Σπύρος Τσιρακάκης: «Το νησί συνεχώς δοκιμάζει τις αντοχές του σε όλους τους τομείς»

Κύριε Τσι­ρα­κάκη, υπάρχει η βεβαιό­τητα ότι τα βασικά προ­βλή­ματα που ανα­φέ­ρουν τα μέλη του τμή­μα­τος Υπη­ρε­σιών του ΕΒΕΔ παρα­μέ­νουν άλυτα. Κύρια δε όσον αφορά στην επι­στροφή των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ για τα νησιά. Μήπως τελικά παλεύ­ουμε με «βαμβάκι»; Τι προ­τεί­νετε;

Δυστυ­χώς ένα πάγιο αίτημα των φορέων και όλου του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου των νησιών μας δεν φαί­νε­ται να είναι στις προ­τε­ραιό­τη­τες της κυβέρ­νη­σης!

Παρά τις συνε­χό­με­νες προ­σπά­θειες πίεσης από την πλευρά του ΕΒΕΔ αλλά και των εκλεγ­μέ­νων βου­λευ­τών μας στη Βουλή, δεν έχουμε το επι­θυ­μητό απο­τέ­λε­σμα.

Σίγουρα πρέπει να υπάρξει ένας συντο­νι­σμός όλων των φορέων και τάξεων ώστε να ασκηθεί περισ­σό­τερη πίεση πριν να είναι πολύ αργά. Με άξονα τις οδηγίες και την πολι­τική της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης περί μικρο­νη­σιω­τι­κο­τη­τας.

Η κυβέρ­νηση ευαγ­γε­λί­ζε­ται την καλή εικόνα της οικο­νο­μίας, επο­μέ­νως αν ισχύει, είναι καιρός να το καρ­πω­θούν οι νησιώ­τες μας. Μην ξεχνάμε ότι στα νησιά μας η οικο­νο­μία στη­ρί­ζε­ται στις μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις που αδυ­να­τούν πλέον να αντα­πε­ξέλ­θουν. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι τα δικαιώ­ματα κατα­κτώ­νται μέσα από διεκ­δι­κή­σεις κι όχι από τον καναπέ του σπιτιού μας.

Πρό­σφατα ο πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ Γ. Πάππου δια­μαρ­τυ­ρή­θηκε για το αυξη­μένο κόστος μετα­φο­ράς εμπο­ρευ­μά­των και πρώτων υλών που επη­ρε­ά­ζουν τη βιω­σι­μό­τητα των επι­χει­ρή­σεων στα νησιά. Μπο­ρείτε να μας δώσετε ένα παρά­δειγμα;

Είναι αδια­νό­ητο η κυβέρ­νηση να έχει μειώσει τα λιμε­νικά τέλη προς τις ναυ­τι­λια­κές, να επι­δο­τεί γραμμές που θεω­ρού­νται άγονες και οι εται­ρείες να αυξά­νουν τα ναύλα πάνω από 20%. Και αυτό γίνεται σε μία περίοδο που οι τιμές των καυ­σί­μων έχουν ισορ­ρο­πή­σει και μάλιστα έχουν μία καθο­δική τάση.

Για τον λόγο αυτό και εμείς σαν ΕΒΕΔ, αλλά και όλα τα σωμα­τεία, δια­μαρ­τύ­ρο­νται καθώς υπάρχει ακόμα μια μεγάλη επι­βά­ρυνση στο μετα­φο­ρικό κόστος προς τα νησιά μας. Σε συνα­ντή­σεις που έχουμε κάνει με επαγ­γελ­μα­τίες μετα­φο­ρείς μας ανα­φέ­ρουν ότι ένα φορτηγό 10μέτρων Ρόδο – Πειραιά -Ρόδο πλήρωνε 1.793 ευρώ μετά τις αυξή­σεις το ποσό ανήλθε σε 1.987 ευρώ σε μία δια­δρομή 240 ναυ­τι­κών μιλίων, ενώ το αντί­στοιχο ναύλο για Πάτρα -Ανκόνα 490 ναυτικά μίλια ανέρ­χε­ται σε 1.788 ευρώ!

Μπο­ρείτε να κατα­λά­βετε πόσο αυτό επη­ρε­ά­ζει την οικο­νο­μία και την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα των επι­χει­ρή­σεων των νησιών μας. Όταν κάνουμε τόσες προ­σπά­θειες να αυξή­σουμε τη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής περιό­δου αλλά και να συγκρα­τή­σουμε τις τιμές σε υπη­ρε­σίες και αγαθά.

