Πρόταση αναβάθμισης ποιότητας ζωής στην Περιοχή Ανάληψης

Ανάληψη: Βορειο­δυ­τικά της κοι­λά­δας του Ροδι­νιού, επί­γειος παρά­δει­σος μέχρι τα μέσα της δεκα­ε­τίας του 70, με μονα­δική χλωρίδα και πανίδα, με διά­σπαρ­τες γεωρ­γο­κτη­νο­τρο­φι­κές μονάδες μέσα σε σιτο­βο­λώ­νες και μπο­στά­νια.

Σήμερα πολυ­κα­τοι­κίες ασφυ­κτικά κολ­λη­μέ­νες η μία στην άλλη και ενδιά­μεσα ασφαλ­το­στρω­μέ­νοι δρόμοι με ακα­τάλ­ληλα ή ανύ­παρ­κτα πεζο­δρό­μια. Χωρίς πεζό­δρο­μους, χωρίς πλα­τείες με ανθρω­πο­κε­ντρικό χαρα­κτήρα, χωρίς παι­δι­κές χαρές. Το γκρίζο αυτό σκηνικό πλαι­σιώ­νουν χιλιά­δες παρ­κα­ρι­σμένα ή διερ­χό­μενα αυτο­κί­νητα, μηχα­νά­κια και μικροί σκου­πι­δό­το­ποι όπου υπάρ­χουν κάδοι σκου­πι­διών.

Μπετόν και άσφαλ­τος

Οι κάτοι­κοι στην πλειο­ψη­φία τους ανήκουν στην εργα­τική τάξη ή είναι αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νοι, εγκλω­βι­σμέ­νοι σε ένα κυριο­λε­κτικά υπο­βαθ­μι­σμένο περι­βάλ­λον, κατα­δι­κα­σμέ­νοι σε κατ’ οίκον περιο­ρι­σμό. Μεγα­λώ­νουν παιδιά σε δια­με­ρί­σματα, χωρίς διε­ξό­δους άσκησης και ανα­ψυ­χής. Έξω ακριβώς από την είσοδο κάθε πολυ­κα­τοι­κίας, παρ­κα­ρι­σμένα ή διερ­χό­μενα αυτο­κί­νητα και μηχα­νά­κια, δεν αφήνουν περι­θώ­ριο να περ­πα­τή­σουν γερο­ντά­κια ή να παίξουν παιδιά.

Και όμως υπάρχει διέ­ξο­δος.

Το Ροδίνι. Ο σημα­ντι­κό­τε­ρος πνεύ­μο­νας ζωής της πόλης, σε από­σταση μόλις μερικών δεκάδων μέτρων. Ένα ιστο­ρικό πάρκο, που αν βάλουν το χέρι τους αρχι­τέ­κτο­νες τοπίου διε­θνούς ανα­γνώ­ρι­σης, σίγουρα θα φιγου­ρά­ρει ανάμεσα στα ωραιό­τερα πάρκα του κόσμου και θα απο­τε­λέ­σει πόλο έλξης επι­σκε­πτών και κατοί­κων του νησιού. Συν­δυά­ζει απί­στευ­της ομορ­φιάς ανά­γλυφο τοπίο με ιστο­ρι­κής αξίας στοι­χεία, και μονα­δική σε πλούτο χλωρίδα.

Το μόνο που χρειά­ζε­ται είναι να συν­δε­θεί με κάποιους τρόπους η Ανάληψη με το Ροδίνι, η «κόλαση» με τον «παρά­δεισο». Δεν υπάρχει ούτε ένας ασφαλής συν­δε­τή­ριος πεζό­δρο­μος.

Η οδός Πτο­λε­μαίων απο­τε­λεί αδια­πέ­ρα­στη δια­χω­ρι­στική γραμμή. Η περιοχή μέχρι το πάρκο έχει εξε­λι­χθεί σε απο­χω­ρη­τή­ριο σκύλων και τόπο ενα­πό­θε­σης κάθε λογής σκου­πι­διών, όπως συμ­βαί­νει σε όλες σχεδόν τις περιο­χές πρα­σί­νου της πόλης. Απ’ ότι φαί­νε­ται η Αρχαιο­λο­γική Υπη­ρε­σία αδυ­να­τεί να δια­μορ­φώ­σει εκεί μια απο­δε­κτή κατά­σταση.

Θα θέλαμε να δούμε την οδό Ανδρέα Μοσκόβη, για παρά­δειγμα, πεζό­δρομο με μια μορφή, χωρίς πεζο­δρό­μια, στρω­μένη με κυβό­λι­θους, με μία ή δύο κοι­λό­τη­τες απορ­ροής όμβριων, που να ξεκινά από την Αθηνών μέσω Λαμίας και συνε­χί­ζει μετά την Πτο­λε­μαίων μέχρι τον πεζό­δρομο από Αισχί­νης στα Πευ­κά­κια.

Το ίδιο θα μπο­ρούσε να συμβεί με την Φιλή­μονα Γιαμαλή, την Λάμπρου, την Θεσ­σα­λο­νί­κης, την Καρα­νι­κόλα και Φίλων Ένωσης Δωδε­κα­νή­σου.

Η υλο­ποί­ηση ενός τέτοιου έργου μπορεί να αλλάξει ριζικά τον χαρα­κτήρα της περιο­χής, να δώσει μια ανθρώ­πινη διά­σταση στην καθη­με­ρι­νό­τητα, να προ­σφέ­ρει δια­δρομή «ζωής» στους πολίτες.

Μπορεί να μην είμαστε οι πιο ειδικοί επί του θέματος και φυσικά θα θέλαμε να ακού­σουμε και την άποψη φορέων που μπορούν να παρέμ­βουν. Τέτοιοι φορείς είναι το ΤΕΕ Δωδε­κα­νή­σου, ο Σύλ­λο­γος Αρχι­τε­κτό­νων Δωδε­κα­νή­σου αλλά και ιδιώτες χωρο­τά­κτες και μηχα­νι­κοί και φυσικά και οι πολίτες του νησιού. Την τελική απόφαση θα έχει φυσικά ο Δήμος Ρόδου με στόχο την βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας ζωής των κατοί­κων μιας από τις πιο πυκνο­κα­τοι­κη­μέ­νες περιο­χές του νησιού.

Θέληση και απο­φά­σεις χρειά­ζο­νται.

Η πρόταση συντά­χθηκε από τον αντι­πρό­ε­δρο του ΔΣ του Συλ­λό­γου, Ιωάννη Σταυλά.

Σύλ­λο­γος Προ­στα­σίας Περι­βάλ­λο­ντος Ρόδου