Αρχοντική, μεγάλη και πλήρως ανανεωμένη η CAIR γιορτάζει τα 90 της χρόνια με ολοκαίνουργιες δημιουργίες

Γρά­φει ο

Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου

Είναι αρ­χο­ντι­κή, κο­ντέ­σα και κα­θό­λου retro. Η CAIR ξε­σκό­νι­σε τους ώμους της, κα­τέ­βη­κε από το ράφι του χρό­νου και ανα­γεν­νη­μέ­νη έχει ξε­κι­νή­σει μια από­λυ­τα υγιή πο­ρεία. Τα 90 χρό­νια ζωής την έχουν γε­μί­σει σοφία και ξε­χω­ρι­στή θέση στις αγο­ρές, όμως δεν έχουν βα­ρύ­νει τα βή­μα­τά της. Απε­να­ντί­ας, κα­τά­φε­ρε να κλεί­σει όλες τις πα­λιές, ασή­κω­τες οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις και απε­λευ­θε­ρω­μέ­νη ανοί­γε­ται σε νέους ορί­ζο­ντες.

Το πιο και­νούρ­γιο προ­ϊ­όν που θα λαν­σά­ρει στην ελ­λη­νι­κή αγορά είναι το Βερ­μούτ 40 ετών! Η σχε­δόν ξε­χα­σμέ­νη δε­ξα­με­νή είναι γε­μά­τη αρω­μα­τι­κό κρασί, αψέ­ντι, μπα­χά­ρια και όπως πε­ριέ­γρα­ψε προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο εμπο­ρι­κός διευ­θυ­ντής της CAIR Δη­μή­τρης Αλε­βί­ζος «ήδη έχου­με αρ­χί­σει την εμ­φιά­λω­ση και από το τέλος του τρέ­χο­ντος μηνός θα βγού­με στην αγορά». Από το πα­λαιω­μέ­νο Vermouth θα κυ­κλο­φο­ρή­σουν μόλις 10.000 φιά­λες και… όποιος προ­λά­βει. Η μάχη της διεκ­δί­κη­σης μιας φιά­λης θα είναι στα σί­γου­ρα σκλη­ρή, καθώς συλ­λέ­κτες και bartenders που σέ­βο­νται την κάβα τους, θα θε­λή­σουν να έχουν του­λά­χι­στον μία μπο­τί­λια.

«Αι­σί­ως έχου­με φτά­σει στις 25 ετι­κέ­τες οίνων και έχου­με κα­τα­φέ­ρει να εί­μα­στε μα­κράν η Νο1 εται­ρεία πα­ρα­γω­γής αφρω­δών οίνων στην Ελ­λά­δα». Ο κ. Δη­μή­τρης Αλε­βί­ζος εξή­γη­σε ότι ο κύ­ριος εμπο­ρι­κός στό­χος είναι η ανα­νέ­ω­ση του κα­τα­να­λω­τι­κού κοι­νού (της λια­νι­κής). Προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή έχουν σχε­δια­στεί νέες συ­σκευα­σί­ες, μι­κρές και με­γά­λες, που ακο­λου­θούν το σύγ­χρο­νο lifestyle της νε­ο­λαί­ας. Το νε­ό­τε­ρο δη­μιούρ­γη­μα της CAIR είναι η Rhosecco (η Ρο­δί­τι­κη εκ­δο­χή του Βε­νε­τσιά­νι­κου Prosecco), αφρώ­δης, γε­μά­τη λευ­κό­σαρ­κες, φρου­τώ­δεις γεύ­σεις και λου­λού­δια. Οι αμπε­λώ­νες που την τρο­φο­δο­τούν βρί­σκο­νται στις πλα­γιές του Ατά­βυ­ρου και έχει σχε­δια­στεί με τέ­τοιο τρόπο ώστε να είναι χα­μη­λή σε πε­ριε­κτι­κό­τη­τα αλ­κο­όλ.

Βέ­βαια, οι «με­γά­λες» ετι­κέ­τες της 90χρο­νης οι­νο­βιο­μη­χα­νί­ας και πρώ­τες σε πω­λή­σεις εξα­κο­λου­θούν να είναι οι γε­μά­τες φυ­σα­λί­δες Brut & Demi sec, όπως και το λευκό κρασί «Ρόδος 2400» ως η πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή εκ­δο­χή της ποι­κι­λί­ας Αθήρι.

