Για ποιους λόγους ο Αρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση για τη δολοφονία της Ουρ. Γερολύμου

Οι λόγοι της αναί­ρε­σης της από­φα­σης του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Κω με την οποία κρί­θη­κε αθώος για τα αδι­κή­μα­τα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας και της λη­στεί­ας από κοι­νού με την 29χρονη αδελ­φή του Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη, ο 26χρο­νος Κυ­ριά­κος Μαρ­κό­που­λος, ανα­φέ­ρο­νται διε­ξο­δι­κά στην υπ’ αρίθμ. 1064/2017 από­φα­ση του ΣΤ’ Τμή­μα­τος, του Αρεί­ου Πάγου που δό­θη­κε σε συ­νη­γό­ρους υπε­ρά­σπι­σης των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, ενό­ψει της επα­νά­λη­ψης της δίκης την 16η Οκτω­βρί­ου 2017, για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση της δο­λο­φο­νί­ας της 69χρο­νης Ου­ρα­νί­ας Γε­ρο­λύ­μου του Ευαγ­γέ­λου στη Ρόδο.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», στην νέα δίκη στο εδώ­λιο του κα­τη­γο­ρού­με­νου θα κα­θί­σει μόνο ο 26χρο­νος, ενώ η αδελ­φή του, που έχει κα­τα­δι­κα­στεί σε ισό­βια κά­θειρ­ξη και κά­θειρ­ξη 10 ετών, για αν­θρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σε­ως, σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση και για λη­στεία της 69χρο­νης για­γιάς της, δεν κρί­νε­ται.

Θυ­μί­ζου­με ότι το λαϊκό δι­κα­στή­ριο της Κω έχει κρί­νει τον αδελ­φό της ένοχο οπλο­κα­το­χής και του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 6 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 600 ευρώ, με τριε­τή ανα­στο­λή.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να στο δια­τα­κτι­κό της από­φα­σης του Αρεί­ου Πάγου, που έκρι­νε ότι η αθω­ω­τι­κή από­φα­ση, δεν δια­λαμ­βά­νει ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία κατά το απαλ­λα­κτι­κό για τον 26χρονο μέρος της, διότι πε­ριέ­χει ασά­φειες, αντι­φά­σεις και λο­γι­κά κενά, ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:.

– Παρά την τυ­πι­κή ρη­μα­τι­κή ανα­φο­ρά ότι το δι­κα­στή­ριο έλαβε υπόψη όλα τα απο­δει­κτι­κά μέσα που προ­σκο­μί­σθη­καν ενώ­πιον του, δεν κα­θί­στα­ται αναμ­φι­βό­λως βέ­βαιο ότι εκτί­μη­σε και αξιο­λό­γη­σε:

α) Την κα­τά­θε­ση του μάρ­τυ­ρα κα­τη­γο­ρί­ας Ε. Μ., αστυ­νο­μι­κού, ο οποί­ος κα­τέ­θε­σε στο ακρο­α­τή­ριο ότι ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος, μετά την προ­σα­γω­γή του στο Τμήμα Ασφά­λειας Ρόδου και ενώ συ­νε­χί­ζο­νταν οι έρευ­νες της αστυ­νο­μί­ας για την ανα­κά­λυ­ψη του υπαι­τί­ου ή των υπαι­τί­ων της δο­λο­φο­νί­ας και της λη­στεί­ας σε βάρος της Ου­ρα­νί­ας Γε­ρο­λύ­μου, πα­ρα­δέ­χθη­κε ενώ­πιον του την ενοχή του, λέ­γο­ντας του: “εγώ το έκανα, ευ­χα­ρι­στή­θη­κες τώρα;”, ότι η ομο­λο­γία του αυτή ήταν αυ­θόρ­μη­τη, καθώς και ότι ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος είπε στο μάρ­τυ­ρα ότι “τα υπό­λοι­πα θα τα πω στο δι­κα­στή­ριο”. Ση­μειω­τέ­ον ότι της ομο­λο­γί­ας αυτής, την οποία πα­ρα­δέ­χθη­κε στην απο­λο­γία του και ο ίδιος ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, ανε­ξάρ­τη­τα από το πόσο πει­στι­κή είναι εξή­γη­ση που έδωσε γι’ αυτήν, ου­δε­μία μνεία γί­νε­ται στις εκτε­νέ­στα­τες κατά τα λοιπά αι­τιο­λο­γί­ες της προ­σβαλ­λό­με­νης απο­φά­σε­ως.

β) Τις ανα­γνω­σθεί­σες στο ακρο­α­τή­ριο ένορ­κες κα­τα­θέ­σεις των μαρ­τύ­ρων Σ. Κ., Β. Ν. και Α. Μ., από τις οποί­ες προ­κύ­πτει ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν είχε άλ­λο­θι για τις κι­νή­σεις του κατά το κρί­σι­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα με­τα­ξύ των ωρών 21.00 και 22.30 της 3-11-2014, εντός του οποί­ου το­πο­θε­τεί­ται από τον ια­τρο­δι­κα­στή Πα­να­γιώ­τη Κο­τρέ­τσο ο θά­να­τος της Ου­ρα­νί­ας Γε­ρό­λυ­μου.

