Γλέζος: Βγάλτε από το μυαλό σας τη λέξη «Μακεδονία»

Επίθεση κατά της κυβέρ­νη­σης, αλλά και της αντι­πο­λί­τευ­σης, εξα­πο­λύει ο Μανώλης Γλέζος για το ζήτημα της ονο­μα­σίας της ΠΓΔΜ.

Στο άρθρο του στην Καθη­με­ρινή, ο Μανώλης Γλέζος δια­μη­νύει στην ΠΓΔΜ να βγάλει από το μυαλό της τη λέξη «Μακε­δο­νία», ενώ τονίζει ότι δεν πρέπει να είμαστε αυτοί που απλώς θα κάνουμε πλάτες στη διεύ­ρυνση του ΝΑΤΟ παρα­χω­ρώ­ντας ό,τι αυτό μας ζητήσει.

“Πρέπει να είμαστε ξεκά­θα­ροι απέ­να­ντι στους γεί­το­νες: ο κάθε λαός προσ­διο­ρί­ζε­ται από 1) τη γλώσσα του, 2) τα ήθη και τις κοινές παρα­δό­σεις του, 3) τον τρόπο που θρη­σκεύ­ε­ται, 4) τη θέλησή του να απο­κτή­σει εθνική ανε­ξαρ­τη­σία, 5) τη βούληση όλου του λαού και όχι ελα­χί­στων” τονίζει στο άρθρο του.

Ολό­κληρο το άρθρο του Μανώλη Γλέζου:

«Για ακόμη μία φορά, το ελλη­νικό έθνος, ως κράτος, οδη­γεί­ται σε κρί­σι­μες και ιστο­ρι­κές απο­φά­σεις, μέσα σε ένα πλαίσιο εκβια­σμών. Εκβια­σμό από το ΝΑΤΟ και τις ιδιο­κτή­τριες αυτού, τις ΗΠΑ.

Οδη­γεί­ται σε απο­φά­σεις που έχουν ήδη ληφθεί, αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις δηλώ­σεις και τη συμπε­ρι­φορά του Μάθιου Νίμιτς.

Και είναι για αυτούς άλλο ένα τρόπαιο να υπο­χρε­ώ­νουν μια κυβέρ­νηση, που αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται ως αρι­στερή, να ακο­λου­θή­σει, δεχό­μενη αυτές τις απο­φά­σεις για να μπο­ρέ­σει να γίνει διεύ­ρυνση ενός αμαρ­τω­λού στρα­τιω­τι­κού συνα­σπι­σμού σαν αυτόν του ΝΑΤΟ.

Όμως, μια χώρα που έχει παρα­χω­ρή­σει τα πάντα στους δανει­στές της, ακόμα και την εθνική της ανε­ξαρ­τη­σία, δεν έχει και πολλά περι­θώ­ρια να αντι­δρά­σει.

Το μόνο από τα όπλα που της έχουν απο­μεί­νει είναι ένα αρραγές μέτωπο του λαού, που θα ορθώσει ενω­μέ­νος το ανά­στημά του, μαζί με όλους τους φορείς που τον εκφρά­ζουν, εκτός από τους νοσταλ­γούς του Χίτλερ.

Οι χει­ρι­σμοί από την αρχή ήσαν ατυχείς. Αντί της άμεσης σύγκλη­σης ενός, διευ­ρυ­μέ­νου και από προ­σω­πι­κό­τη­τες, συμ­βου­λίου πολι­τι­κών αρχηγών, ακο­λου­θή­θηκε μια μυστική διπλω­μα­τία με διαρ­ροές.

,

Αντί μιας ευρύ­τε­ρης συναί­νε­σης, κυβέρ­νηση και αντι­πο­λί­τευση προ­σπά­θη­σαν να καρ­πω­θούν κομ­μα­τικά οφέλη, όρισαν το δικό τους συμ­φέ­ρον πάνω από τη Μακε­δο­νία, πάνω από αυτό που οι ίδιοι απο­κα­λούν, και επα­να­λαμ­βά­νουν σε κάθε ευκαι­ρία, εθνικό συμ­φέ­ρον.

Αντί για ενότητα, διχα­σμός, αντί για “παλ­λαϊκή εθνική έξαρση”, παρα­λη­ρή­ματα μίσους.

Έζησα αρκετές φορές, μαζί με αυτόν τον λαό, αυτό που απο­κα­λούν “παλ­λαϊκό ξεση­κωμό”.

