Αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου για την αυθαίρετη εγκατάσταση Ρομά

Αίσθηση έχει προ­κα­λέ­σει η υπ’ αρίθμ. 5641/2019 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Αθηνών που έκρινε ότι η παρά­λειψη έκδοσης Κ.Υ.Α. για τον καθο­ρι­σμό της δια­δι­κα­σίας και των κρι­τη­ρίων στε­γα­στι­κής απο­κα­τά­στα­σης των Ελλήνων Ρομά, αντι­βαί­νει σε κανόνες δικαίου υπέρ­τε­ρης τυπικής ισχύος και επε­δί­κασε χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για ηθική βλάβη λόγω στέ­ρη­σης της νομής ακι­νή­του, η οποία συν­δέ­ε­ται αιτιω­δώς με την εν λόγω παρά­λειψη.

Ο γνωστός δικη­γό­ρος της Ρόδου κ. Ακης Δημη­τριά­δης, κινεί τη δια­δι­κα­σία για την υποβολή όμοιας αγωγής, για βλάβες που έχει υποστεί η οικο­γέ­νειά του λόγω της αυθαί­ρε­της κατά­λη­ψης προ­νο­μοια­κού ακι­νή­του ιδιο­κτη­σίας της, στο Κορα­κό­νερο, στο οποίο έχει μετα­φερ­θεί ο καταυ­λι­σμός μετά την «εξωση» του από το όμορο ακίνητο ιδιο­κτη­σίας του Δήμου Ρόδου.

Τι έχει κρίνει όμως το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Αθηνών;

«Ιδιο­κτή­τες αγρο­τε­μα­χίων ευρι­σκό­με­νων εκτός σχεδίου πόλης, στα οποία έχουν εγκα­τα­στα­θεί αυθαί­ρετα εδώ και πολλά χρόνια Έλληνες Ρομά, έχοντας ανε­γεί­ρει εντός αυτών πρό­χειρα παρα­πήγ­ματα, ζητούν να ανα­γνω­ρι­σθεί η υπο­χρέ­ωση των Δήμου Χαλαν­δρίου, Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και Περι­φέ­ρειας Αττικής να τους κατα­βά­λουν από κοινού και εις ολό­κλη­ρον τα αιτού­μενα με την αγωγή ποσά:

1) ως απο­ζη­μί­ωση, σύμφωνα με το άρθρα 105 και 106 του Εισ.Ν.Α.Κ., για τα εισο­δή­ματα που απώ­λε­σαν κατά τα τελευ­ταία πέντε έτη έως την κατά­θεση της αγωγής, λόγω στέ­ρη­σης της νομής των ακι­νή­των τους (ειδι­κό­τερα της εμπο­ρι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης αυτών ως χώρων στάθ­μευ­σης ή ως γηπέδων), η οποία οφεί­λε­ται σε παρά­νο­μες πράξεις και παρα­λεί­ψεις των οργάνων τους και

2) ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για την ηθική βλάβη που υπέ­στη­σαν από την ίδια αιτία.

Θεμε­λιώ­νε­ται ευθύνη του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, σύμφωνα με το άρθρο 105 του Εισ.Ν.Α.Κ., προς απο­ζη­μί­ωση των ενα­γό­ντων για την προ­σβολή του προ­στα­τευό­με­νου, με δια­τά­ξεις υπέρ­τε­ρης τυπικής ισχύος (άρθρα 17 του Συντάγ­μα­τος και 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ε.Σ.Δ.Α.), δικαιώ­μα­τος της ιδιο­κτη­σίας τους, εξαι­τίας της παρά­λει­ψης έκδοσης της προ­βλε­πό­με­νης στη διάταξη του δεύ­τε­ρου εδαφίου της παρα­γρά­φου 11 του άρθρου 13 του ν. 3212/2003 Κ.Υ.Α. για τον καθο­ρι­σμό της δια­δι­κα­σίας και των κρι­τη­ρίων στε­γα­στι­κής απο­κα­τά­στα­σης των Ελλήνων Ρομά και της νομο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης του ζητή­μα­τος της προ­σω­ρι­νής μετε­γκα­τά­στα­σης των ειδικών κοι­νω­νι­κών ομάδων, κατά την έννοια της παρ. 11 του άρθρου 13 του ανωτέρω νόμου 3212/2003 και της παρ. 1 του άρθρου 34 του ν. 3448/2006, μεταξύ αυτών και των Ρομά, που δια­βιούν σε πρό­χειρα ή παρά­τυπα κατα­λύ­ματα, με σκοπό τη δια­σφά­λιση αξιο­πρε­πών συν­θη­κών για τη δια­βί­ωσή τους.

