Καταδίκη της εφημερίδας «Η ΡΟΔΙΑΚΗ» για ψευδές και συκοφαντικό δημοσίευμα

Με την υπ’ αρίθμ. 228/2019 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, που εκδό­θηκε χθες, κρίθηκε τελε­σι­δί­κως η αστική αξίωση, που έχουν έναντι της ομόρ­ρυθμη εται­ρείας που εκδίδει την ημε­ρή­σια εφη­με­ρίδα «Η ΡΟΔΙΑΚΗ» και των ετέρων της, τρείς ημε­δα­ποί, για συκο­φα­ντική δια του τύπου δυσφή­μισή τους.

H αγωγή υπο­βλή­θηκε από δύο κατοί­κους της Ρόδου, που παρα­στά­θη­καν δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου τους κ. Ιωάννη Χρι­στο­δού­λου και μιας, κατοί­κου της Καρ­πά­θου, που παρα­στά­θηκε δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου της κ. Μηνά Τσέρκη, κατά των ενα­γο­μέ­νων:

-Ροδούλας Λου­λου­δάκη, δημο­σιο­γρά­φου στην εφη­με­ρίδα «Η ΡΟΔΙΑΚΗ».

-Της ομόρ­ρυθ­μης εται­ρείας με την επω­νυ­μία «Υιοί Σ. Τσοπανάκη- Η. Κωτιά­δης Ο.Ε.» και δια­κρι­τικό τίτλο «Η ΡΟΔΙΑΚΗ».

-Σάββα Τσο­πα­νάκη του Δημη­τρίου.

-Ήβης- Αλε­ξάν­δρας χας Γεωρ­γίου Τσο­πα­νάκη .

-Μαρίας Τσο­πα­νάκη του Γεωρ­γίου.

-Ελισάβετ Τσο­πα­νάκη του Γεωρ­γίου.

-Αγαπητού Τσο­πα­νάκη του Γεωρ­γίου.

-Ηλία Κωτιάδη του Στυ­λια­νού.

Στις 4 Μαΐου 2014 στο 20.680 φύλλο της εφη­με­ρί­δας «Η Ροδιακή», ιδιο­κτη­σίας της δεύ­τε­ρης ενα­γο­μέ­νης ομόρ­ρυθ­μης εται­ρείας, ομόρ­ρυθ­μοι εταίροι της οποίας είναι οι τρίτος έως και όγδοος ενα­γό­με­νοι, δημο­σιεύ­τηκε άρθρο υπο­γραμ­μένο από την πρώτη ενα­γό­μενη, δημο­σιο­γράφο, ως συνέ­ντευξη άγνω­στου, μη κατο­νο­μα­ζό­με­νου κατοί­κου της περιο­χής, που χαρα­κτη­ρί­ζει το άνω κατά­στημα ως «Τρούμπα της Ρόδου» περι­γρά­φο­ντας γεγο­νότα ψευδή και συκο­φα­ντικά για τους ενά­γο­ντες και τη μητέρα τους.

Το δικα­στή­ριο έκρινε μεταξύ άλλων τα εξής:

Οι γονείς των ενα­γό­ντων, κατα­γό­με­νοι από την Κάρπαθο, εγκα­τα­στά­θη­καν στη Ρόδο μετά τη λήξη του δευ­τέ­ρου παγκο­σμίου πολέμου, περί τα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1940, λει­τούρ­γη­σαν παρα­δο­σιακό καφε­νείο στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, στην οδό Αρι­στο­τέ­λους, με το δια­κρι­τικό τίτλο «Γιασεμί». Γιασεμί ήταν και το παρα­τσού­κλι της μητέρας των ενα­γό­ντων. Στο ίδιο κατά­στημα, στην πίσω πλευρά ο πατέρας των ενα­γό­ντων δια­τη­ρούσε εργα­στή­ριο παρα­σκευής λου­κου­μιών.

Το κατά­στημα λει­τούρ­γησε από αυτούς ως καφε­νείο – ζαχα­ρο­πλα­στείο μέχρι το 1974, οπότε εκμι­σθώ­θηκε σε τρίτο ως κατά­στημα πωλή­σεως γου­να­ρι­κών και κατόπιν δερ­μά­τι­νων ειδών. Ήδη λει­τουρ­γεί ως καφε­τέ­ρια από τα τέκνα του ενά­γο­ντος.

