Ότι φαίνεται “νόμιμο”δεν είναι πάντα και ηθικό

Απο­δει­κνύ­ε­ται, όπως φαί­νε­ται στις μέρες μας, ότι η ρήση αυτή γί­νε­ται ολο­έ­να και πιο δια­χρο­νι­κή και τεί­νει πλέον να κα­τα­στεί αξί­ω­μα που δεν επι­δέ­χε­ται αμ­φι­σβή­τη­ση.

Δυ­στυ­χώς όμως επε­κτεί­νε­ται πλέον ανε­νό­χλη­τα και σε πε­ρι­πτώ­σεις που αφο­ρούν υπε­ξαί­ρε­ση δη­μο­σί­ου πλού­του, κα­τά­χρη­ση δη­μο­σί­ου χρή­μα­τος, ολο­φά­νε­ρα οι­κο­νο­μι­κά σκάν­δα­λα.

Ετσι, δια­βά­ζω κα­θη­με­ρι­νά σε έντυ­πο και ηλε­κτρο­νι­κό Τύπο κραυ­γα­λέ­ες πε­ρι­πτώ­σεις που αφο­ρούν δια­φυ­γή τε­ρά­στιων ποσών κε­φα­λαί­ων στο εξω­τε­ρι­κό (εμ­βα­σμά­των κ.λπ.), των οποί­ων όμως δεν δι­καιο­λο­γή­θη­κε η προ­έ­λευ­ση και βέ­βαια δεν φο­ρο­λο­γή­θη­καν.

Πα­ρά­νο­μες δια­γρα­φές εκα­το­ντά­δων εκα­τομ­μυ­ρί­ων σε με­γα­λο­σχή­μο­νες από τρά­πε­ζες,στο όνομα του ψη­φι­σμέ­νου απο την βουλή ακα­τα­δί­ω­κτου των διοι­κή­σε­ων των τρα­πε­ζών.

Υπο­θέ­σεις που, αντί να οδη­γή­σουν σε κα­τα­λο­γι­σμούς των υπευ­θύ­νων και πα­ρα­δειγ­μα­τι­κές κυ­ρώ­σεις, έμει­ναν τε­λι­κά ατι­μώ­ρη­τες.

Όλα αυτά, βέ­βαια, έγι­ναν «νό­μι­μα», σύμ­φω­να με νό­μους που νο­μο­θε­τή­θη­καν αθέ­α­τα, αλλά και με απο­φά­σεις δι­κα­στη­ρί­ων , οι οποί­ες έκρι­ναν ότι οφει­λό­με­νοι νό­μι­μοι φόροι πολ­λών εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ δεν έπρε­πε να κα­τα­βλη­θούν γιατί υπέ­πε­σαν σε πε­ντα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή (από το εκά­στο­τε τρέ­χον έτος και πίσω.)

Το ανή­θι­κο, όμως, και το άδικο στις συ­νει­δή­σεις των πο­λι­τών δεν μπο­ρεί να νο­μι­μο­ποιεί­ται από θε­σμούς, ούτε νο­μο­θε­τι­κούς ούτε δι­και­ι­κούς ούτε εκτε­λε­στι­κούς, οι οποί­οι στις συ­γκε­κρι­μέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις τά­χθη­καν στις υπη­ρε­σί­ες των λίγων προ­νο­μιού­χων φο­ρο­πα­ρα­βα­τών.

Δεν μπο­ρεί, με νο­μο­θε­τι­κή και δι­κα­στι­κή κά­λυ­ψη, να ισχύ­ει η επι­βο­λή του ανή­θι­κου σε βάρος χι­λιά­δων πο­λι­τών που επλή­γη­σαν από την κρίση, επει­δή η ανη­θι­κό­τη­τα πε­ριε­βλή­θη τον μαν­δύα ενός ανή­θι­κου και άδι­κου νόμου ή μιας ορια­κά συ­νταγ­μα­τι­κής ή και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κής αλλά μη ελεγ­χό­με­νης δι­κα­στι­κής από­φα­σης.

Η προ­ο­δευ­τι­κή πο­λι­τι­κή, λοι­πόν, για να απο­κτή­σει αξιο­πι­στία και υπό­στα­ση, που έχει να κάνει και με την ίδια τη λει­τουρ­γία της οι­κο­νο­μι­κής και της κοι­νω­νι­κής δη­μο­κρα­τί­ας, στα μάτια και στη συ­νεί­δη­ση της συ­ντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φί­ας του ελ­λη­νι­κού λαού που δο­κι­μά­στη­κε στην κρίση, είναι ανά­γκη να επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο συ­γκρού­σεις με τέ­τοιου εί­δους φαι­νό­με­να.

Ει­δάλ­λως είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να βρί­σκε­ται σε μια διαρ­κή, εύ­λο­γη κα­τά­κρι­ση στα μάτια των ανυ­πε­ρά­σπι­στων πο­λι­τών, θε­ω­ρώ­ντας την συ­νέ­νο­χη στη συ­γκά­λυ­ψη όλων εκεί­νων των ολί­γων που έγι­ναν πλου­σιό­τε­ροι την πε­ρί­ο­δο της κρί­σης σε βάρος των πολ­λών, των αδυ­νά­των και των πραγ­μα­τι­κών δη­μιουρ­γών της οι­κο­νο­μί­ας.

Το Κί­νη­μα , και κάθε προ­ο­δευ­τι­κός θε­σμός, αν δεν κά­νουν υπερ­βά­σεις και αν δεν προ­βούν σε μη ανα­με­νό­με­νες, αλλά ωφέ­λι­μες για τους πολ­λούς ηθι­κές συ­γκρού­σεις προ­στα­τεύ­ο­ντας τα συμ­φέ­ρο­ντά τους,

αν δεν κά­νουν πράξη όχι αό­ρι­στα, αλλά με συ­γκε­κρι­μέ­νο προ­σα­να­το­λι­σμό και πε­ριε­χό­με­νο πο­λι­τι­κές με γω­νί­ες υπαρ­κτές, συ­γκρουό­με­νοι με τις λο­γι­κές του τύπου ότι οι­κο­νο­μία και οι οι­κο­νο­μι­κοί με­γα­λο­σχή­μο­νες απο­φα­σί­ζουν ενώ η πο­λι­τι­κή και οι πο­λι­τι­κοί εκτε­λούν, με την κοι­νω­νία να υπο­τάσ­σε­ται σε αυτές τις ανή­θι­κες εκ­δο­χές, το μέλ­λον είναι αβέ­βαιο όχι μόνο για το Κί­νη­μα, αλλά και για την ίδια την υπό­στα­ση της πο­λι­τι­κής και της δη­μο­κρα­τί­ας γε­νι­κό­τε­ρα.

Ιδού η Ρόδος, λοι­πόν, ιδού και το πή­δη­μα.

Μι­χά­λης Καρ­χι­μά­κης

*πρώην υπουρ­γός, μέλος του Πο­λι­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του ΚΙΝ.ΑΛΛ.

Β Πε­ρι­φέ­ρεια Αθή­νας,Δυ­τι­κός Το­μέ­ας.