Ο μητροκτόνος Ν. Μπατζακάκης αποκλείεται από την κληρονομιά της Αντζελας Ιεροβασίλη

Με την υπ’ αρίθμ. 224/2018 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που δη­μο­σιεύ­θη­κε προ­χθές, κη­ρύ­χθη­κε ανά­ξιος να κλη­ρο­νο­μή­σει εξ αδια­θέ­του την μη­τέ­ρα του, που δο­λο­φό­νη­σε το από­γευ­μα της 19ης Ιου­νί­ου 2012, στο σπίτι της, στο Γεν­νά­δι, ο ισο­βί­της γιος της Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης.

Το δι­κα­στή­ριο έκανε συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή την αγωγή του γιου του θύ­μα­τος κ. Τσα­μπί­κου Κου­φά­δη, κα­τοί­κου Αυ­στρα­λί­ας, που υπο­βλή­θη­κε δια της πλη­ρε­ξου­σί­ας δι­κη­γό­ρου του κ. Ούνας Χέιλη, εις βάρος του μη­τρο­κτό­νου ετε­ρο­θα­λή αδελ­φού του Νι­κό­λα­ου Μπα­τζα­κά­κη, που κα­τα­δι­κά­στη­κε την 20η Νο­εμ­βρί­ου 2015 σε ισό­βια κά­θειρ­ξη για τον φόνο και 18 μήνες για πα­ρά­νο­μη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία.

Η έφεση κατά της πρω­τό­δι­κης κα­τα­δί­κης του δεν έχει ακόμη εξε­τα­στεί.

Με την ίδια από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς δια­τάσ­σε­ται ο χω­ρι­σμός της υπο­θέ­σε­ως και πα­ρα­πέ­μπει στο αρ­μό­διο καθ’ ύλην και κατά τόπον Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, προ­κει­μέ­νου να δι­κα­στεί κατά την προ­σή­κου­σα δια­δι­κα­σία της Εκού­σιας Δι­καιο­δο­σί­ας για να δια­τα­χθεί η τρο­πο­ποί­η­ση του κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου με το οποίο ανα­γνω­ρί­στη­κε κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα στον μη­τρο­κτό­νο.

Το Νο­έμ­βριο του 2014 είχε εκ­δο­θεί συ­γκε­κρι­μέ­να κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δι­καιο­δο­σί­ας, με το οποίο πε­ριέρ­χο­νται στην πε­ριου­σία του μη­τρο­κτό­νου, εξ’ αδιαι­ρέ­του με τα δύο αδέλ­φια του (τον κ. Κου­φά­δη και την αδελ­φή του κ. Με­λί­να Μπα­τζα­κά­κη), τα πε­ριου­σια­κά στοι­χεία της 61χρο­νης, ενώ απο­κλεί­ε­ται το κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα από τον εν δια­στά­σει σύ­ζυ­γό της.

Σύμ­φω­να με την από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου μέχρι και την συ­ζή­τη­ση του κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου, δεν είχε δη­μο­σιευ­θεί δια­θή­κη της θα­νού­σης, η οποία κα­τέ­λι­πε ως πλη­σιέ­στε­ρους συγ­γε­νείς τον σύ­ζυ­γό της, Ιω­άν­νη Μπα­τζα­κά­κη του Νι­κο­λά­ου, τα δύο παι­διά της, που είχε απο­κτή­σει από το γάμο της με τον σύ­ζυ­γό της, Νι­κό­λαο Μπα­τζα­κά­κη και Με­λαν­θία Μπα­τζα­κά­κη, καθώς επί­σης και το παιδί της από προη­γού­με­νο γάμο της με τον Βα­σί­λειο Κου­φά­δη του Νι­κο­λά­ου, Τσα­μπί­κο Κου­φά­δη, δο­θέ­ντος ότι το άλλο παιδί, που είχε απο­κτή­σει από το γάμο της, με τον Βα­σί­λειο Κου­φά­δη του Νι­κο­λά­ου, Πα­ντε­λής – Νι­κό­λα­ος Κου­φά­δης, είχε προ­α­πο­βιώ­σει αυτής, στις 26 Φε­βρουα­ρί­ου 1986.

Πε­ραι­τέ­ρω, η εν λόγω θα­νού­σα είχε ασκή­σει ενα­ντί­ον του δεύ­τε­ρου συ­ζύ­γου της, Ιω­άν­νη Μπα­τζα­κά­κη του Νι­κο­λά­ου, το 2010 αγωγή στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την οποία ζη­τού­σε να λυθεί ο γάμος της, για το λόγο ότι βρι­σκό­ταν με αυτόν σε διά­στα­ση για διά­στη­μα με­γα­λύ­τε­ρο της διε­τί­ας.

