“Μόνο μια Ευρώπη των λαών, πολιτικά ισχυρή, μπορεί να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις σύγχρονες παγκόσμιες προκλήσεις”

Παρα­τί­θε­νται απο­σπά­σματα από την ομιλία του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου και Τομε­άρχη Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού, στην δια­δι­κτυακή εκδή­λωση του Παραρ­τή­μα­τος Ρόδου-Δωδεκανήσου της Ελλη­νι­κής Ένωσης για την Ομο­σπον­δία της Ευρώπης, με θέμα «Η Ευρώπη μπροστά στις προ­κλή­σεις του 21ου αιώνα». https://www.youtube.com/watch?v=A0g4Too0oHE

Ø 9η Μαΐου: Ημέρα της Ευρώπης και Ημέρα της νίκης των ευρω­παϊ­κών λαών κατά του φασι­σμού και του ναζι­σμού

«Η 9η Μαΐου είναι μια ιδιαί­τερα συμ­βο­λική ημέρα, είναι μια διπλή επέ­τειος. Είναι η «Ημέρα της Ευρώπης», αφού το 1950 ο Ρομπέρ Σουμάν παρου­σί­ασε την πρότασή του, γνωστή ως «Δια­κή­ρυξη Σούμαν», βάζο­ντας το πρώτο θεω­ρη­τικό θεμέλιο για την ίδρυση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Ταυ­τό­χρονα, συμπλη­ρώ­νο­νται 76 χρόνια από τη μεγάλη νίκη ενάντια στον φασισμό-ναζισμό και τη λήξη του Β΄ Παγκο­σμίου Πολέμου. Είναι μια μέρα τιμής και μνήμης για τους ευρω­παϊ­κούς λαούς που αγω­νί­στη­καν και τσά­κι­σαν το ναζι­στικό τέρας και τον φασισμό. Στην Ελλάδα μάλιστα, τιμούμε ένα από τα μαζι­κό­τερα κινή­ματα αντί­στα­σης, ενάντια στις δυνά­μεις κατοχής, με πρω­το­πό­ρους το ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ και τον ΕΛΑΣ».

Ø Για μια Ευρώπη των πολιτών, είναι ανα­γκαία η πολι­τική ενο­ποί­ηση με όρους κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, προ­στα­σίας των αδυ­νά­μων και υπε­ρά­σπι­σης των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των

«Σήμερα, ο Ευρω­παίος πολίτης βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πος με μια πολ­λα­πλή κρίση: την υγειο­νο­μική, την οικο­νο­μική και την περι­βαλ­λο­ντική κρίση, καθώς και με την κρίση ηθικής και αξιών, με την ανάδυση του φασι­σμού και του ρατσι­σμού και την αμφι­σβή­τηση των δημο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών και δικαιω­μά­των. Οι ευρω­παϊ­κές ηγεσίες οφεί­λουν επι­τέ­λους να απα­ντή­σουν ουσια­στικά σ’ αυτά τα προ­βλή­ματα. Ενώ η Ευρώπη χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από μεγάλες κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες, η ηγεσία της ασκεί διστα­κτι­κές πολι­τι­κές επι­θυ­μώ­ντας να δια­τη­ρη­θούν οι ισορ­ρο­πίες».

«Σήμερα, η Ευρώπη εκφρά­ζε­ται μέσα από μια οικο­νο­μική ένωση, με τα μεγάλα συμ­φέ­ρο­ντα να καθο­ρί­ζουν τις πολι­τι­κές που εφαρ­μό­ζο­νται. Ενώ ο Ευρω­παίος πολίτης θα έπρεπε να απο­λαμ­βά­νει ισο­τι­μία, ισο­νο­μία, δημο­κρα­τία και δικαιο­σύνη, αντι­θέ­τως:

– Υπάρχει μια αόρατη «δια­χω­ρι­στική» γραμμή μεταξύ του περισ­σό­τερο ευνοη­μέ­νου βορρά και των χωρών της νότιας Ευρώπης, ενώ ανι­σό­τη­τες υφί­στα­νται και εντός του κάθε κράτους-μέλους

– Δεν υπάρχει σύστημα κοι­νω­νι­κών υπο­δο­μών και οι σχέσεις εργα­σίας συνεχώς ελα­στι­κο­ποιού­νται

– Δεν έχουν απα­ντη­θεί ζητή­ματα της Νησιω­τι­κό­τη­τας, που βιώ­νουμε και εμείς ως Δωδε­κα­νή­σιοι, έτσι ώστε και ο τελευ­ταίος κάτοι­κος στο πιο ακρι­τικό νησί να αισθά­νε­ται ισό­τι­μος με τον πολίτη μιας μεγάλης ευρω­παϊ­κής πόλης

– Δεν υπάρχει κοινή πολι­τική στα μεγάλα θέματα της Υγείας, της Κοι­νω­νι­κής Μέρι­μνας, της Εργα­σίας με απο­τέ­λε­σμα να μην υπάρχει ισο­νο­μία μεταξύ των Ευρω­παίων πολιτών.