– Το δι­κα­στή­ριο πα­ρέ­λει­ψε να προ­βεί σε συ­γκρι­τι­κή στάθ­μι­ση και αξιο­λο­γι­κή συ­σχέ­τι­ση του συ­νό­λου των απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων αλλά αξιο­λό­γη­σε επι­λε­κτι­κά ορι­σμέ­να μόνο από αυτά, με απο­τέ­λε­σμα αφε­νός μεν να μην προ­κύ­πτει γιατί πεί­στη­κε από αυτά και όχι από άλλα αντί­θε­τα, αφε­τέ­ρου δε να προ­κύ­πτουν ασά­φειες και λο­γι­κά κενά στις πα­ρα­δο­χές του. Ει­δι­κό­τε­ρα:

α) Στο σκε­πτι­κό της απο­φά­σε­ως ανα­φέ­ρε­ται ότι η πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη και ετε­ρο­θα­λής αδελ­φή του δευ­τέ­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη, η οποία κα­τα­δι­κά­σθη­κε ως μόνη υπαί­τια της δο­λο­φο­νί­ας και της λη­στεί­ας σε βάρος της μάμ­μης τους Ου­ρα­νί­ας Γε­ρο­λύ­μου, αμέ­σως μετά τη δο­λο­φο­νία αφαί­ρε­σε την τη­λε­ό­ρα­ση από το σπίτι της μάμ­μης της και τη με­τέ­φε­ρε σε πα­ρα­κεί­με­νο οι­κό­πε­δο, προ­κει­μέ­νου να την ιδιο­ποι­η­θεί.

Στη συ­νέ­χεια όμως το δι­κα­στή­ριο δέ­χε­ται εντε­λώς αναι­τιο­λό­γη­τα ότι η πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, αφού ομο­λό­γη­σε το βράδυ της ίδιας ημέ­ρας στο δεύ­τε­ρο κα­τη­γο­ρού­με­νο τι είχε κάνει πριν από λίγο σε βάρος της μάμ­μης τους, του είπε να κα­τα­στρέ­ψει την τη­λε­ό­ρα­ση, χωρίς να εξη­γεί­ται πει­στι­κά στην από­φα­ση για ποιο λόγο με­τέ­βα­λε την αρ­χι­κή της σκέψη για ιδιο­ποί­η­ση της τη­λε­ο­ρά­σε­ως και ζή­τη­σε την κα­τα­στρο­φή της.

β) Ενώ το δι­κα­στή­ριο δέ­χε­ται ότι η πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη ήταν η μόνη που μπήκε στο σπίτι της θα­νού­σας χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το αντι­κλεί­δι που η ίδια διέ­θε­τε (υιο­θε­τώ­ντας, όσον αφορά την πα­ρα­δο­χή περί κα­το­χής από αυτήν αντι­κλει­διού του σπι­τιού, τους ισχυ­ρι­σμούς του δευ­τέ­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου κατά την απο­λο­γία του), εν τού­τοις δεν συ­σχε­τί­ζει την απο­λο­γία του δευ­τέ­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου με την κα­τά­θε­ση του μάρ­τυ­ρα Ε. Γ., γιου της θα­νού­σας, σύμ­φω­να με την. οποία υπήρ­χαν δύο μόνο κλει­διά του σπι­τιού της μη­τέ­ρας του, από τα οποία το ένα βρέ­θη­κε στη ντου­λά­πα του σπι­τιού και το άλλο το κα­τεί­χε η μη­τέ­ρα του και συ­νε­πώς ήταν αδύ­να­τον να κα­τέ­χει κλει­δί του σπι­τιού και η εγ­γο­νή της Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη.

γ) Δεν συ­σχε­τί­ζο­νται οι πα­ρα­δο­χές της απο­φά­σε­ως ότι η Ου­ρα­νία Γε­ρό­λυ­μου κλεί­δω­νε την 20.00 ώρα την πόρτα του σπι­τιού της και ότι η μόνη δρά­στις του εγκλή­μα­τος Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη άνοι­ξε την πόρτα χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το αντι­κλεί­δι που κα­τεί­χε , με την κα­τά­θε­ση του μάρ­τυ­ρα Ε. Γ., κατά την οποία η μη­τέ­ρα του όταν κλεί­δω­νε την πόρτα το­πο­θε­τού­σε το κλει­δί στην κλει­δα­ριά, έτσι ώστε να μη μπο­ρεί να ανοί­ξει κά­ποιος που εν­δε­χο­μέ­νως θα είχε αντι­κλεί­δι,