Από την έναρξη μέχρι το πέρας της λει­τουρ­γίας του άνω κατα­στή­μα­τος ως καφε­νείο και εργα­στή­ριο παρα­σκευής λου­κου­μιών (1974), ουδέ­ποτε χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες. Ο ένας γιος της οικο­γέ­νειας, είχε το πάθος της χαρ­το­παι­ξίας.

Την Κυριακή στις 4 Μαΐου 2014 κυκλο­φό­ρησε το με αριθμό 20.680 φύλλο της εφη­με­ρί­δας «Η ΡΟΔΙΑΚΗ». Στις σελίδες 10 και 11 δημο­σιεύ­θηκε άρθρο με τον τίτλο «Η Τρούμπα της Ρόδου!», με μεγάλου μεγέ­θους και έντονα μαύρα γράμ­ματα και υπό­τι­τλο «Η αληθινή ιστορία του κακό­φη­μου και πασί­γνω­στου μαγα­ζιού της Παλιάς Πόλης», με μικρό­τε­ρου μεγέ­θους και λιγό­τερα έντονα γράμ­ματα.

Η πρώτη ενα­γο­μένη άρχιζε το άρθρο ανα­γρά­φο­ντας στην κορυφή της δέκατης σελίδας με γράμ­ματα μικρό­τε­ρου μεγέ­θους του τίτλου και υπό­τι­τλου, εντός γκρίζου πλαι­σίου: «Για την αληθινή ιστορία που έψαχνα καιρό! Για το κακό­φημο μαγαζί της Παλιά Πόλης, με τις γυναί­κες και τους νταήδες δεν ήθελε να μιλήσει κανείς. Μόνο μια γκρι­μά­τσα και ένα κούνημα του χεριού. Εμφα­νί­στηκε λίγο μετά τον πόλεμο και πήγε καλά μιας και το περι­βάλ­λον προ­σφε­ρό­ταν, λόγω της συχνής διέ­λευ­σης των ναυ­τι­κών και των αφίξεων του 6ου στόλου. Τα κορί­τσια δού­λευαν πολλές ώρες και όσες δεν συμ­μορ­φώ­νο­νταν δέχο­νταν την οργή της πατρό­νας και του γιου της οικο­γέ­νειας του χαρ­το­παί­κτη. Ζωή στο βούρκο, με ζάρια και χαρτιά, και την καλή κοι­νω­νία της Ρόδου να περνάει από κει και να ανα­κα­τεύ­ε­ται με κάθε καρυ­διάς καρύδι. Η πορνεία του μαγα­ζιού, η κόρη με τις γούνες η όμορφη, που ήταν χρόνια στο κουρ­μπέτι, κι ήταν αυτή που έβρισκε κι έβαζε στο λούκι τα κορι­τσά­κια, κυρίως απ’ τα χωριά! Σαν ασπρό­μαυρη ταινία, με τα πρόσωπα χλωμά, κου­ρα­σμένα τα κορμιά στου λιμα­νιού το καλ­ντε­ρίμι, στην καρδιά της Παλιάς Πόλης! Με τις πνιχτές ανάσες και τις βρισιές, τα βαμμένα χείλη και τις πλη­ρω­μέ­νες αγκα­λιές».

Το δημο­σί­ευμα εμφα­νι­ζό­ταν ως συνέ­ντευξη ηλι­κιω­μέ­νου κατοί­κου της Παλιάς Πόλης της Ρόδου, που δεν κατο­νο­μά­ζε­ται.

Τη δέκατη σελίδα συμπλή­ρω­ναν δυο ασπρό­μαυ­ρες φωτο­γρα­φίες από την ελλη­νική ταινία των αρχών της δεκα­ε­τίας του 1960 «Τα κόκκινα φανάρια», γνωστή για τη θεμα­το­λο­γία της σχετικά με κακό­φημη συνοι­κία του Πειραιά. Περί το μέσο της ίδιας δέκατης σελίδας σε τετρά­στηλο και ένα μονό­στηλο σε όλο το μήκος της επό­με­νης σελίδας (11ης) είναι τυπω­μένη η συνέ­ντευξη που φέρεται ότι έλαβε η πρώτη ενα­γο­μένη από ανώνυμο κάτοικο της περιο­χής.