Ελά­χι­στα παρα­δείγ­ματα είναι οι δια­φο­ρές στον κατώ­τατο μισθό ή οι δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­κές στή­ρι­ξης στους πλητ­τό­με­νους από την παν­δη­μία. Πιο συγκε­κρι­μένα, σε κάποιες χώρες καλύ­πτε­ται το 100% του μισθού ενός εργα­ζό­με­νου και δίδεται σημα­ντική επι­δό­τηση στις επι­χει­ρή­σεις ενώ σε άλλες, όπως στην Ελλάδα, δίνεται ένα μικρό αντι­στάθ­μι­σμα σε σχέση με την απώλεια εισο­δή­μα­τος του εργα­ζό­με­νου και δανειο­δό­τηση –αντί επιχορήγησης- στις επι­χει­ρή­σεις.

«Για να φτιά­ξουμε μια Ευρώπη των πολιτών, είναι ανα­γκαία η πολι­τική ενο­ποί­ηση με όρους κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, προ­στα­σίας των αδυ­νά­μων και υπε­ρά­σπι­σης των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των. Αυτό άλλωστε είναι και το ζητού­μενο του φεντε­ρα­λι­σμού. Με δημο­κρα­τι­κές πρα­κτι­κές στους τρόπους λήψης απο­φά­σεων, με γνώμονα το κοινό συμ­φέ­ρον και την ισότητα, και όχι με γνώμονα τα εθνικά συμ­φέ­ρο­ντα ή τα οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα των λόμπι που επη­ρε­ά­ζουν τις απο­φά­σεις της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής.

Για ένα κοινό ειρη­νικό μέλλον για τους λαούς της Ευρώπης, πρέπει να γίνει:

· Μια σημα­ντική στροφή προς την ομο­σπον­δο­ποί­ηση της Ευρώπης με κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό το συμ­φέ­ρον του πολίτη και των λαών.

· Να ξεπε­ρα­στεί το δημο­κρα­τικό έλλειμμα, μέσα από την ενί­σχυση του εκδη­μο­κρα­τι­σμού σε θεσμούς και Όργανα της Ε.Ε.

«Θα πρέπει να ενι­σχυ­θεί ο ρόλος του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου το οποίο, ως σήμερα, έχει μικρό­τερη δύναμη στη λήψη απο­φά­σεων σε σύγκριση με άλλα Όργανα. Στο Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο, αντι­θέ­τως, το οποίο απαρ­τί­ζε­ται από αρχη­γούς κρατών, συχνά επι­βάλ­λο­νται εθνικές στρα­τη­γι­κές με την απειλή του βέτο, γεγονός που βάζει φρένο στην ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση και εμβά­θυνση. Τέτοια πρό­σφατη περί­πτωση, απο­τε­λεί η άρση της πατέ­ντας των εμβο­λίων, όπου, σε αντί­θεση με την θετική κατεύ­θυνση του Προ­έ­δρου των ΗΠΑ, στην Ε.Ε. «νερώ­θηκε» η δρο­μο­λό­γηση, ουσια­στικά με βέτο από τη Γερ­μα­νία και πιθανώς εξυ­πη­ρε­τώ­ντας συμ­φέ­ρο­ντα συγκε­κρι­μέ­νων φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νιών».

«Μέσα από την δική μου εμπει­ρία στο Υπουρ­γείο Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, υπήρξαν απο­φά­σεις της Κομι­σιόν που δεν είχαν σχέση με την πραγ­μα­τικά ίση ανά­πτυξη της Ευρώπης. Ενδει­κτικά αναφέρω το παρά­δειγμα της αυστη­ρο­ποί­η­σης της φορο­λο­γίας στα πλοία και τον εφο­πλι­σμό σε αντί­θεση με τις οδικές μετα­φο­ρές. Ο λόγος είναι ότι οι ναυ­τι­κές δυνά­μεις της Ευρώπης είναι οι «αδύ­να­μες» χώρες, όπως η Μάλτα, η Ελλάδα και η Κύπρος, ενώ παράλ­ληλα τα λόμπι καθο­ρί­ζουν άλλα συμ­φέ­ρο­ντα. Είναι τα ίδια λόμπι που δεν επι­τρέ­πουν τον Διεθνή Οργα­νι­σμό για την Εργασία ή τον Παγκό­σμιο Οργα­νι­σμό Υγείας να έχουν επαρκή επιρροή στη λήψη απο­φά­σεων, και ιδιαί­τερα στις παρού­σες κρί­σι­μες συν­θή­κες που βιώ­νουμε».