Μα­κά­ρι να εί­χα­με

πε­ρισ­σό­τε­ρα στα­φύ­λια

Το σύ­νο­λο των οίνων (αφρώ­δεις και μη) που λαν­σά­ρο­νται σε μπου­κά­λι από την CAIR προ­έρ­χε­ται απο­κλει­στι­κά από τους ρο­δί­τι­κους αμπε­λώ­νες. «Πα­ρά­γου­με ετη­σί­ως 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια φιά­λες κρα­σιού και η ζή­τη­ση είναι τέ­τοια ώστε θα θέ­λα­με να εί­χα­με με­γα­λύ­τε­ρη πα­ρα­γω­γή στα­φυ­λιού στο νησί» είπε ο εμπο­ρι­κός διευ­θυ­ντής Δη­μή­τρης Αλε­βί­ζος.

Μι­λώ­ντας για το ίδιο θέμα προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κ. Αντώ­νης Χα­τζη­ιω­άν­νου, μέλος του Δ.Σ. της CAIR, έκανε γνω­στό ότι «ως εται­ρεία έχου­με ζη­τή­σει από το Υπουρ­γείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης να μας εγκρί­νει δι­καιώ­μα­τα φύ­τευ­σης 100 – 150 στρεμ­μά­των ορι­σμέ­νων ποι­κι­λιών αμπε­λώ­νων και πε­ρι­μέ­νου­με απά­ντη­ση».

Γε­νι­κά η Ρόδος έχει ανά­γκη από νέους αμπε­λώ­νες. Η περ­σι­νή πα­ρα­γω­γή στα­φυ­λιών που εξα­γο­ρά­σθη­καν από την CAIR, έφτα­σε στους 1700 τό­νους. Σε αυ­τούς πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γι­στούν ακόμα με­ρι­κές εκα­το­ντά­δες τόνοι, που απορ­ρο­φή­θη­καν από άλλα, το­πι­κά οι­νο­ποιεία. «Η πα­ρα­γω­γή αυτή δεν έχει σχέση με τους 12.000 τό­νους στα­φυ­λιών που εί­χα­με πριν από 10 χρό­νια, ούτε με τους προ ει­κο­σα­ε­τί­ας 17.000 τό­νους στα­φυ­λιών» ανέ­φε­ρε ο κ. Αντώ­νης Χα­τζη­ιω­άν­νου.

Ση­μειώ­νε­ται ότι τα τε­λευ­ταία 15 χρό­νια είχαν δοθεί οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα ορι­στι­κής εκρί­ζω­σης αμπε­λώ­νων κι έτσι το νησί έχασε ένα με­γά­λο αριθ­μό από πο­λύ­τι­μες ρίζες. Το πρό­βλη­μα, όπως το πε­ριέ­γρα­ψε ο κ. Χα­τζη­ιω­άν­νου, είναι πως «υπάρ­χουν αρ­κε­τοί που εγκα­τέ­λει­ψαν τα χω­ρά­φια τους κι ενώ έχουν δι­καιώ­μα­τα αμπε­λώ­νων, δεν τα πω­λούν ή αν πω­λούν, τότε ζη­τούν πάρα πολύ με­γά­λο αντί­τι­μο. Ακο­λου­θούν αυτή την πρα­κτι­κή καθώς είτε θέ­λουν να δια­τη­ρή­σουν αυτή τους την κλη­ρο­νο­μιά, είτε απλώς δεν θέ­λουν να φο­ρο­λο­γη­θούν για μα τέ­τοια οι­κο­νο­μι­κή πράξη».

Με το μάτι στραμ­μέ­νο στη διε­θνή αγορά

«Γε­νι­κά το ελ­λη­νι­κό κρασί εξα­κο­λου­θεί να είναι ανώ­νυ­μο στις με­γά­λες αγο­ρές του εξω­τε­ρι­κού» τό­νι­σε προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κ. Νίκος Χα­ζί­ρης. Ως το πρό­σω­πο που βρί­σκε­ται πίσω από όλες τις προ­σπά­θειες της CAIR για την ανά­πτυ­ξή της στο εξω­τε­ρι­κό, ο κ. Χα­ζί­ρης βρέ­θη­κε πολ­λές φορές επι­κε­φα­λής εμπο­ρι­κών απο­στο­λών σε διά­φο­ρα μέρη του κό­σμου, από την Κίνα μέχρι την Αμε­ρι­κή. «Η εμπει­ρία μάς έδει­ξε ότι οι με­γά­λοι οίκοι οίνου έχουν εδραιώ­σει τις θέ­σεις τους στις κε­ντρι­κές αγο­ρές και αυτό το πέ­τυ­χαν μετά από δε­κα­ε­τί­ες δου­λειάς, τε­ρά­στιες πα­ρα­γω­γές κρα­σιού και διαρ­κή υπο­στή­ρι­ξη από το κρά­τος».

