«Οι μητέρες μας καλούν να φτιάξουμε έναν κόσμο ειρήνης»

Η Βουλή των Ελλήνων με επι­κε­φα­λής τον Αντι­πρό­ε­δρο της Βουλής Δημήτρη Κρε­μα­στινό τίμησε τη Μητέρα, με αφορμή την Ημέρα της Μητέρας που εορ­τά­ζε­ται φέτος την Κυριακή 14 Μάϊου. Προ­ε­δρεύ­ο­ντας στην Ολο­μέ­λεια του Κοι­νο­βου­λίου, ο Αντι­πρό­ε­δρος κ. Κρε­μα­στι­νός έκανε μια εισα­γω­γική ομιλία ειδικής μνείας, απο­τί­ο­ντας έτσι φόρο τιμής στη Μητέρα εκ μέρους όλου του Ελλη­νι­κού Κοι­νο­βου­λίου.

Στη συγκι­νη­τική του ομιλία αντα­πο­κρί­θη­καν και οι συμ­με­τέ­χο­ντες στον Κοι­νο­βου­λευ­τικό Έλεγχο Βασίλης Κεγκέ­ρο­γλου, ερωτών βου­λευ­τής και Γραμ­μα­τέας της Κ.Ο. της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης και ο απαντών Ευάγ­γε­λος Απο­στό­λου, Υπουρ­γός Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης, αφιε­ρώ­νο­ντας λίγο χρόνο από τη συζή­τηση των Επί­και­ρων Ερω­τή­σεων σε δικές τους ανα­φο­ρές στην αγρό­τισσα μητέρα.

Η ομιλία του ήταν η εξής:

«ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημή­τριος Κρε­μα­στι­νός):

Προτού εισέλ­θουμε στο ουσια­στικό μέρος της συνε­δρί­α­σης, τις επί­και­ρες ερω­τή­σεις, θα ανα­φερθώ για λίγο με εισα­γω­γική ομιλία μου στη επέτειο της Ημέρας της Μητέρας που εορ­τά­ζε­ται κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου στις περισ­σό­τε­ρες χώρες του κόσμου από το 1908.

Η Ημέρα της Μητέρας είναι μια ξεχω­ρι­στή γιορτή τιμής και μνήμης στον πολυ­τι­μό­τερο σύντροφο του κάθε ανθρώ­που σε αυτήν τη ζωή. Είναι η ημέρα του «ευχα­ρι­στώ» που προ­σω­πικά οφεί­λουμε προς το πλάσμα εκείνο που μας έφερε στον κόσμο και που είναι για εμάς όλος ο κόσμος, μέχρι να στα­θούμε και να μπούμε εμείς σε αυτόν τον κόσμο. Στον άνθρωπο που ζήσαμε μέσα του εννέα ολό­κλη­ρους μήνες και δεν θέλουμε να απο­χω­ρι­στούμε.

Ο ποιητής λιτά περι­γρά­φει αυτήν τη σχέση με τα γνωστά λόγια του: «Μάνα, κράζει το παιδάκι, μάνα ο νιος και μάνα ο γέρος, μάνα ακούς σε κάθε μέρος. Α! τι όνομα γλυκό». Και με πόση οδύνη ο ποιητής την απο­χω­ρί­ζε­ται γρά­φο­ντας: «Κι ω τα χεράκια σου, που βάλσαμο σκορ­πού­σαν, πώς θα τα κάμει χώμα η κρύα γη;».

Η Ημέρα της Μητέρας είναι ημέρα τιμής προς την μητρό­τητα που κάθε κοι­νω­νία οφείλει όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στα έργα, προς τον ιερό αυτό θεσμό που προ­στα­τεύει την ανα­γέν­νηση της κοι­νω­νίας και μετα­φέ­ρει σαν κιβωτός τις αξίες, τις αρχές και τα ιδανικά από γενιά σε γενιά. Η ελλη­νική κοι­νω­νία με έντονα τα στοι­χεία της παρα­δο­σια­κής οικο­γέ­νειας άργησε πολύ να θεσμο­θε­τή­σει την προ­στα­σία της μητρό­τη­τας στο δημόσιο και ιδιω­τικό βίο της χώρας.

Ο σαρω­τι­κός εκδη­μο­κρα­τι­σμός των θεσμών που νομο­θε­τή­θηκε τη δεκα­ε­τία του ’80 επέφερε επα­να­στα­τι­κές αλλαγές στην προ­στα­σία της μητρό­τη­τας κατά την εργασία και τη θέση της γυναί­κας μητέρας μέσα στην οικο­γέ­νεια. Στο χώρο της εργα­σίας με ειδικό νόμο το ’84, απα­γο­ρεύ­τηκε κάθε διά­κριση βάσει φύλου, όσον αφορά τον επαγ­γελ­μα­τικό προ­σα­να­το­λι­σμό, την πρό­σληψη, την εξέλιξη και την αμοιβή. Αργό­τερα το ίδιο έτος, θεσπί­στη­καν οι γονικές άδειες και η απόλυτη προ­στα­σία των εγκύων και των νέων μητέρων από απόλυση. Στην οικο­γέ­νεια η γυναίκα αποκτά ισότιμο ρόλο με τον άντρα και κοινό μερίδιο στα οικο­γε­νειακά βάρη. Το ’83 θεσμο­θε­τή­θηκε η εξίσωση των παιδιών εντός και εκτός του γάμου και ενι­σχύ­θηκε η θέση της ανύ­πα­ντρης μητέρας.