Το έπος του 1940, τη γερ­μα­νική εισβολή, τη μάχη της Κρήτης, τα μεγάλα γεγο­νότα της Κατοχής, την Απε­λευ­θέ­ρωση, τη δεκα­ε­τία του 1960, μετά την πτώση της χούντας, αλλά και τη συνέ­χεια, τα γεγο­νότα τα οποία οδή­γη­σαν σε νίκες αλλά και σε πικρές ήττες.

Αυτό δυστυ­χώς δεν συμ­βαί­νει σήμερα και υπάρχει εξήγηση.

Η πλειο­ψη­φία των πολιτών βλέπει τους κομ­μα­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς να νοιά­ζο­νται, δυστυ­χώς, για το κομ­μα­τικό και προ­σω­πικό συμ­φέ­ρον.

Είναι αντι­λη­πτό σε μεγάλη μερίδα πολιτών ότι το πάθος για την εξουσία είναι πάνω από ό,τι συμ­φέ­ρει τη χώρα και τον λαό της.

Κυβέρ­νηση και αντι­πο­λί­τευση συγκρού­ο­νται, αδια­φο­ρώ­ντας για τη Μακε­δο­νία.

Δεν κατα­λα­βαί­νουν ότι υπο­γρά­φουν γραμ­μά­τια που δεν μπορούν να εξο­φλή­σουν.

Δυστυ­χώς, οι κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νες αρι­στε­ρές δυνά­μεις αδυ­να­τούν προς το παρόν να παρέμ­βουν, να δείξουν τον υπεύ­θυνο αυτής της νέας κρίσης για το όνομα των γει­τό­νων, ανα­ζη­τούν να υψώσουν λόγο που να ενώνει τον λαό.

Η συμ­με­τοχή του κόσμου στα δύο συλ­λα­λη­τή­ρια ήταν μεγάλη, αλλά δεν αρκεί.

Οι δυνά­μεις που τον κάλεσαν έκρυψαν τον πραγ­μα­τικό υπεύ­θυνο και προ­σπά­θη­σαν να κατευ­θύ­νουν τη δίκαιη οργή του σε κατευ­θύν­σεις που συνέ­φε­ραν αυτούς και όχι σε αυτό που θα βοη­θή­σει σε μια λύση απο­δε­κτή από τους πολίτες αυτής της χώρας.

Πώς να τους εμπι­στευ­θεί ξανά ο λαός, που έχει αλάθητο αισθη­τή­ριο. Προ­κύ­πτει άμεση ανάγκη να ξεκα­θα­ρί­σουν οι στόχοι ενός κινή­μα­τος που θα το αγκα­λιά­σει όλος ο λαός και που θα καταγ­γεί­λει τις δυνά­μεις που σέρνουν την κυβέρ­νηση σε μια επώδυνη λύση.

Δεν πρέπει να είμαστε αυτοί που απλώς θα κάνουμε πλάτες στη διεύ­ρυνση του ΝΑΤΟ παρα­χω­ρώ­ντας ό,τι αυτό μας ζητήσει. Αν δεν το πετύ­χουμε, οι εξε­λί­ξεις θα είναι ραγδαίες και εις βάρος της χώρας μας. Πρέπει να είμαστε ξεκά­θα­ροι απέ­να­ντι στους γεί­το­νες: ο κάθε λαός προσ­διο­ρί­ζε­ται από 1) τη γλώσσα του, 2) τα ήθη και τις κοινές παρα­δό­σεις του, 3) τον τρόπο που θρη­σκεύ­ε­ται, 4) τη θέλησή του να απο­κτή­σει εθνική ανε­ξαρ­τη­σία, 5) τη βούληση όλου του λαού και όχι ελα­χί­στων.

Ένας λαός μπορεί να αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται, χάνει όμως την επαφή με τη δική του ιστορία όταν ετε­ρο­προσ­διο­ρί­ζε­ται. Βγάλτε λοιπόν από τον νου σας τη λέξη Μακε­δο­νία με οποια­δή­ποτε μορφή και βάλτε αυτό που σας προσ­διο­ρί­ζει η ιστορία σας, η γλώσσα σας, τα ήθη και οι παρα­δό­σεις σας, η θέληση για μια ειρη­νική συνύ­παρξη με όλους τους γεί­το­νές σας, αυτό που εκφρά­ζει το σύνολο του λαού σας και όχι μέρος αυτού».

real.gr