Ο κ. Χα­ζί­ρης στά­θη­κε ιδιαί­τε­ρα στις πρα­κτι­κές που ακο­λου­θούν κράτη όπως η Ιτα­λία και η Γαλ­λία, που στη­ρί­ζουν το κρασί ως ανα­πό­σπα­στο κομ­μά­τι της εθνι­κής τους γα­στρο­νο­μί­ας. Αυτού του εί­δους οι πο­λι­τι­κές έχουν δώσει όνομα σε κάθε φιάλη και ταυ­τό­τη­τα την οποία ακόμα δεν έχει η Ελ­λά­δα. Πρέ­πει ωστό­σο να ση­μειω­θεί ότι ολό­κλη­ρη η εθνι­κή μας πα­ρα­γω­γή κρα­σιού, αντι­στοι­χεί στην πα­ρα­γω­γή που έχει μόνο μία οι­νο­πα­ρα­γω­γός εται­ρεία της Αυ­στρα­λί­ας. Από την άλλη, η μικρή πα­ρα­γω­γή μπο­ρεί να υπο­λο­γι­στεί και ως πλε­ο­νέ­κτη­μα, αρκεί να γίνει το κα­τάλ­λη­λο λαν­σά­ρι­σμα. Τα στε­λέ­χη των ελ­λη­νι­κών εται­ρειών κρα­σιού ξέ­ρουν τον τρόπο, αλλά χρειά­ζε­ται υπο­στή­ρι­ξη και από το κρά­τος.

Προς το παρόν, η μόνη «υπο­στή­ρι­ξη» που πα­ρεί­χε η Κυ­βέρ­νη­ση προς τους οι­νο­πα­ρα­γω­γούς είναι η επι­βο­λή του φόρου κα­τα­νά­λω­σης κρα­σιού. Ο φόρος αυτός αντι­στοι­χεί σε 0.20 ευρώ ανά λίτρο και για μια εται­ρεία σαν την CAIR η ετή­σια εκροή από το τα­μείο μπο­ρεί να φτά­σει ακόμα και στις 400.000 ευρώ!

Πλή­ρης η οι­κο­νο­μι­κή

εξυ­γί­αν­ση

Το με­γά­λο πρό­βλη­μα της CAIR ήταν οι πο­λι­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, που είχαν ως μόνο στόχο να εξυ­πη­ρε­τή­σουν μι­κρο­κομ­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Επί χρό­νια η ρο­δί­τι­κη εται­ρεία φορ­τω­νό­ταν με πλε­ο­νά­ζον προ­σω­πι­κό, μόνο και μόνο για να κερ­δί­σουν ψή­φους συ­γκε­κρι­μέ­νοι βου­λευ­τές. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι σή­με­ρα η με­γά­λη οι­νο­πα­ρα­γω­γός εται­ρεία λει­τουρ­γεί με 48 άτομα, ενώ στα χρό­νια της κομ­μα­τι­κής εξάρ­τι­σης είχε φτά­σει να απα­σχο­λεί 130 άτομα. Σε απλά οι­κο­νο­μι­κά με­γέ­θη, το πλε­ο­νά­ζον προ­σω­πι­κό απαι­τού­σε κάθε χρόνο την πρό­σθε­τη πλη­ρω­μή μι­σθών και ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών ύψους δύο εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ. Ηταν η μόνη εται­ρεία στον κόσμο που έπαιρ­νε δά­νεια για να πλη­ρώ­νει μι­σθούς.

Όλα αυτά απο­τε­λούν πα­ρελ­θόν. Από το 2011 κι έπει­τα ακο­λου­θή­θη­καν πο­λι­τι­κές που οδή­γη­σαν στην απο­πλη­ρω­μή δα­νεί­ων ύψους 14,5 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ και τώρα πια η CAIR είναι κα­θα­ρή.