Υπάρχει έλλειψη προ­σω­πι­κού στις επι­χει­ρή­σεις του του­ρι­σμού και των υπη­ρε­σιών; Πώς το αντι­με­τω­πί­ζετε οι επαγ­γελ­μα­τίες, κυρίως πώς αλλάζει αυτή η κατά­σταση;

Η εύρεση εργα­τι­κού δυνα­μι­κού είναι από τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν, όλο και περισ­σό­τερο τα τελευ­ταία χρόνια, όλοι οι κλάδοι των επι­χει­ρή­σεων.

Η κατά­σταση που δια­μορ­φώ­νε­ται υπο­νο­μεύει την επι­βί­ωσή τους και όχι απλά τη σωστή λει­τουρ­γία και τη σωστή παροχή υπη­ρε­σιών προς τους κατα­να­λω­τές.

Το πρό­βλημα έχει αρχίσει να αυξά­νε­ται και σε περιο­χές που δεν είναι του­ρι­στι­κές, όπως η Βόρεια Ελλάδα που παρα­δο­σιακά μας τρο­φο­δο­τούσε με ανθρώ­πινο δυνα­μικό για να εργα­στεί τους μήνες της του­ρι­στι­κής περιό­δου. Ιδιαί­τερα στα μικρά νησιά η κατά­σταση είναι ακόμα πιο δύσκολη, παρόλο που οι επι­χε­ρή­σεις έχουν αυξήσει αρκετά τις μισθο­δο­σίες αλλά και τις παροχές, όπως στέγη και δια­τροφή προς τους εργα­ζό­με­νους.

Οι επι­χει­ρή­σεις πλέον ανα­ζη­τούν προ­σω­πικό που τις περισ­σό­τε­ρες φορές δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στα στοι­χειώδη προ­σό­ντα για να υπάρχει μια ομαλή λει­τουρ­γία στις υπη­ρε­σίες που προ­σφέ­ρουμε.

Μια μικρή ανα­κού­φιση δίνει η εισα­γωγή εργα­ζο­μέ­νων για κάποιους μήνες από άλλες χώρες, αλλά και πάλι δεν είναι κάτι που δείχνει ένα υγιές περι­βάλ­λον.

Η λύση είναι περί­πλοκη και χρειά­ζε­ται μία γενική προ­σέγ­γιση από όλους τους φορείς διοί­κη­σης ως προς τον επαγ­γελ­μα­τικό προ­σα­να­το­λι­σμό και τη βελ­τί­ωση του οικο­νο­μι­κού περι­βάλ­λο­ντος.

Υπάρχει στροφή των επι­χει­ρή­σεων προς πιο βιώ­σι­μες πρα­κτι­κές; Ποιο ρόλο μπορούν να παίξουν τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα, είναι ένα κεφά­λαιο που εσείς εντάσ­σετε στις επι­χει­ρή­σεις σας;

Τα τελευ­ταία χρόνια υπάρχει μια τάση προς αυτή την κατεύ­θυνση. Περισ­σό­τερο από μεγάλες επι­χει­ρή­σεις και ακο­λου­θούν και οι μικρό­τε­ρες, αλλά όπως έχει δομηθεί στη χώρα μας αυτό το μοντέλο, υπάρ­χουν πολλά κενά ως προς την εφαρ­μογή του. Είμαστε ακόμα σε νηπιακό στάδιο, χρεια­ζό­μα­στε αρκετή προ­σπά­θεια ώστε να μπει στην κουλ­τούρα μας και να γίνει συνή­θεια. Η ένταξη των τοπικών προ­ϊ­ό­ντων ενι­σχύει τη βιώσιμη ανά­πτυξη και, εκτός από την ενί­σχυση της τοπικής οικο­νο­μίας, δημιουρ­γεί δεσμούς που τα τελευ­ταία χρόνια όλο και φθίνουν.

Το ΕΒΕΔ δια­χρο­νικά λει­τουρ­γεί προς αυτή την κατεύ­θυνση, ως προς την ενί­σχυση της ποιό­τη­τας, της εξω­στρέ­φειας και το απο­τύ­πωμα των τοπικών προ­ϊ­ό­ντων μας. Εμείς προ­σπα­θούμε όλο και περισ­σό­τερο αυτά τα προ­ϊ­ό­ντα να τα εντά­ξουμε και να τα προ­βά­λουμε στις επι­χει­ρή­σεις μας, καθώς βλέ­πουμε τα πολύ ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά τους αλλά και ότι η τοπική κοι­νω­νία και οι επι­σκέ­πτες μας τα ανα­ζη­τούν.

