Αφιέρωμα: Ρόδος, η διεθνής καλλονή

Εάν έπρεπε να γρά­ψουμε τον απόλυτο οδηγό του «greek vacation» το μεγα­λύ­τερο νησί των Δωδε­κα­νή­σων θα απο­τε­λούσε ένα από τα πιο πλήρη κεφά­λαια. Η Ρόδος δίνει ένα έντονο πολι­τι­στικό στίγμα με μπό­λι­κες ιστο­ρι­κές ανα­φο­ρές, δια­θέ­τει πρά­σι­νες κοι­λά­δες φυσικής ομορ­φιάς και κάποιες από τις κορυ­φαίες παρα­λίες της χώρας. Και είναι, πράγ­ματι, ισχυρός ο αντα­γω­νι­σμός. Ως επι­στέ­γα­σμα, η ζωντά­νια της νυχτε­ρι­νής δια­σκέ­δα­σης, οι άρτιες ξενο­δο­χεια­κές εγκα­τα­στά­σεις και η επι­τυ­χη­μένη του­ρι­στική προ­ώ­θησή της στο εξω­τε­ρικό κρατούν την του­ρι­στική κίνηση της Ρόδου σταθερή σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Το πιο διάσημο αξιο­θέ­ατο του νησιού των ιπποτών είναι η διάσημη Μεσαιω­νική Πόλη με τις δέκα πύλες, η οποία έχει χαρα­κτη­ρι­στεί Μνημείο της Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς από την UNESCO. Με μια βόλτα εντός των τειχών προ­σπερ­νάς φρούρια, προ­μα­χώ­νες, αψίδες, μινα­ρέ­δες και ό, τι άλλο άφησαν πίσω τους είκοσι τέσ­σε­ρις αιώνες πολυ­τά­ρα­χης ιστο­ρίας. Το Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου ή αλλιώς Καστέλο απο­τε­λεί το αναμ­φι­σβή­τητο highlight της Παλιάς Πόλης. Στην Εβραϊκή Συνοι­κία θα συνα­ντή­σετε την παλαιό­τερη Συνα­γωγή της χώρας και στο τέρμα της πλα­κό­στρω­της Οδού των Ιπποτών την πλατεία Μου­σείου με το πρώην Νοσο­κο­μείο των Ιπποτών και νυν Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο. Στα «οπωσ­δή­ποτε» περι­λαμ­βά­νο­νται το τζαμί του Σου­λεϊ­μάν, η εκκλη­σία Παναγιά του Κάστρου, η Εβραϊκή Συνα­γωγή, τα Οθω­μα­νικά Λουτρά, η Πινα­κο­θήκη Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης και το Κέντρο Σύγ­χρο­νης Τέχνης.

Η πρώτη εικόνα μπορεί να σας ξεγε­λά­σει μιας και η Λίνδος έχει κάτι από Κυκλά­δες. Ο δια­τη­ρη­τέος οικι­σμός της Λίνδου δια­θέ­τει έναν από τους ξεχω­ρι­στούς αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους στην Ελλάδα. Πεζή ή με γαϊ­δου­ράκι ακο­λου­θή­στε το μονο­πάτι που ξεκινά απ’ το χωριό για να φτάσετε στην ακρό­πολη της αρχαίας πόλης-κράτους. Η ισχυρή της οχύρωση έχει δια­τη­ρη­θεί σε αρκετά καλή κατά­σταση και στην κορυφή σώζο­νται τα ερείπια του ναού της Αθηνάς Λινδίας, των Προ­πυ­λαίων και της μεγάλης ελλη­νι­στι­κής στοάς και η εκκλη­σία του Αγίου Ιωάννη από τα βυζα­ντινά χρόνια. Πριν ανα­χω­ρή­σετε ανα­ζη­τή­στε στον βράχο της ακρό­πο­λης την λαξευ­μένη τριήρη του 2ου π.Χ. αιώνα. Συν­δυά­στε την αρχαιο­λο­γική σας περι­ή­γηση με μια απο­γευ­μα­τινή βόλτα στο χωριό της Λίνδου με τα πλούσια καπε­τα­νό­σπιτα ή με πρωινό κολύμπι στις κοντι­νές οργα­νω­μέ­νες παρα­λίες στον Άγιο Παύλο.