Η αγωγή εκεί­νη συ­ζη­τή­θη­κε κατά τη δια­δι­κα­σία των γα­μι­κών δια­φο­ρών στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, στις 17 Φε­βρουα­ρί­ου 2011, αντι­μω­λία των δια­δί­κων συ­ζύ­γων και επ’ αυτής εκ­δό­θη­κε η με αριθ­μό 89/2011 από­φα­ση, με την οποία το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δέ­χτη­κε ως νόμω και ουσία βά­σι­μη την αγωγή και κή­ρυ­ξε τη λύση του γάμου τους, καθώς έκρι­νε ότι οι διά­δι­κοι βρί­σκο­νταν σε διά­στα­ση για χρο­νι­κό διά­στη­μα με­γα­λύ­τε­ρο των δύο ετών, και δη από το έτος 2002 μέχρι και τη συ­ζή­τη­ση της αγω­γής, κάτι το οποίο ομο­λό­γη­σε εξάλ­λου και ο ενα­γό­με­νος σύ­ζυ­γος με τις προ­τά­σεις που κα­τέ­θε­σε κατά τη συ­ζή­τη­ση της αγω­γής.

Δεν προ­κύ­πτει ότι η από­φα­ση αυτή είχε κα­τα­στεί αμε­τά­κλη­τη κατά το χρόνο θα­νά­του της ενά­γου­σας, στις 20 Ιου­νί­ου 2012 και συ­νε­πώς κατά το χρόνο αυτό αυτή πα­ρέ­με­νε ακόμη συν­δε­δε­μέ­νη με τα δεσμά του γάμου με τον Ιω­άν­νη Μπα­τζα­κά­κη του Νι­κο­λά­ου.

Πλην όμως, δε­δο­μέ­νου ότι η θα­νού­σα είχε ασκή­σει προ του θα­νά­του της ενα­ντί­ον του τε­λευ­ταί­ου αγωγή δια­ζυ­γί­ου στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, στη­ρι­ζό­με­νη σε βά­σι­μο λόγο, όπως συ­νά­γε­ται εκ του ό,τι αφε­νός μεν τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά επί των οποί­ων ερεί­δε­το ο λόγος αυτός δια­ζυ­γί­ου τα ομο­λό­γη­σε με τις προ­τά­σεις του ο σύ­ζυ­γός της και αφε­τέ­ρου τον λόγο αυτόν τον έκρι­νε βά­σι­μο το δι­κά­σαν την αγωγή εκεί­νη Δι­κα­στή­ριο, απο­κλεί­ε­ται το κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα του συ­ζύ­γου της επί της κλη­ρο­νο­μιαί­ας αυτής πε­ριου­σί­ας.

Επο­μέ­νως, μόνοι εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μοι της απο­βιω­σά­σης Ευαγ­γε­λί­ας Ιε­ρο­βα­σί­λη του Γε­ωρ­γί­ου κρί­θη­καν ο υιός της από τον πρώτο γάμο της με το Βα­σί­λειο Κου­φά­δη του Νι­κο­λά­ου, Τσα­μπί­κος Κου­φά­δης, καθώς επί­σης και τα παι­διά της από το δεύ­τε­ρο γάμο της με τον Ιω­άν­νη Μπα­τζα­κά­κη του Νι­κο­λά­ου, Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης και Με­λαν­θία Μπα­τζα­κά­κη.

Τα τρία δε αυτά παι­διά της την κλη­ρο­νό­μη­σαν κατά πο­σο­στό ενός τρί­του εξ αδιαι­ρέ­του έκα­στο στο σύ­νο­λο της κλη­ρο­νο­μιαί­ας πε­ριου­σί­ας της.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η Ιε­ρο­βα­σί­λη είχε κα­τα­φέ­ρει να δη­μιουρ­γή­σει με τα χρό­νια μια αξιό­λο­γη πε­ριου­σία. Είχε στην ιδιο­κτη­σία της συ­γκε­κρι­μέ­να πε­ρί­που 10 ακί­νη­τα και δια­με­ρί­σμα­τα.

Σε 6 εξ’ αυτών ήταν συ­νι­διο­κτή­τρια και συ­γκε­κρι­μέ­να σε ένα δια­μέ­ρι­σμα στην οδό Ιερού Λόχου, σε μια οικία στο Γεν­νά­δι, σε ένα οι­κό­πε­δο στη Σά­λα­κο και σ΄ ένα τμήμα οι­κο­πέ­δου στα πε­ρί­χω­ρα της πόλης της Ρόδου.

Δια­τη­ρού­σε επι­πλέ­ον θυ­ρί­δα στην Alpha Bank και λο­γα­ρια­σμό με υπό­λοι­πο πε­ρί­που 70.000 ευρώ.

Το­νί­ζε­ται ότι σύμ­φω­να με την κεί­με­νη νο­μο­θε­σία η αγωγή ανα­ξιό­τη­τας ασκεί­ται δύο χρό­νια μετά τον θά­να­το αλλά η προ­θε­σμία ανα­στέλ­λε­ται με γε­νι­κές δια­τά­ξεις του νόμου διότι οι δι­καιού­χοι δεν γνώ­ρι­ζαν ότι ο φόνος είχε δια­πρα­χθεί από τον αδελ­φό τους.

Ο μη­τρο­κτό­νος με την Ρω­σί­δα σύ­ντρο­φο του βρή­καν το θύμα έξω από το σπίτι της, να πο­τί­ζει τον κήπο.

