Ο Σωκράτης κατά του λαϊκισμού

Για τον Μάικλ Σαντέλ η ιδέα ότι η άνοδος του λαϊ­κι­σμού ανά τον κόσμο σχε­τί­ζε­ται μόνο με την μετα­νά­στευση και την οικο­νο­μία είναι λαν­θα­σμένη. «Οποιος σκέ­φτε­ται έτσι, δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι τα αίτια είναι κυρίως ηθικού και πολι­τι­σμι­κού χαρα­κτήρα», προσ­διό­ρισε μιλώ­ντας στην Repubblica. Φιλό­σο­φος της πολι­τι­κής, καθη­γη­τής στο πανε­πι­στή­μιο του Χάρ­βαρντ και συγ­γρα­φέας του εμβλη­μα­τι­κού «Ο φιλε­λευ­θε­ρι­σμός και τα όρια της δικαιο­σύ­νης» και του πιο πρό­σφα­του «Τί δεν μπορεί να αγο­ρά­σει το χρήμα» Σύμφωνα με όσα δήλωσε αυτές τις μέρες στην ιταλική εφη­με­ρίδα, όσοι, σήμερα, κατα­λαμ­βά­νουν αυτές τις σουίτες, όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σ’ ολό­κληρο τον κόσμο, «δεν έχουν κατα­λά­βει ποιο είναι το νόημα του λαϊ­κι­σμού. Η δυσφο­ρία δεν οφεί­λε­ται μόνον στην ανεργία και στο φόβο για τους μετα­νά­στες, αλλά και στην απώλεια της (αυτο)εκτί­μη­σης και στις στα­δια­κές ολι­σθή­σεις της κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής ταυ­τό­τη­τας. Οι δια­μαρ­τυ­ρίες των λαϊ­κι­στών έχουν απαί­σιες κι επι­κίν­δυ­νες πτυχές αλλά βασί­ζο­νται σε δικαιο­λο­γη­μέ­νες αιτιά­σεις από την πλευρά όλων όσοι έχουν απο­δυ­να­μω­θεί από τρεις δεκα­ε­τίες νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης παγκο­σμιο­ποί­η­σης. Το πάθος και η αγα­νά­κτηση που κινη­το­ποιεί τον λαϊ­κι­σμό σχε­τί­ζο­νται με την απώλεια της υπό­λη­ψης, με την περι­φρό­νηση απο­δέ­κτες της οποίας είναι τα μέλη της μεσαίας τάξης, οι εργα­ζό­με­νοι, οι άνθρω­ποι», γενι­κό­τερα. Οσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι πολι­τι­κοί θα μπο­ρού­σαν να επα­να­κτή­σουν τη χαμένη τους επαφή με τον κόσμο, ο αμε­ρι­κα­νός ακα­δη­μαϊ­κός, επι­κα­λεί­ται έναν μακρινό του συνά­δελφό από την Αθήνα: «Πολλοί φιλό­σο­φοι απευ­θύ­νο­νται κυρίως σε φιλο­σό­φους. Αντί­θετα εγώ επι­διώκω να συνδέσω τη φιλο­σο­φία με τη ζωή. Ο Σωκρά­της περ­πα­τούσε στους δρόμους της Αθήνας συζη­τώ­ντας με τους απλούς ανθρώ­πους. Ξεκι­νούσε από βασικές ερω­τή­σεις για να θέσει στη συνέ­χεια θεμε­λιώδη ερω­τή­ματα όσον αφορά τη δικαιο­σύνη και το Καλό».

(protagon.gr)