Το χάος της άρνησης

Για τους έξυ­πνους αν­θρώ­πους το «πα­ρελ­θόν δι­δά­σκει» ορθά ερ­μη­νευό­με­νο και οι ανοι­χτό­μυα­λοι σε­βό­με­νοι την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, απο­φα­σί­ζουν για την υπέρ­βα­ση της ή την ποιο­τι­κή της βελ­τί­ω­ση, τα όποια όμως άλ­μα­τα, οφεί­λουν να είναι ποιο­τι­κά και όχι πο­σο­τι­κά.

Οι Πο­λι­τι­κοί σχη­μα­τι­σμοί της χώρας μας, πο­ρεύ­ο­νται, στην άνυ­δρη ΓΗ των απο­ξη­ρα­μέ­νων ΙΔΕΩΝ και με υλικά, από­ψεις και Ιδέες του πρό­σφα­του και απώ­τε­ρου πα­ρελ­θό­ντος, πε­ρι­γε­λώ­ντας εαυ­τούς και αλ­λή­λους, ανα­ζη­τούν ρό­λους στην αφι­λό­ξε­νη για αυ­τούς χώρα των πο­λι­τι­κών ανα­ζη­τή­σε­ων.

Αρ­νού­νται πει­σμα­τι­κά οι πο­λι­τι­κοί μας ΤΑΓΟΙ να δε­χθούν πως το κύριο πρό­βλη­μα της χώρας και γε­νε­σιουρ­γό αίτιο των προ­βλη­μά­των που μας τα­λα­νί­ζουν, είναι το γε­γο­νός της ανυ­παρ­ξί­ας πο­λι­τι­κών κομ­μά­των ΑΡΧΩΝ και η επι­μο­νή τους στην δια­τή­ρη­ση Κομ­μά­των πα­ρέ­ας, κομ­μά­των ασπόν­δυ­λων, κομ­μά­των χει­ρο­κρο­τη­τών, κομ­μά­των Ηρα­κλει­δών του στέμ­μα­τος του ΑΡ­ΧΗ­ΓΟΥ.

Μα­κρυά από αυ­τούς πα­ρα­μέ­νει η άποψη και η ανα­γκαιό­τη­τα κοι­νω­νι­κής τους αντι­στοί­χη­σης, τυ­φλω­μέ­νοι στην δια­τή­ρη­ση των κε­κτη­μέ­νων, αρ­νού­νται να δούν την δια­φο­ρο­ποί­η­ση της κοι­νω­νι­κής δια­στρω­μά­τω­σης, τις τά­σεις της δη­μιουρ­γί­ας των ΚΟΙ­ΝΩ­ΝΙΩΝ, όχι πλέον των δύο τρί­των( 2/3), αλλά την δη­μιουρ­γία ΚΟΙ­ΝΩ­ΝΙΩΝ του 1/10, με το ένα δέ­κα­το στην κο­ρυ­φή της πυ­ρα­μί­δας και τα εννέα δέ­κα­τα στην βάση της.

Αρ­νού­νται να δούν την κα­τε­δά­φι­ση της ΜΕΣ­ΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ αν και όλοι, ο κα­θέ­νας με τον τρόπο του, δη­λώ­νουν υπε­ρα­σπι­στές της.

Αρ­νού­νται να κα­τα­νο­ή­σουν την υπο­βάθ­μι­ση της ερ­γα­τι­κής αξίας, την συ­νει­σφο­ρά της στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή και την με­τρούν με το ύψος της απο­λα­βής και επι­δει­κτι­κά αγνο­ούν την πο­λι­τι­σμι­κή της υπο­βάθ­μι­ση.

Αρ­νού­νται να δούν και να ανα­λο­γι­σθούν τις ευ­θύ­νες τους για την κα­θη­με­ρι­νά διευ­ρυ­νό­με­νη ανι­σό­τη­τα πλού­του, ευ­και­ριών και δι­καιω­μά­των.

Αρ­νού­νται να δούν τον κοινό εχθρό, που άλλος δεν είναι από την βίαια ει­σα­γό­με­νη ΠΑ­ΓΚΟ­ΣΜΙΟ­ΠΟΙ­Η­ΣΗ, της οποί­ας τα απο­τε­λέ­σμα­τα τώρα γί­νο­νται εμ­φα­νή.

Αρ­νού­νται να δούν και να με­λε­τή­σουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πο­ρεύ­ο­νται το δρόμο το δικό τους, τον δρόμο της δι­κιάς τους πο­λι­τι­κής επι­βί­ω­σης και αρ­νού­νται να κα­τα­νο­ή­σουν, πως χωρίς ΚΟΙ­ΝΩ­ΝΙΑ δεν μπο­ρούν να επι­βιώ­σουν.