Η Ημέρα της Μητέρας αναμ­φι­σβή­τητα είναι η ημέρα της μνήμης των προ­σταγ­μά­των της αρχικής δια­κή­ρυ­ξης της Ημέρας της Μητέρας, η οποία καλεί τις γυναί­κες να φτιά­ξουν έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο ειρήνης, έναν κόσμο χωρίς πολέ­μους και συγκρού­σεις, έναν κόσμο που δεν θα τις ανα­γκά­ζει να χάνουν τα παιδιά τους και τους άντρες τους στους πολέ­μους.

Γράφουν οι μητέρες στη δια­κή­ρυξη του 1870: «Σηκω­θείτε όλες εσείς, γυναί­κες με καρδιά! Δεν θα πάρουν τους γιους μας μακριά, για να τους κάνουν να ξεχά­σουν όλα όσα εμείς κατα­φέ­ραμε να τους διδά­ξουμε: την ανθρω­πιά, το έλεος και την υπομονή. Εμείς, οι γυναί­κες της χώρας μας, δεν θα αφή­σουμε τα παιδιά μας να πλη­γώ­σουν τα παιδιά των μανάδων μιας άλλης χώρας. Από τα στήθη της κατε­στραμ­μέ­νης γης μια φωνή βγαίνει και ενώ­νε­ται με τη δική μας. Λέει: αφο­πλι­σμός! αφο­πλι­σμός!». Αυτή ήταν η δια­κή­ρυξη.

Η Ημέρα της Γυναί­κας δεν είναι μια γιορτή προ­σω­πική. Είναι γιορτή που θυμίζει ότι οι μητέρες είναι η ίδια η ζωή μας, που πρέπει να τις ακούμε σε όλη μας τη ζωή, για να φτιά­ξουμε έναν ειρη­νικό κόσμο, έναν κόσμο που θα σώσει τον πλανήτη που κιν­δυ­νεύει από τους διά­φο­ρους ανι­σόρ­ρο­πους, που απει­λούν να τον τινά­ξουν στον αέρα με έναν πυρη­νικό πόλεμο.

Η Βουλή σήμερα αποτίει στη Μητέρα το δέοντα φόρο τιμής.»

Οι ανα­φο­ρές στη Μητέρα, συνε­χί­στη­καν και στη συζή­τηση των Επί­και­ρων Ερω­τή­σεων:

«ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ (βου­λευ­τής Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης):

 Κύριε Πρόεδρε, καταρ­χήν θα συνυ­πο­γράψω όλα όσα είπατε για τη μητέρα. Ιδιαί­τερη αναφορά κάνω στην Ελλη­νίδα μητέρα που μέσα από τη μεγάλη προ­σπά­θεια που έκανε η χώρα όλες τις προη­γού­με­νες δεκα­ε­τίες, είχε και αυτή τη δική της συμβολή. Ακόμα πιο ιδιαί­τερα θα κάνω μια αναφορά στην αγρό­τισσα μητέρα που ιδίως πριν τη δεκα­ε­τία του ’80 πάλευε κάτω από αντί­ξοες συν­θή­κες. Έχω προ­σω­πικά βιώματα. Κάνω αναφορά και για τη δική μου μητέρα, η οποία ήταν αγρό­τισσα λόγω και της ανα­πη­ρίας του πατέρα μου και είχα βιώσει από κοντά τον αγώνα που έκανε για να μπο­ρέ­σει να στη­ρί­ξει την οικο­γέ­νειά της, όπως όλες οι αγρό­τισ­σες μητέρες, μέσα από την αγρο­τική παρα­γωγή.»

«ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ (Υπουρ­γός Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων):

Καταρ­χήν, κύριε Πρόεδρε, να συμ­φω­νήσω και εγώ με αυτά που ανα­φέ­ρατε για τον ρόλο της μητέρας. Οφεί­λουμε ως πολι­τεία και ως κοι­νω­νία πραγ­μα­τικά να υπη­ρε­τή­σουμε τον ρόλο της μητέρας. Και επειδή ανα­φέρ­θηκε ιδιαί­τερα ο κ. Κεγκέ­ρο­γλου στην αγρό­τισσα μητέρα, όλοι όσοι έχουμε γεν­νη­θεί και μεγα­λώ­σει στα χωριά, βλέπαμε μια μητέρα να ακο­λου­θεί τον πατέρα σε όλη την αγρο­τική δρα­στη­ριό­τητα και όταν επέ­στρεφε στο σπίτι ο πατέρας μπο­ρούσε να βγει, να κάτσει μία ώρα στο καφε­νείο. Η μητέρα την επόμενη ώρα μέχρι το βράδυ να ασχο­λη­θεί με την λάτρα του σπιτιού.

Αντι­λαμ­βά­νε­στε, λοιπόν, ότι ο ρόλος της ήταν πραγ­μα­τικά και στον αγρο­τικό χώρο πολύ πιο ωφέ­λι­μος και με μεγάλη δυνα­τό­τητα προ­σφο­ράς σε αυτό που λέμε αγρο­τι­κός χώρος.»