Μουσακάς με… ΦΠΑ ή άνευ σε εστιατόρια τουριστικών περιοχών

Σε εστια­τό­ρια ορι­σμέ­νων πε­ριο­χών έκα­ναν την εμ­φά­νι­σή τους οι πρώ­τοι δι­πλοί τι­μο­κα­τά­λο­γοι.

Ο ένας ανα­φέ­ρει τις τιμές των εδε­σμά­των με ΦΠΑ και ο άλλος χωρίς ΦΠΑ. Το φαι­νό­με­νο εντο­πί­στη­κε τις ημέ­ρες του Πάσχα και, εν­νο­εί­ται, σε πε­ριο­χή με του­ρι­σμό υψη­λού επι­πέ­δου, ο οποί­ος κάθε άλλο παρά πρό­σφο­ρος για εξα­πά­τη­ση είναι.

Στον ανε­πί­ση­μο τι­μο­κα­τά­λο­γο οι τιμές χωρίς ΦΠΑ ήταν μειω­μέ­νες κατά 23% –υπο­θέ­του­με ότι πλέον προ­σαρ­μό­στη­καν με βάση το 24%– και στον επί­ση­μο ισό­πο­σα αυ­ξη­μέ­νες. Ετσι όλοι είναι ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι… και ο έμπο­ρος και ο πε­λά­της.

Αμ­φό­τε­ροι εξα­πα­τούν το κρά­τος, αλλά, όταν το κρά­τος είναι ανα­ξιό­πι­στο, ασυ­νε­πές, ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό και ενί­ο­τε φαύλο, η εξα­πά­τη­ση του πο­λί­τη απο­κτά νόημα και υπό­στα­ση… ή του­λά­χι­στον αυτό υπο­στη­ρί­ζουν οι θια­σώ­τες της έωλης αυτής επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας.

Το γνω­στό άθλη­μα της φο­ρο­δια­φυ­γής στην Ελ­λά­δα, παίρ­νει πλέον όχι μόνο ανη­συ­χη­τι­κές, αλλά και επαγ­γελ­μα­τι­κές δια­στά­σεις. Η κα­θυ­στέ­ρη­ση του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών στη χά­ρα­ξη μιας στρα­τη­γι­κής που θα έκανε υπο­χρε­ω­τι­κή τη χρήση των ηλε­κτρο­νι­κών συ­ναλ­λα­γών και φυ­σι­κά τη δια­σταύ­ρω­ση των σχε­τι­κών στοι­χεί­ων δίνει τροφή στην πα­ρα­οι­κο­νο­μία, η οποία, με το επι­χεί­ρη­μα της υψη­λής φο­ρο­λό­γη­σης, γι­γα­ντώ­νε­ται κάθε ημέρα όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Οι ει­δι­κοί στον χώρο των ηλε­κτρο­νι­κών πλη­ρω­μών υπεν­θυ­μί­ζουν ότι το κρί­σι­μο θέμα στην πά­τα­ξη της φο­ρο­δια­φυ­γής δεν είναι μόνον η υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τα στη χρήση της κάρ­τας. Το βα­σι­κό­τε­ρο είναι η δια­σταύ­ρω­ση των στοι­χεί­ων, δη­λα­δή η αντι­πα­ρα­βο­λή των απο­δεί­ξε­ων της τα­μεια­κής μη­χα­νής με το από­κομ­μα της ηλε­κτρο­νι­κής πλη­ρω­μής, δη­λα­δή την από­δει­ξη που εκ­δί­δε­ται από το μη­χά­νη­μα απο­δο­χής καρ­τών, το γνω­στό POS.

Για του λόγου το αλη­θές πα­ρα­πέ­μπουν στην πε­ρι­βό­η­τη ΠΟΛ 1077, που ισχύ­ει από το 2010 και η οποία υπο­χρε­ώ­νει σειρά από επι­χει­ρή­σεις, όπως τρά­πε­ζες, ασφα­λι­στι­κές, ιδιω­τι­κά θε­ρα­πευ­τή­ρια, ιδιω­τι­κά σχο­λεία, εται­ρεί­ες κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας κ.ά., να απο­στέλ­λουν κάθε χρόνο τα στοι­χεία με τις πλη­ρω­μές των πε­λα­τών τους στη ΓΓΠΣ. Η απο­στο­λή των στοι­χεί­ων δεν έχει κα­νέ­να άλλο στόχο παρά αυτόν της δια­σταύ­ρω­σης του κατά πόσον το δη­λω­θέν ει­σό­δη­μα του φο­ρο­λο­γου­μέ­νου δι­καιο­λο­γεί τον τρόπο ζωής του και, παρά το γε­γο­νός ότι τα στοι­χεία αυτά είναι δια­θέ­σι­μα, τα απο­τε­λέ­σμα­τα από την αξιο­ποί­η­ση αυτής της πλη­ρο­φο­ρί­ας είναι πε­νι­χρά.

Αν και η χρήση του «πλα­στι­κού χρή­μα­τος» έχει αυ­ξη­θεί μετά την επι­βο­λή των capital controls τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­λιο και ο τζί­ρος με τις χρε­ω­στι­κές και τις πι­στω­τι­κές κάρ­τες εκτι­μά­ται ότι θα φτά­σει φέτος τα 15 δισ. ευρώ, η διείσ­δυ­σή του στις κα­θη­με­ρι­νές συ­ναλ­λα­γές πα­ρα­μέ­νει πε­ριο­ρι­σμέ­νη. Ο όγκος της ιδιω­τι­κής κα­τα­νά­λω­σης ξε­περ­νά τα 100 δισ. ευρώ ετη­σί­ως και η δα­πά­νη των 15 δισ. ευρώ που γί­νε­ται μέσω «πλα­στι­κού χρή­μα­τος», όσο υπο­λο­γί­σι­μη και αν είναι, απο­τε­λεί στα­γό­να στον ωκε­α­νό της φο­ρο­δια­φυ­γής, που εκτι­μά­ται ότι υπερ­βαί­νει πλέον το 30% του ΑΕΠ, ακόμη και με βάση συ­ντη­ρη­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς.

Ακόμη και με αυτή τη με­τριο­πα­θή προ­σέγ­γι­ση, το αδή­λω­το εθνι­κό προ­ϊ­όν ξε­περ­νά τα 52 δισ. ευρώ. Ούτε λίγο ούτε πολύ αντι­στοι­χεί στην απώ­λεια του ΑΕΠ της χώρας κατά τη διάρ­κεια της οκτα­ε­τούς κρί­σης.