Στη βορειο­δυ­τική πλευρά μεταξύ των χωριών Παρα­δείσι και Θεο­λό­γος βρί­σκε­ται η Κοιλάδα των Πετα­λού­δων, μια από τις πιο γνωστές τοπο­θε­σίες της Ρόδου. Η κατα­πρά­σινη κοιλάδα, την οποία δια­σχί­ζει ο ποταμός Πελε­κά­νος, είναι γεμάτη πλα­τά­νια, σχίνα, κου­μα­ριές μυρτιές και κισσούς. Λίμνες με νούφαρα, ξύλινα γεφυ­ρά­κια και μικροί καταρ­ρά­κτες συν­θέ­τουν ένα ξεχω­ρι­στό σκηνικό φυσικού κάλλους. Η καλύ­τερη εποχή για να απο­λαύ­σετε τις ροδί­τι­κες πετα­λού­δες είναι από τα μέσα Ιουνίου έως τα τέλη του Σεπτέμ­βρη.

Οι θάλασ­σες της Ρόδου δεν θα αφήσουν κανέναν απο­γοη­τευ­μένο. Το 2013 στο νησί κυμά­τι­σαν 20 Γαλά­ζιες Σημαίες. Οι δια­ση­μό­τε­ρες παρα­λίες είναι αυτές της ανα­το­λι­κής ακτής: Τσα­μπίκα, Αφάντου, Άντονι Κουίν (ναι, εδώ γυρί­στη­καν τα «Κανόνια του Ναβα­ρόνε» με τον διάσημο πρω­τα­γω­νι­στή), Βαγιές, Καλ­λι­θέα και πολλές άλλες που χάνεις το μέτρημα. Στο Νότο ξεχω­ρί­ζει το Κιοτάρι και φυσικά το Πρα­σο­νήσι, η παραλία που δίνουν παρα­δο­σιακά το ραντε­βού τους οι λάτρεις του σερφ και του kite surfing τον Ιούλιο και τον Αύγου­στο. Μπορεί η νυχτε­ρινή ζωή στο Φαλη­ράκι να χτυπά «κόκκινο» στην καρδιά του καλο­και­ριού αλλά εκτός «υψηλής περιό­δου» έχει προφίλ φιλικό προς τον οικο­γε­νειακό του­ρι­σμό και μια από τις πιο καθαρές και οργα­νω­μέ­νες πλαζ των Δωδε­κα­νή­σων.

Ως γνήσια νησιώ­τικη πρω­τεύ­ουσα, η Ρόδος δεν θα μπο­ρούσε παρά να έχει υπερ­δρα­στή­ρια νυχτε­ρινή ζωή. Πολλές δεκάδες ατμο­σφαι­ρικά μπαρ, χαλαρά στέκια, μεγάλα κλαμπ, εκλε­πτυ­σμένα εστια­τό­ρια αλλά και μικρό­τε­ρες ταβέρ­νες καλύ­πτουν ένα ευρύ­τατο φάσμα προ­τι­μή­σεων με κυρί­αρ­χες εστίες δια­σκέ­δα­σης την Πόλη της Ρόδου, το Φαλη­ράκι και την Ιαλυσό.

Συχνά δρο­μο­λό­για συν­δέ­ουν τη Ρόδο με τον Πειραιά και τη Θεσ­σα­λο­νίκη, τα υπό­λοιπα νησιά των Δωδε­κα­νή­σων, το Ηρά­κλειο και τη Σητεία αλλά και κεντρικά Κυκλα­δο­νή­σια (π.χ. Αμοργό, Σαντο­ρίνη, Πάρο κ.λπ.). Δε χάνουμε την ευκαι­ρία για μίνι εκδρομή στη Σύμη, την Κάρπαθο ή το Καστελ­λό­ριζο. Καθώς προ­σεγ­γί­ζουμε το λιμάνι της Σύμης, το Γιαλό δηλαδή, μας καλω­σο­ρί­ζουν τα χιλιά­δες πανέ­μορφα πολύ­χρωμα νεο­κλα­σικά ενός από τους πρώτους δια­τη­ρη­τέ­ους οικι­σμούς της χώρας. Η Καλή Στράτα, ο ανη­φο­ρι­κός δρόμος με τα πεντα­κό­σια σκα­λο­πά­τια, ενώνει το Γιαλό από την Άνω Σύμη και στο Κάστρο των Ιωαν­νι­τών Ιπποτών. Η Κάρ­πα­θος είναι ένα ανό­θευτο μωσαϊκό από αντι­θε­τι­κές εικόνες βουνού και θάλασ­σας, παρα­λίες για κάθε γούστο και αρχι­τε­κτο­νι­κές εκπλή­ξεις ενώ στην άγονη γραμμή μάς περι­μέ­νει το Καστελ­λό­ριζο, η πολύ­χρωμη κουκ­κίδα στην άκρη της Ελλάδας με το κου­κλί­στικο λιμάνι και τον δια­τη­ρη­τέο οικισμό.

Επι­μέ­λεια: Μαριάννα Κουρ­κούνη naftemporiki.gr