Ø Θέλουμε μια ομο­σπον­διακή Ευρώπη κυρί­αρχη και δημο­κρα­τική

«Ορθά ανα­φέ­ρε­ται στην, προ λίγων ημερών, «Δια­κή­ρυξη για το Μέλλον της Ευρώπης», από το Spinelli Group του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου, ότι η Ε.Ε. δεν στάθηκε ικανή να αντι­δρά­σει απο­τε­λε­σμα­τικά στις πρώτες μεγάλες προ­κλή­σεις και κρίσεις του 21ου αιώνα, όπως στην οικο­νο­μική κρίση του 2008, την

μετα­να­στευ­τική/προ­σφυ­γική κρίση, την άνοδο του εθνο­λαϊ­κι­σμού και το Brexit –όλα πολύ σοβαρά πλήγ­ματα για την ενότητά της.

«Ιδιαί­τερα, όταν η Ελλάδα βρι­σκό­ταν σε οικο­νο­μική κρίση από το 2010 ως το 2018, αυτοί που καθό­ρι­ζαν τα μέτρα που θα λάβει η χώρας μας, απο­τε­λού­σαν ένα μη-θεσμοθετημένο όργανο της Ε.Ε., το Eurogroup. Αυτό και μόνο απο­τε­λεί ένα πισω­γύ­ρι­σμα στη δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία της Ευρώπης».

Ø Στη σημε­ρινή Ευρώπη, οι Περι­φέ­ρειες δεν συμ­με­τέ­χουν στη δια­μόρ­φωση των πολι­τι­κών που τις αφορούν

«Όλα τα παρα­πάνω αντα­να­κλώ­νται και στη σχέση Περι­φε­ρειών και Ε.Ε. με τις ευρω­παϊ­κές περι­φέ­ρειες να μην συμ­με­τέ­χουν στη δια­μόρ­φωση της πολι­τι­κής σύγκλι­σης. Τους στόχους, το όραμα τις επι­λε­ξι­μό­τη­τες των δαπανών δεν τα θέτουν οι Περι­φε­ρειάρ­χες αλλά το Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο και η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή. Σε μία παλαιό­τερη συνά­ντησή μου με την κα. Κρέτσου, Επί­τροπο για την Περι­φε­ρειακή Συνοχή, συζη­τώ­ντας για το νέο πλαίσιο στή­ρι­ξης, το οποίο σημειω­τέον τώρα ξεκι­νάει, της ζήτησα να υπάρξει μια ξεχω­ρι­στή χρη­μα­το­δό­τηση για τις νησιω­τι­κές πολι­τι­κές, κάτι που δεν επε­τεύ­χθη λόγω άλλων προ­τε­ραιο­τή­των».

Ø Ανα­γκαίο ένα δίκαιο Σύμφωνο για την Βιώσιμη Ανά­πτυξη, την Κοι­νω­νική Συνοχή και την Οικο­νο­μική Σύγκλιση των λαών της Ε.Ε.

«Είναι σημα­ντικό, στην προσεχή Διά­σκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης, να εμπλα­κούν στο νέο διάλογο όλοι και όλες (Ευρω­παίοι πολίτες, κοι­νω­νι­κοί φορείς, συν­δι­κάτα, κινή­ματα, θεσμικά όργανα) για την συν­δια­μόρ­φωση του τρόπου που θα ολο­κλη­ρώ­σει την οικο­δό­μηση της ομο­σπον­δια­κής Ευρώπης.

– Το Σύμφωνο Στα­θε­ρό­τη­τας θα πρέπει να αντι­κα­τα­στα­θεί με ένα Σύμφωνο για την Βιώσιμη Ανά­πτυξη, την Κοι­νω­νική Συνοχή και την Οικο­νο­μική Σύγκλιση

– Να ενι­σχυ­θούν τα κοι­νω­νικά δικαιώ­ματα, να κατα­πο­λε­μη­θούν οι ανι­σό­τη­τες και να προ­στα­τευ­θούν οι εργα­ζό­με­νοι

– Να υπάρξει μια ισχυρή ευρω­παϊκή εξω­τε­ρική πολι­τική και πολι­τική ασφά­λειας βασι­σμένη στην προ­στα­σία του διε­θνούς δικαίου, ιδιαί­τερα στα νησιά και τη χώρα μας

«Χρεια­ζό­μα­στε μια Ευρώπη που θα είναι το κοινό μας σπίτι, ξεπερ­νώ­ντας εθνικές δια­φο­ρές και εθνι­κι­σμούς. Μια Ευρώπη των λαών και των πολιτών, αλλη­λέγ­γυα που θα ανα­δια­νέ­μει τους οικο­νο­μι­κούς πόρους δίκαια, σε ένα πλαίσιο συν-ανάπτυξης. Μια Ευρώπη που δεν θα λει­τουρ­γεί τιμω­ρη­τικά απέ­να­ντι στους πιο αδύ­να­μους και δεν θα στη­ρί­ζε­ται σε λόμπι. Μια Ευρώπη που θα προ­στα­τεύει τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα και θα απε­μπο­λή­σει την μισαλ­λο­δο­ξία και τον ρατσι­σμό».