Αρ­νού­νται να κα­τα­νο­ή­σουν πως η ολι­γαρ­χι­κή άλωση της πο­λι­τι­κής και η υπο­τα­γή της στα κε­λεύ­σμα­τα της ολι­γαρ­χι­κής του χρή­μα­τος και του πλού­του, είναι η δια­δι­κα­σία της ανά­στα­σης των δικών τους νε­κρο­θα­πτών.

Αρ­νού­νται να δούν πως το με­γά­λο πρό­βλη­μα είναι η δομή και λει­τουρ­γία των δικών τους κομ­μά­των και η νο­ο­τρο­πία που δια­κα­τέ­χει τους ΑΡ­ΧΗ­ΓΟΥΣ και τους πα­ρα­τρε­χά­με­νους τους.

Αρ­νού­νται να κα­τα­νο­ή­σουν τις αντι­δρά­σεις των κα­τα­φρο­νη­μέ­νων, των θυ­μά­των των δικών τους επι­λο­γών και των «Οι­κο­νο­μι­κών πα­τρώ­νων τους ντό­πιων και ξένων».

Αρ­νού­νται την ευ­θύ­νη τους για την απα­ξί­ω­ση της πο­λι­τι­κής και πο­λι­τι­κών, του φαι­νο­μέ­νου της απο­χής δί­νο­ντας τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό του Λαϊ­κι­στή σε αυ­τούς που αντι­δρούν.

Αρ­νού­νται να ερ­μη­νεύ­σουν την συ­μπε­ρι­φο­ρά και στάση των νέων γε­νε­ών, των γε­νε­ών που έπει­σαν ότι το πτυ­χίο και με­τα­πτυ­χια­κό είναι το μέσο της ανέ­λι­ξης τους.

Αρ­νού­νται να δε­χθούν ότι ευ­θύ­νο­νται για την ανερ­γεία όλων αυτών των πο­λυ­πτυ­χιού­χων και δήθεν δεν μπο­ρούν να εξη­γή­σουν, το γιατί αρ­νού­νται τους απα­ξιω­τι­κούς μι­σθούς των 550 ή των 700 ευρώ.

Αρ­νού­νται να δε­χθούν ότι είναι υπεύ­θυ­νοι για την διεύ­ρυν­ση των οι­κο­νο­μι­κών ανι­σο­τή­των, για τα υπερ­κέρ­δη των οι­κο­νο­μι­κών τους συ­νε­ταί­ρων, για τη λη­στεία των πο­λι­τών από ΔΗ­ΜΟ­ΣΙΟ ΚΑΙ ΤΡΑ­ΠΕ­ΖΕΣ και ως πι­στοί υπη­ρέ­τες του ΤΟΥ ΔΙΕΥ­ΘΥ­ΝΤΗ­ΡΙΟΥ ΤΩΝ ΒΡΥ­ΞΕΛ­ΛΩΝ εκτε­λούν τις εντο­λές του, εις βάρος του κο­σμά­κη.

Μπή­κα­με στα βαθιά μιας μι­κρής ή πα­ρα­τε­τα­μέ­νης προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου και το σύ­νο­λο των Πο­λι­τι­κών μας κομ­μά­των απέ­χει από την κα­τά­θε­ση προ­τά­σε­ων Κυ­βερ­νη­τι­κής Πο­λι­τι­κής, με στόχο την υπέρ­βα­ση των πα­θο­γε­νειών και κα­τα­τρύ­χο­νται, με το πώς και με ποιό τρόπο θα βο­λευ­τούν οι ημέ­τε­ροι σε εκλό­γι­μες πε­ρι­φέ­ρειες.

Οδη­γού­νται σε επι­λο­γές υπο­ψη­φί­ων ή του Σταρ σύ­στεμ ή ανα­πα­λαί­ω­σης με ληγ­μέ­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες ή ηρα­κλει­δών του στέμ­μα­τος και με τις δια­δι­κα­σί­ες που ακο­λου­θούν, απο­θαρ­ρύ­νουν την συμ­με­το­χή των όποιων νέων και ικα­νών.

Η άρ­νη­ση της άρ­νη­σης απο­τε­λεί κα­τά­φα­ση και κα­τά­φα­ση για την άρση των αδιε­ξό­δων, είναι η αφύ­πνι­ση της ΚΟΙ­ΝΩ­ΝΙΑΣ.

 

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος 10/12/2022