Ο Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης ζή­τη­σε από τη μη­τέ­ρα του να του φτιά­ξει καφέ, με σκοπό να μπει στο σπίτι και να την αιφ­νι­διά­σει.

Η τε­λευ­ταία ει­σήλ­θε στο χώρο της κου­ζί­νας και τη στιγ­μή που γύ­ρι­σε την πλάτη της, ο 26χρο­νος άρ­χι­σε να την χτυ­πά­ει με το μα­χαί­ρι στο πίσω μέρος του σώ­μα­τός της.

Στη συ­νέ­χεια και ενώ το θύμα βρι­σκό­ταν πε­σμέ­νο στο πά­τω­μα, ο Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης συ­νέ­χι­σε να επι­φέ­ρει σε αυτή πλήγ­μα­τα και στο μπρο­στι­νό μέρος του σώ­μα­τός της, κα­τα­φέρ­νο­ντας σε αυτήν συ­νο­λι­κά δε­κα­τρία τραύ­μα­τα (νυγ­μούς – τομές).

Από τα ανω­τέ­ρω πλήγ­μα­τα το θύμα δεν κα­τέ­λη­ξε αμέ­σως, αλλά βο­γκού­σε.

Τότε η Ρω­σί­δα φέ­ρε­ται, ενώ πα­ρα­κο­λου­θού­σε απα­θής την ανω­τέ­ρω πράξη, εν­θαρ­ρύ­νο­ντας με την πα­ρου­σία της τον δρά­στη, να του ζή­τη­σε να την απο­τε­λειώ­σει, πα­ρο­τρύ­νο­ντας τον με την έκ­φρα­ση «απο­τε­λεί­ω­σέ την γιατί δεν αντέ­χω τις κραυ­γές».

Σύμ­φω­να με το ίδιο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, σε αντα­πό­κρι­ση των πα­ρο­τρύν­σε­ών της, ο δρά­στης προ­σέγ­γι­σε εκ νέου το θύμα και κα­τά­φε­ρε σ’ αυτήν ένα τραύ­μα στο λαιμό.

Αμέ­σως μετά και λόγω του ό,τι το πά­τω­μα είχε πλημ­μυ­ρί­σει από το αίμα του θύ­μα­τος, τη με­τέ­φε­ραν στα αρι­στε­ρά της κου­ζί­νας (όπου και ανευ­ρέ­θη), κα­θά­ρι­σαν τον τόπο του εγκλή­μα­τος και δη το αίμα και τα δα­χτυ­λι­κά τους απο­τυ­πώ­μα­τα, πέ­τα­ξαν τα ρούχα και τα πα­πού­τσια τους σε σα­κού­λες, πλύ­θη­καν και φό­ρε­σαν κα­θα­ρά ρούχα και υπο­δή­μα­τα.

Η Ρω­σί­δα φέ­ρε­ται να πρό­τει­νε να ανοί­ξουν τα συρ­τά­ρια της οι­κί­ας και να πε­τά­ξουν έξω τα ρούχα, ώστε να φανεί σαν λη­στεία. Στη συ­νέ­χεια απο­χώ­ρη­σαν από την οικία του θύ­μα­τος και αφού μοί­ρα­σαν τα πει­στή­ρια του εγκλή­μα­τος, και δη το μα­χαί­ρι, που χρη­σι­μο­ποί­η­σε και τα μα­τω­μέ­να τους ρούχα και πα­πού­τσια σε διά­φο­ρες σα­κού­λες, τα πέ­τα­ξαν σε κά­δους απορ­ριμ­μά­των, που βρί­σκο­νταν στα χωριά γύρω από το Γεν­νά­δι.

Κί­νη­τρο του φόνου, ήταν, σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, να πε­ριέλ­θει στην κυ­ριό­τη­τα του Νι­κό­λα­ου Μπα­τζα­κά­κη, μέρος της κλη­ρο­νο­μιάς της μη­τρός του.

Και ο στό­χος του, παρά την ομο­λο­γία του, φέ­ρε­ται να επι­τεύ­χθη­κε προ­σω­ρι­νά.

Ο μη­τρο­κτό­νος, υπο­στή­ρι­ξε ότι θα πρέ­πει να ανα­στα­λεί η έκ­δο­ση από­φα­σης επί της αι­τή­σε­ως του ετε­ρο­θα­λή αδελ­φού του μέχρι να υπάρ­ξει τε­λε­σί­δι­κη από­φα­ση των ποι­νι­κών δι­κα­στη­ρί­ων για τον φόνο.

Δια­τεί­νε­ται εξάλ­λου ότι ήταν εξαρ­τη­μέ­νος από τα ναρ­κω­τι­κά και είχε νο­ση­ρή δια­τα­ρα­χή των πνευ­μα­τι­κών λει­τουρ­γιών του την ημέρα του εγκλή­μα­τος, ενώ πε­ραι­τέ­ρω υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει ανα­πη­ρία σε πο­σο­στό άνω του 67%.