Στην απόφαση γίνεται αναφορά στο περιε­χό­μενο της συγκε­κρι­μέ­νης συνέ­ντευ­ξης.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο, που αξιο­λό­γησε το δημο­σί­ευμα, ανα­φέ­ρει μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Με τα άνω ανα­γρα­φό­μενα στο δημο­σί­ευμα στοι­χεία ταυ­το­ποιού­νται τα μέλη της, η μητέρα, η μικρή κόρη και οι γιοι της οικο­γέ­νειας. Όμως κατά τα λοιπά το δημο­σί­ευμα δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην αλήθεια. Το κατά­στημα “Γιασεμί”, μέχρι το έτος 1974, οπότε σ’ αυτό δρα­στη­ριο­ποιού­νταν η οικο­γέ­νεια των ενα­γό­ντων, λει­τουρ­γούσε ως καφε­νείο και εργα­στή­ριο παρα­σκευής λου­κου­μιών και ουδέ­ποτε λει­τούρ­γησε ως οίκος ανοχής, προ­ά­γο­ντας ανήλικα κορί­τσια στην πορνεία, ούτε ως χαρ­το­παι­κτική λέσχη.

Η θυγα­τέρα, που εμφα­νί­ζε­ται ότι εκπορ­νευό­ταν η ίδια και κυκλο­φο­ρούσε με γούνες και χρυ­σα­φικά και παρέ­συρε κορί­τσια από τα χωριά της Ρόδου για να εκπορ­νεύ­ο­νται στο άνω κατά­στημα γεν­νή­θηκε το έτος 1942 και παντρεύ­τηκε χωρο­φύ­λακα το έτος 1967, ώστε δεν ήταν δυνατό μετά τον πόλεμο, όντας ακόμη παιδί, να προ­βαί­νει στις άνω δρα­στη­ριό­τη­τες.

Οι δε αδελφοί δεν ήταν νταήδες, και δεν είχαν ασχο­λη­θεί με τη λει­τουρ­γία χαρ­το­παι­κτι­κών λεσχών και τη δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών ουσιών καθώς ο ενάγων γεν­νή­θηκε το 1945, ο δε έτερος αδελφός το 1940, ώστε τη δεκα­ε­τία του 1950 δεν ήταν δυνατό να προ­βαί­νουν σε τέτοιες δρα­στη­ριό­τη­τες.

Τέλος η μητέρα τους ουδέ­ποτε λει­τούρ­γησε «οίκο ανοχής» που η ίδια έκανε κου­μά­ντο ως πατρόνα…

Η ενά­γουσα που κατά το επίδικο δημο­σί­ευμα φέρεται ότι εκπορ­νευό­ταν και ότι παρα­πλα­νούσε και παρέ­συρε τα ανήλικα κορί­τσια, ήταν ηλικίας 11 ετών το 1953 και οι αδελφοί της που εμφα­νί­ζο­νται ως νταήδες, ότι ο πρώτος έβριζε και χει­ρο­δι­κούσε σε βάρος των κορι­τσιών και αμφό­τε­ροι ήταν χαρ­το­παί­κτες και λει­τουρ­γού­σαν στο ίδιο κατά­στημα δύο χαρ­το­παι­κτι­κές λέσχες, ήταν ηλικίας δεκα­τριών και πέντε ετών αντί­στοιχα το 1953.

Η δε μητέρα τους δεν είχε σχέση με άλλη γυναίκα στην οποία ανα­φέρ­θη­καν δημο­σιεύ­ματα της εποχής εκείνης, ούτε ποτέ ασχο­λή­θηκε με τέτοια δρα­στη­ριό­τητα.

Επο­μέ­νως, όπως κρίθηκε από το Εφετείο, τα ανα­γρα­φό­μενα στο δημο­σί­ευμα σχετικά με την προ­α­γωγή ανη­λί­κων θηλέων στο κατά­στημα «Γιασεμί», τις δρα­στη­ριό­τη­τες της ενά­γου­σας και του ενά­γο­ντος, καθώς και της μητέρας όλων των ενα­γό­ντων είναι ψευδή.

Είναι δε ικανά να προ­σβά­λουν την τιμή και την υπόληψη των ίδιων ενα­γό­ντων και τη μνήμη της μητέρα τους, που έχει απο­βιώ­σει το έτος 2000, διότι εμφα­νί­ζουν το κατά­στημα «Γιασεμί», που λει­τουρ­γούσε η οικο­γέ­νεια των ενα­γό­ντων ως καφε­νείο και εργα­στή­ριο παρα­σκευής λου­κου­μιών, ήταν οίκος ανοχής «μπουρ­δέλο της Ρόδου», ότι δρα­στη­ριο­ποιού­νταν στην προ­α­γωγή στην πορνεία θηλέων και μάλιστα ανη­λί­κων, ως χαρ­το­παι­κτική λέσχη και τόπος δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών ουσιών. Η μητέρα τους παρου­σιά­ζε­ται ως πατρόνα, που διεύ­θυνε τον οίκο ανοχής, η ενά­γουσα ως υπεύ­θυνη για την παρα­πλά­νηση και παρά­συρση των ανη­λί­κων θηλέων, καθώς και ως πόρνη πολυ­τε­λείας που έπαιρνε χρήματα από άλλους άνδρες, όντας παντρε­μένη, ο δε ενάγων εμφα­νί­ζε­ται ως οργα­νω­τής χαρ­το­παι­κτι­κών λεσχών ομού με τον αδελφό του και ο τελευ­ταίος ομού με τη μητέρα τους έβριζαν και χει­ρο­δι­κού­σαν σε βάρος των κορι­τσιών σε περί­πτωση άρνησής τους να εκτε­λέ­σουν τις εντολές τους.