Τι θεω­ρείτε ότι κρατά καθη­λω­μένο τον τόπο; Πολλοί λένε ότι τα νούμερα των αφίξεων αυξά­νο­νται, όμως η εικόνα των υπο­δο­μών «κυλάει» με ρυθμούς χελώνας…

Ο τόπος παρα­μέ­νει καθη­λω­μέ­νος, γιατί και η κοι­νω­νία παρα­μέ­νει καθη­λω­μένη! Τα τελευ­ταία 15-20 χρόνια η εξέλιξη και οι ρυθμοί των αφίξεων είναι δυσα­νά­λογα σε σχέση με το πόσο γρήγορα κινού­μα­στε για να λύσουμε τα προ­βλή­ματα που κάθε χρόνο συσ­σω­ρεύ­ο­νται όλο και περισ­σό­τερο. Το νησί συνεχώς δοκι­μά­ζει τις αντοχές του σε όλους τους τομείς. Κάθε χρόνο είμαστε και λίγο πιο πάνω σε αφίξεις, που αυτό είναι και το επι­διω­κό­μενο, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και πριν 20 χρόνια οι υπο­δο­μές του νησιού ήταν ανά­λο­γες με τις σημε­ρι­νές.

Η λύση θα βρεθεί μόνο με τη συστρά­τευση όλων των φορέων και όλης της κοι­νω­νίας. Με την απαί­τηση ένας από τους πιο δημο­φι­λείς προ­ο­ρι­σμούς παγκο­σμίως να μην αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν επαίτης για βοήθεια από το κεντρικό κράτος που μας βλέπει μόνο σαν αριθ­μούς. Το νησί μέσα σε 3-4 χρόνια έχει χτυ­πη­θεί από διά­φο­ρες μεγάλες φυσικές κατα­στρο­φές που έπληξαν κατά πολύ τη γερα­σμένη υποδομή του! Με ευχές και μπα­λώ­ματα δεν νομίζω ότι μπο­ρούμε να βλέ­πουμε το μέλλον με ελπίδα. Η κοι­νω­νία παρα­μέ­νει καθη­λω­μένη, περι­μέ­νο­ντας από τους εκλεγ­μέ­νους φορείς να δώσουν τον ρυθμό ώστε όλοι μαζί να γυρί­σουμε μια σελίδα σε αυτόν τον πραγ­μα­τικά ευλο­γη­μένο τόπο! Το δια­κύ­βευμα είναι το κατά πόσο είμαστε δια­τε­θει­μέ­νοι να παρα­με­ρί­σουμε τα μικρο­συμ­φέ­ρο­ντα και τις μικρο­πο­λι­τι­κές για το κοινό καλό, ώστε του­λά­χι­στον να μπο­ρούμε να βλέ­πουμε τα παιδιά μας στα μάτια.

Αν σας έδιναν τη θέση του δημάρ­χου για μία μέρα, τι θα αλλά­ζατε στην πόλη, καθώς δρα­στη­ριο­ποιεί­στε και στο ιστο­ρικό κέντρο;

Το χιούμορ είναι ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της ζωής μας, θα σας έλεγα λοιπόν ότι δεν χρειά­ζο­μαι μία ημέρα, καθώς αρκετοί δεν κατά­φε­ραν πολλά για 4 ολό­κληρα χρόνια, οπότε μάλλον θα χρεια­ζό­μουν ένα μαγικό ραβδί. Η αλήθεια είναι όμως ότι, αν θα έπρεπε να ξεκι­νή­σουμε από κάπου, αυτό είναι το ιστο­ρικό κέντρο και η Μεσαιω­νική Πόλη.

Θεωρώ ότι πρέπει να ξεκι­νή­σει η συζή­τηση για ένα καθο­λικό κλεί­σιμο της κυκλο­φο­ρίας οχη­μά­των στο παρα­λιακό μέτωπο, καθώς και στις πλα­τείες μπροστά στο δημαρ­χείο και πίσω από την περι­φέ­ρεια. Η εφαρ­μογή του έχει πολλά τεχνικά προ­βλή­ματα, αλλά πιστεύω ότι όλα γίνο­νται αν υπάρχει η βούληση. Αυτό σε συν­δυα­σμό με τη συντή­ρηση και το φωτισμό των κτηρίων θα αλλάξει την εικόνα της πόλης μας που θα αρχίσει να σέβεται την κλη­ρο­νο­μιά της, τους κατοί­κους της, αλλά και τα εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκε­πτών που θα αντι­κρί­ζουν την εικόνα μιας σύγ­χρο­νης ευρω­παϊ­κής πόλης!!