«Εί­μα­στε μια από­λυ­τα υγιής επι­χεί­ρη­ση, που πλη­ρώ­νει κα­νο­νι­κά όλους τους πα­ρα­γω­γούς και τηρεί ευ­λα­βι­κά όλες τις υπο­χρε­ώ­σεις προς το προ­σω­πι­κό, τους ασφα­λι­στι­κούς ορ­γα­νι­σμούς και το Δη­μό­σιο» εξή­γη­σε προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο οι­κο­νο­μι­κός διευ­θυ­ντής Μι­χά­λης Πα­πα­κα­λο­δού­κας. Ο ίδιος είναι σή­με­ρα από τα πα­λαιό­τε­ρα στε­λέ­χη της CAIR και τό­νι­σε ότι η διοί­κη­ση της εται­ρεί­ας και προ­σω­πι­κά ο πρό­ε­δρος κ. Αγα­πη­τός Πα­πουρ­δά­νος ακο­λου­θεί μια ιδιαί­τε­ρα σφι­χτή οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή. «Μειώ­σα­με τον τζίρο μέσα από τη μεί­ω­ση των επι­σφα­λών πε­λα­τών. Ετσι, ενώ έχου­με μι­κρό­τε­ρο ετή­σιο κύκλο ερ­γα­σιών, έχου­με αυ­ξή­σει το πε­ρι­θώ­ριο κέρ­δους και αυτό με τη σειρά του μας έφερε κα­λύ­τε­ρη ρευ­στό­τη­τα και ένα υγιές τα­μείο. Ο ισο­λο­γι­σμός της επι­χεί­ρη­σης τα λέει όλα».

Στο ίδιο πνεύ­μα ο κ. Αντώ­νης Χα­τζη­ιω­άν­νου τό­νι­σε ότι «η CAIR έχει απο­κτή­σει λο­γι­κή και ισορ­ρο­πία. Ο Αγα­πη­τός (Πα­πουρ­δά­νος) έχει επι­βά­λει σφι­χτή δια­χεί­ρι­ση, εσω­τε­ρι­κή οι­κο­νο­μία, πε­ριο­ρι­σμό των δα­πα­νών, διαρ­κή συ­νερ­γα­σία με το προ­σω­πι­κό και έλεγ­χο όλης της δρα­στη­ριό­τη­τας της επι­χεί­ρη­σης. Αυτά έχουν εξυ­γιά­νει το τα­μείο και εκτός των άλλων επι­κρα­τεί ερ­γα­σια­κή ει­ρή­νη και πίστη όλων ότι η επι­χεί­ρη­ση διοι­κεί­ται καλά».

Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι ο κ. Αγα­πη­τός Πα­πουρ­δά­νος ήταν επί δε­κα­ε­τί­ες και πα­ρα­μέ­νει επι­κε­φα­λής λο­γι­στη­ρί­ου σε με­γά­λο ξε­νο­δο­χεια­κό όμιλο, συ­νε­πώς γνω­ρί­ζει πολύ καλά το τι ση­μαί­νει χρη­στή, οι­κο­νο­μι­κή διοί­κη­ση. Ο ίδιος ο κ. Πα­πουρ­δά­νος κλη­θείς από τη «δη­μο­κρα­τι­κή» να μι­λή­σει για όλα αυτά, αρ­κέ­στη­κε να πει «προ­σω­πι­κά με εν­δια­φέ­ρει να κρα­τά­με την CAIR πα­ρα­γω­γι­κή και υγιή. Για όλα τα υπό­λοι­πα αρ­μό­διοι για να σας μι­λή­σουν είναι οι διευ­θυ­ντές και οι επι­κε­φα­λής των τμη­μά­των της».

Η δυ­να­τή πο­ρεία πρέ­πει να είναι ακη­δε­μό­νευ­τη

Από τους πο­λι­τι­κούς (κάθε από­χρω­σης) πρώτα βγαί­νει η ψυχή και μετά το χούι. Επει­δή πλη­σιά­ζουν εκλο­γές είναι σί­γου­ρο ότι θα αρ­χί­σουν ξανά πιέ­σεις από διά­φο­ρα κέ­ντρα και πα­ρά­κε­ντρα εξου­σί­ας ώστε να “φυ­τευ­τεί” προ­σω­πι­κό σε διά­φο­ρες θέ­σεις. Είναι η γνω­στή συ­ντα­γή της από­λυ­της κα­τα­στρο­φής και ακο­λου­θεί­ται από εκεί­νους που είτε κοι­τά­ζουν την κομ­μα­τι­κή τους κα­ριέ­ρα, είτε την προ­σω­πι­κή τους τσέπη που είναι βαθιά σαν πη­γά­δι (και δια­χρο­νι­κά γε­μί­ζει με τα λεφτά των άλλων).

Η CAIR, επι­τέ­λους μετά από χρό­νια είναι ξανά μια με­γά­λη, υγιής, πα­ρα­γω­γι­κή και δη­μο­φι­λής οι­νο­πα­ρα­γω­γός εται­ρεία. Αυτό οφεί­λουν να το σε­βα­στούν όλοι.