δ) Δεν συ­σχε­τί­ζε­ται και δεν αξιο­λο­γεί­ται μαζί με τα υπό­λοι­πα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας η φράση “άσε, τα έκανα σκατά” που κατά τις πα­ρα­δο­χές της προ­σβαλ­λο­μέ­νης είπε ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος στον τρίτο κα­τη­γο­ρού­με­νο Π. Τ. όταν ο τε­λευ­ταί­ος (κατά τη στιγ­μή της πα­ρα­λα­βής από αυτόν της συ­σκευ­ής τη­λε­ο­ρά­σε­ως η οποία είχε αφαι­ρε­θεί λίγες ώρες πριν από το σπίτι της μάμ­μης του που είχε δο­λο­φο­νη­θεί) τον ρώ­τη­σε για ποιο λόγο του πα­ρέ­δι­δε άλλη μάρκα τη­λε­ο­ρά­σε­ως από εκεί­νη που είχαν συμ­φω­νή­σει το από­γευ­μα της ίδιας ημέ­ρας, φράση η οποία απο­τε­λεί έμ­με­ση ομο­λο­γία ενο­χής.

Το δι­κα­στή­ριο στη­ρί­ζει την αθω­ω­τι­κή του κρίση για το δεύ­τε­ρο κα­τη­γο­ρού­με­νο σε συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά εξα­γό­με­νες σκέ­ψεις, χωρίς ταυ­τό­χρο­να να πα­ρα­θέ­τει στην προ­σβαλ­λό­με­νη από­φα­ση του και πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά που τις θε­με­λιώ­νουν, δεν ερ­μη­νεύ­ει δε τα απο­δει­κτι­κά στοι­χεία σύμ­φω­να με τους κα­νό­νες της κοι­νής πεί­ρας και της λο­γι­κής. Έτσι: α) Δέ­χε­ται ότι ο εντο­πι­σμός του D.N.Α. του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου αυτού στη θήκη του μα­ξι­λα­ριού που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε για να κα­λύ­ψει το πολ­το­ποι­η­μέ­νο κε­φά­λι της Ου­ρα­νί­ας Γε­ρο­λύ­μου, στοι­χείο που υπο­δη­λώ­νει σαφώς τη σω­μα­τι­κή του πα­ρου­σία στον τόπο του εγκλή­μα­τος αλλά και τον συν­δέ­ει με ένα από τα μέσα που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για την τέ­λε­ση του, ήταν δι­καιο­λο­γη­μέ­νος, γιατί πριν από ένα χρόνο είχε κοι­μη­θεί στο σπίτι της για­γιάς του, πα­ρα­δο­χή η οποία συ­νο­δεύ­ε­ται από την πε­ραι­τέ­ρω πα­ρα­δο­χή ότι η μα­ξι­λα­ρο­θή­κη αυτή δεν είχε πλυ­θεί ποτέ κατά τον τε­λευ­ταίο χρόνο. Οι πα­ρα­δο­χές όμως αυτές και η ερ­μη­νεία που δί­δε­ται μέσω αυτών στα απο­δει­κτι­κά στοι­χεία της υπο­θέ­σε­ως έρ­χο­νται σε σύ­γκρου­ση με τα δι­δάγ­μα­τα της κοι­νής πεί­ρας και της λο­γι­κής, που απο­κλεί­ουν ακόμη και τη θε­ω­ρη­τι­κή πι­θα­νό­τη­τα να πα­ρα­μέ­νει άπλυ­τη επί ένα ολό­κλη­ρο χρόνο η θήκη ενός μα­ξι­λα­ριού, το οποίο μά­λι­στα εχρη­σι­μο­πριεί­το κα­θη­με­ρι­νά από τη θα­νού­σα, β) Για να απο­κλεί­σει τη συμ­με­το­χή του δευ­τέ­ρου κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στα εγκλή­μα­τα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας και της λη­στεί­ας δέ­χε­ται ότι ένα νεαρό κο­ρί­τσι, όπως ήταν η πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, μόνο του και χωρίς τη συν­δρο­μή άλλου, είναι ικανό να δια­πρά­ξει ένα τέ­τοιας αγριό­τη­τας έγκλη­μα, το οποίο απαι­τεί απί­στευ­τη σκλη­ρό­τη­τα και τέ­τοιας εντά­σε­ως χρήση σω­μα­τι­κής βίας που φθά­νει μέχρι τη σύν­θλι­ψη του κρα­νί­ου του θύ­μα­τος του και άσκη­ση τόσης πιέ­σε­ως στο θώ­ρα­κα και την κοι­λία του, έτσι ώστε αυτό να υπο­στεί ρήξη της καρ­διάς και του ήπα­τος και κα­τάγ­μα­τα των πλευ­ρών και της σπον­δυ­λι­κής στή­λης, ενώ κατά τα δι­δάγ­μα­τα της κοι­νής πεί­ρας τέ­τοιας βιαιό­τη­τας εγκλή­μα­τα δια­πράτ­το­νται από άν­δρες, που έχουν την ανά­λο­γη μυϊκή δύ­να­μη.