Τονί­ζε­ται στην ίδια απόφαση ότι οι ενα­γό­με­νοι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι πριν τη σύνταξη του επί­δι­κου άρθρου η πρώτη ενα­γό­μενη διε­ρεύ­νησε το θέμα με προσοχή. Τούτο, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση, δεν επα­λη­θεύ­ε­ται, αλλά αντί­θετα ενδει­κτικό της προ­χει­ρό­τη­τας της τυχόν έρευνας που προη­γή­θηκε της σύντα­ξης του δημο­σιεύ­μα­τος.

Αναφορά γίνεται και στην ποινική εξέλιξη της ίδιας από­φα­σης καθώς με απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, το 2015, η πρώτη ενα­γο­μένη ως συντά­κτρια του δημο­σιεύ­μα­τος και η τέταρτη ενα­γο­μένη ως εκδό­τρια της εφη­με­ρί­δας κατα­δι­κά­στη­καν για την τέλεση της αξιό­ποι­νης πράξης της δυσφή­μη­σης δια του τύπου σε βάρος των ενα­γό­ντων και της απο­βιώ­σα­σας μητέρας τους, σε ποινή φυλά­κι­σης 23 μηνών εκάστη.

Δυνάμει από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου το 2017 η ποινή που τους επι­βλή­θηκε παρα­γρά­φε­ται και δεν εκτε­λεί­ται υπό τους όρους της διά­τα­ξης του άρθρου ενάτου παρ. 1 του ν. 4411/2016.

Τα ανωτέρω γεγο­νότα που ανα­φέ­ρο­νται στο δημο­σί­ευμα, αναληθή και δυσφη­μι­στικά για τους ενά­γο­ντες, έγιναν γνωστά στον ευρύ κύκλο των ανα­γνω­στών της εφη­με­ρί­δας, που κυκλο­φο­ρεί και δια­δι­κτυακά, αυτούς που ενδια­φέ­ρο­νται για κοι­νω­νικά γεγο­νότα των παλαιο­τέ­ρων εποχών της Ρόδου και τα ανα­γι­γνώ­σκουν στις σχε­τι­κές σελίδες της εφη­με­ρί­δας.

Η δεύτερη ενα­γο­μένη ομόρ­ρυθμη εται­ρεία, ιδιο­κτή­τρια του εντύπου, λόγω της υπαι­τιό­τη­τας της πρώτης ενα­γο­μέ­νης συντά­κτριας του δημο­σιεύ­μα­τος κρίθηκε ότι ευθύ­νε­ται αντι­κει­με­νικά έναντι των ενα­γό­ντων, οι δε λοιποί ενα­γό­με­νοι, τρίτος έως και έβδομος, ευθύ­νο­νται ως ομόρ­ρυθμα μέλη της εται­ρίας.

Το Εφετείο με την απόφαση του εξα­φά­νισε την υπ’ αρίθμ. 36/18 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ως προς εκκα­λού­ντες, κατά το κεφά­λαιο της χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης λόγω ηθικής βλάβης.

Δέχεται εν μέρει αμφό­τε­ρες τις αγωγές, ως προς τους δεύτερη έως και όγδοο ενα­γο­μέ­νους.

Υπο­χρε­ώ­νει τους δεύτερη έως και όγδοο ενα­γο­μέ­νους, καθένα σε ολό­κληρο, να κατα­βά­λουν το ποσό των 3.000 ευρώ στον ένα ενά­γο­ντα, 1.500 ευρώ στην δεύτερη ενά­γουσα και 4.500 ευρώ στην ενά­γουσα από την Κάρπαθο.

Τους κατα­δι­κά­ζει εξάλλου και στα δικα­στικά τους έξοδα.