Η διαθήκη μιας 93χρονης απασχόλησε ξανά τη Δικαιοσύνη

Ακόμη ένα κε­φά­λαιο στην δι­κα­στι­κή διε­ρεύ­νη­ση της δια­θή­κης μιας 93χρο­νης Κα­λυ­μνιάς, για την οποία έχουν πα­ρα­πεμ­φθεί σε δίκη ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των, οκτώ κά­τοι­κοι της Κα­λύ­μνου, γρά­φη­κε ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Κω.

Κα­τη­γο­ρού­με­νοι, στην υπό­θε­ση που εκ­κρε­μεί ενώ­πιον του κα­κουρ­γιο­δι­κεί­ου, είναι συ­γκε­κρι­μέ­να μια συμ­βο­λαιο­γρά­φος για το αδί­κη­μα της ψευ­δούς βε­βαί­ω­σης, το συ­νο­λι­κό όφε­λος ή η συ­νο­λι­κή βλάβη της οποί­ας υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ, δύο κά­τοι­κοι της Κα­λύ­μνου για το αδί­κη­μα της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας στην ανω­τέ­ρω πράξη και 5 ακόμη κά­τοι­κοι του ίδιου νη­σιού για άμεση συ­νέρ­γεια στο ίδιο αδί­κη­μα.

Η συμ­βο­λαιο­γρά­φος υπέ­βα­λε ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω μή­νυ­ση κατά μιας κα­τοί­κου της Ρόδου και δύο κα­τοί­κων της Κα­λύ­μνου για τα αδι­κή­μα­τα της ψευ­δούς κα­τα­μή­νυ­σης, της ψευ­δούς ανω­μο­τί κα­τά­θε­σης, της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας σε ψευ­δορ­κία και της ψευ­δορ­κί­ας.

Στο Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Κω εξε­τά­στη­κε υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νους τρείς κα­τοί­κους του ίδιου νη­σιού για τις πρά­ξεις της ψευ­δορ­κί­ας μάρ­τυ­ρα και της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας σε ψευ­δορ­κία μάρ­τυ­ρα.

Και οι τρείς κα­τη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν αθώοι από το δι­κα­στή­ριο.

Η πρώτη εξ’ αυτών είχε κα­τα­θέ­σει την 3η Φε­βρουα­ρί­ου 2009, ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, σε δίκη που προ­κά­λε­σε η εγκα­λού­σα περί ακυ­ρό­τη­τας της δη­μό­σιας δια­θή­κης της 93χρο­νης, για το λόγο ότι δεν είχε συ­νεί­δη­ση των πρατ­το­μέ­νων.

Η πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη, είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι η δια­θέ­της είχε πλήρη επί­γνω­ση του χρό­νου και του τόπου, ότι μπο­ρού­σε να αυ­το­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θεί και να δια­χει­ρί­ζε­ται τις υπο­θέ­σεις της, ότι ήταν σε καλή κα­τά­στα­ση όταν επέ­στρε­ψε από το νο­σο­κο­μείο, ότι ήταν έξυ­πνος άν­θρω­πος και δυ­να­τός χα­ρα­κτή­ρας κι ότι είχε πλήρη συ­ναί­σθη­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Οι έτε­ροι κα­τη­γο­ρού­με­νοι εφέ­ρο­ντο από κοι­νού ενερ­γού­ντες να προ­κά­λε­σαν τον πρώτο να κα­τα­θέ­σει ψευ­δώς.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, που δεν επι­βε­βαιώ­θη­κε από την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, τα όσα είχε κα­τα­θέ­σει η πρώτη, ήταν ψευδή διότι η 93χρονη, δεν είχε συ­νεί­δη­ση των πρατ­το­μέ­νων, ει­σήλ­θε στο νο­σο­κο­μείο Κα­λύ­μνου, την 5η Οκτω­βρί­ου 2005 με ια­τρι­κή διά­γνω­ση «αδυ­να­μία λή­ψε­ως τρο­φής – λη­θαρ­γι­κή κα­τά­στα­ση» και εξήλ­θε στις 18 Οκτω­βρί­ου 2005 με διά­γνω­ση εξό­δου «στε­φα­νιαία νόσος- αφυ­δά­τω­ση – γε­ρο­ντι­κή άνοια-κα­τα­βο­λή».

Σύμ­φω­να με το ίδιο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο η 93χρονη δεν είχε αντί­λη­ψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και μετά την επι­στρο­φή της από το νο­σο­κο­μείο, η δεύ­τε­ρη και η τρίτη των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, την είχαν το­πο­θε­τή­σει στο γκα­ράζ του σπι­τιού τους σε ένα ράν­τζο ολο­μό­να­χη, δεν δια­τρε­φό­ταν κα­νο­νι­κά και της χο­ρη­γού­σαν με μια σύ­ριγ­γα υγρά για να μην πε­θά­νει από αφυ­δά­τω­ση.

Τους κα­τη­γο­ρού­με­νους, που αθω­ώ­θη­καν, εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Πα­να­γιώ­της Αβρί­θης.

Θυ­μί­ζου­με ότι η συμ­βο­λαιο­γρά­φος, που ενε­πλά­κη στην υπό­θε­ση, υπο­στη­ρί­ζει ότι κατά τον χρόνο συ­ντά­ξε­ως της δη­μό­σιας δια­θή­κης η δια­θέ­τι­δα είχε σώας τας φρέ­νας, πλήρη συ­νεί­δη­ση των πρατ­το­μέ­νων και επί­γνω­ση τόσο των απο­φά­σε­ων όσο και των πρά­ξε­ών της. Στο νο­σο­κο­μείο που η θα­νού­σα νο­ση­λεύ­τη­κε απλά και μόνο για την αντι­με­τώ­πι­ση του εγκε­φα­λι­κού επει­σο­δί­ου, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, μετά την νο­ση­λεία και θε­ρα­πεία στην οποία υπο­βλή­θη­κε, ου­δέ­να πρό­βλη­μα αντι­με­τώ­πι­ζε που να επη­ρε­ά­ζει την πνευ­μα­τι­κή και δια­νοη­τι­κή της υγεία.

Δια­ψεύ­δει επί­σης ότι η δια­θέ­τι­δα έπα­σχε από γε­ρο­ντι­κή άνοια.

Προ­σθέ­τει ακόμη ότι η δια­θή­κη δεν γρά­φτη­κε υπό την κα­θο­δή­γη­ση κα­νε­νός, αλλά η ίδια με πλήρη διαύ­γεια και πλήρη συ­νεί­δη­ση αυτών που ήθελε και έπρατ­τε, της δή­λω­σε την τε­λευ­ταία της βού­λη­ση, ορί­ζο­ντας ως μο­να­δι­κό κλη­ρο­νό­μο της, την κά­τοι­κο Κα­λύ­μνου.

Δια­ψεύ­δει ακόμη ότι η 93χρονη ζούσε πα­ρα­με­λη­μέ­νη στο γκα­ράζ του σπι­τιού της Κα­λυ­μνιάς και το­νί­ζει ότι διέ­με­νε σε κα­νο­νι­κό δω­μά­τιο και απο­λάμ­βα­νε φρο­ντί­δας και πε­ρι­ποί­η­σης.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι η δια­θέ­τι­δα μετά την έξοδό της από το Νο­σο­κο­μείο δεν ελάμ­βα­νε τροφή με σύ­ριγ­γα και ου­δέ­πο­τε πε­ριέ­πε­σε σε λή­θαρ­γο, όπως κα­τα­τέ­θη­κε.