Αλλεργία

Το με­γα­λύ­τε­ρο κακό που μπο­ρείς να κά­νεις σ’ έναν Έλ­λη­να είναι να ασκή­σεις κρι­τι­κή στον ίδιο ή στη δου­λειά του. Ο ορ­γα­νι­σμός του δεν έχει ανα­πτύ­ξει αντι­σώ­μα­τα στην κρι­τι­κή, ακόμα κι αν είναι εποι­κο­δο­μη­τι­κή, ακόμα κι αν προ­έρ­χε­ται από κά­ποιον που λόγω θέσης και γνώ­σε­ων έχει αναμ­φί­βο­λα το δι­καί­ω­μα ή και την υπο­χρέ­ω­ση να δια­τυ­πώ­σει την εξει­δι­κευ­μέ­νη γνώμη του. Όλα αυτά δεν έχουν καμία ση­μα­σία. Αυτό που με­τρά­ει είναι τα πλη­γω­μέ­να αι­σθή­μα­τα και η «αδι­κία» που έχει υπο­στεί ο κρι­νό­με­νος. Θυ­μώ­νει, αρ­νεί­ται να ανα­λά­βει οποια­δή­πο­τε ευ­θύ­νη, στρέ­φε­ται κατά αυτών που τον κρί­νουν, απει­λεί, κα­τα­φεύ­γει σε θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας. Ελ­λη­νες βέ­βαια είναι και οι πο­λι­τι­κοί μας και δεν θα μπο­ρού­σαν να δια­φεύ­γουν αυτών τωΝ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών. Το βλέ­που­με στα δελ­τία τύπου που ανταλ­λάσ­σουν με­τα­ξύ τους οι…αντί­πα­λοι. Ει­ρω­νεί­ες αντί για επι­χει­ρή­μα­τα, εξυ­πνα­κι­δι­σμοί και ατά­κες, όλα καλά γι­νο­μέ­να, εσείς κα­τα­στρέ­φε­τε εμείς σώ­ζου­με και φυ­σι­κά έχουν όλοι το από­λυ­το δίκιο, το από­λυ­το σχέ­διο, στο οποίο τί­πο­τε άλλο δεν χωρά. Αλ­λερ­γία, όχι μόνον στην κρι­τι­κή, αλλά και στην συ­ζή­τη­ση. Η Δη­μο­κρα­τία δεν επι­τάσ­σει την από­λυ­τη επι­βο­λή μιας άπο­ψης και την συ­ντρι­βή της άλλης. Για να ευ­δο­κι­μή­σει, θέλει όλες τις από­ψεις. Και μετά μέσα από μία συ­γκρο­τη­μέ­νη δια­δι­κα­σία, επι­λέ­γει κά­ποιες από αυτές και πο­ρεύ­ε­ται. Με διά­λο­γο και επι­χει­ρή­μα­τα. Αυτή είναι η δια­δι­κα­σία, αυτή ανα­ζη­τού­με, όλοι όσοι θέ­λου­με να εκ­παι­δεύ­ου­με το νου μας την κρίση μας-του­λά­χι­στον όσοι δεν ανή­κου­με στους οπα­δούς των ωσαν­νά.