Η παρά­λειψη νομο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης των ως άνω ζητη­μά­των αντι­βαί­νει, κατά την κρίση του Δικα­στη­ρίου, στην απορ­ρέ­ουσα από τις δια­τά­ξεις των άρθρων 14 της Ε.Σ.Δ.Α., στ΄ της Συν­θή­κης για την Ευρω­παϊκή Ένωση, 2 της Συν­θή­κης της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, 10 της Συν­θή­κης για τη Λει­τουρ­γία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, 21 του Χάρτη των Θεμε­λιω­δών Δικαιω­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και 2 του Συντάγ­μα­τος, με τις οποίες τίθε­νται κανόνες δικαίου υπέρ­τε­ρης τυπικής ισχύος, υπο­χρέ­ωση της ελλη­νι­κής πολι­τείας να λάβει τα κατάλ­ληλα μέτρα για την κατα­πο­λέ­μηση των υφι­στά­με­νων δια­κρί­σεων σε βάρος των Ρομά και την πραγ­μά­τωση της κοι­νω­νι­κής ένταξής τους, ανα­γκαίος όρος για την υλο­ποί­ηση της οποίας απο­τε­λεί η στε­γα­στική απο­κα­τά­σταση αυτών, υπο­χρέ­ωση προς την οποία αντα­πο­κρί­θηκε μετα­γε­νέ­στερα με τη ρύθμιση του άρθρου 159 του ν. 4483/2017.

Απορ­ρί­πτει για περιου­σιακή βλάβη, δεδο­μέ­νου ότι τα ένδικα ακίνητα ήταν, κατά το κρίσιμο διά­στημα, εκτός σχεδίου πόλης, μη άρτια και μη οικο­δο­μή­σιμα, και δεν ήταν δυνατή η εμπο­ρική αξιο­ποί­ηση αυτών ούτε με τη μίσθωσή τους ως γηπέδων για την πραγ­μα­το­ποί­ηση αθλη­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των ή ως χώρων στάθ­μευ­σης, δεδο­μέ­νου ότι δεν ήταν δυνατή η έκδοση σχε­τι­κής άδειας.

Δέχεται για ηθική βλάβη, λόγω της παρά­νο­μης προ­σβο­λής του δικαιώ­μα­τος της ιδιο­κτη­σίας των ενα­γό­ντων, η οποία συνί­στα­ται στο ψυχικό άλγος που βίωσαν εξαι­τίας της αβε­βαιό­τη­τας ως προς την άρση της προ­σβο­λής αυτού και ως προς την εμπέ­δωση της νομι­μό­τη­τας στην εν λόγω περιοχή, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη μακρά διάρ­κεια της στέ­ρη­σης της νομής των ιδιο­κτη­σιών τους, καθώς επίσης και το πλήθος των ενερ­γειών στις οποίες προ­έ­βη­σαν προς το σκοπό της προ­στα­σίας της περιου­σίας τους. Απορ­ρί­πτει για Δήμο Χαλαν­δρίου και Περι­φέ­ρεια Αττικής, δεδο­μέ­νου ότι δεν προ­έ­κυψε παρά­νομη πράξη ή παρά­λειψη των οργάνων αυτών, η οποία να συν­δέ­ε­ται αιτιω­δώς με την επελ­θούσα στέρηση της νομής των ακι­νή­των των ενα­γό­ντων».

Πηγή: adjustice.gr