πα­ρου­σί­α­σε το μου­σι­κο­θε­α­τρι­κό δρώ­με­νο «Αξιον εστί», βα­σι­σμέ­νο στην ποί­η­ση του Ελύτη, προ­βάλ­λο­ντας ένα οπτι­κό θέαμα βα­σι­σμέ­νο στα χα­ρα­κτι­κά του Τάσ­σου, με τη συν­δρο­μή ηθο­ποιών και χο­ρευ­τών και με τη φι­λι­κή συμ­με­το­χή του πολύ γνω­στού ψάλτη Γιώρ­γου Ναούμ.

Η Ορ­χή­στρα. Η Ανε­ξάρ­τη­τη Λαϊκή Ορ­χή­στρα «Μίκης Θε­ο­δω­ρά­κης» ιδρύ­θη­κε πριν από 21 χρό­νια από μου­σι­κούς – συ­νερ­γά­τες του Μίκη Θε­ο­δω­ρά­κη, γνώ­στες του έργου του. Σή­με­ρα απαρ­τί­ζε­ται από 10 κα­τα­ξιω­μέ­νους μου­σι­κούς και συ­νερ­γά­ζε­ται με τρα­γου­δι­στές ανα­γνω­ρι­σμέ­νης  καλ­λι­τε­χνι­κής αξίας. Την ορ­χή­στρα απο­τε­λού­σαν οι μου­σι­κοί: Γιάν­νης Μπε­λώ­νης, πιάνο,  Θα­νά­σης Βα­σι­λάς, μπου­ζού­κι, Γιάν­νης Μα­τσού­κας, μπου­ζού­κι, Ξε­νο­φών Συμ­βου­λί­δης, πνευ­στά, Βαγ­γέ­λης Κο­ντα­ρά­τος, κι­θά­ρα, Αρ­τέ­μης Σα­μα­ράς, βιολί, βιόλα, Λευ­τέ­ρης Γρί­βας, ακορ­ντε­όν, Θε­ό­δω­ρος Κου­έ­λης, μπάσο, Νίκος Σκο­μό­που­λος, ντραμς, Στέ­φα­νος Θε­ο­δω­ρά­κης – Πα­παγ­γε­λί­δης, κρου­στά.