“Επιτάφιος λόγος”-του Γεωργίου Π. Ροδίτη

“Θνη­τών όλ­βιος εις το τέλος ου­δείς…” – Ευ­ρι­πί­δης

( Κα­νέ­νας από τους θνη­τούς δεν είναι τυ­χε­ρός στο τέλος της ζωής του…)

Μέρα Μα­γιού μας μί­σε­ψες…

Πά­λε­ψες σαν το Δι­γε­νή αλλά δεν νί­κη­σες… και τώρα “η πλάκα ανα­τρι­χιά” πώς θα σε σκε­πά­σει…

Ο θά­να­τος, άδι­κος, φθο­νε­ρός και μι­κρό­ψυ­χος δεν σου χα­ρί­στη­κε.

Σε αντι­με­τώ­πι­σε ως αντα­γω­νι­στή του, γιατί εσύ χά­ρι­ζες υγεία και έσω­ζες ζωές!

Επι­γρά­φω αυτά τα φτωχά λόγια ως “επι­τά­φιο” επει­δή θέλω να απευ­θύ­νω “τον προ­σή­κο­ντα έπαι­νον” σε άνδρα επι­φα­νή.

Υπήρ­ξες σπου­δαί­ος άν­θρω­πος, άρι­στος επι­στή­μο­νας και συ­νε­τός πο­λι­τι­κός.

Πι­στός στον όρκο του Ιπ­πο­κρά­τη και άξιος εκ­πρό­σω­πος του Δω­δε­κα­νη­σια­κού Λαού, πο­ρεύ­τη­κες με σπά­νια εντι­μό­τη­τα, με υπο­δειγ­μα­τι­κή ευ­πρέ­πεια, με ανε­ξά­ντλη­τη αν­θρω­πιά, με αφο­πλι­στι­κή ανι­διο­τέ­λεια και με κα­θη­λω­τι­κή με­τριο­πά­θεια.

Υπη­ρέ­τη­σες με συ­νέ­πεια, επάρ­κεια και χωρίς συμ­βι­βα­σμούς και εκ­πτώ­σεις και τους “δύο αφε­ντά­δες”: την επι­στή­μη και την πο­λι­τι­κή.

Τόλ­μη­σες με τρόπο συ­ναρ­πα­στι­κό να συ­γκε­ρά­σεις τους δύο αυ­τούς χώ­ρους – που κατά πολ­λούς είναι αταί­ρια­στοι- και κα­τέ­δει­ξες με εμ­φα­ντι­κό τρόπο ότι και η πο­λι­τι­κή της υγεί­ας έχει ανά­γκη την ια­τρι­κή επι­στη­μο­νι­κή γνώση και η πα­ρο­χή υψη­λού επι­πέ­δου υπη­ρε­σιών υγεί­ας έχει την ανά­γκη μιας θαρ­ρα­λέ­ας πο­λι­τι­κής στή­ρι­ξης.

Την προ­σφο­ρά σου στην επι­στή­μη της καρ­διο­λο­γί­ας θα την απο­τι­μή­σουν άλλοι ει­δι­κό­τε­ροι από μένα. Θα αρ­κε­στώ να πω ότι υπήρ­ξες ακα­τα­πό­νη­τος.

Το μαρ­τυ­ρούν τα επι­στη­μο­νι­κά σου συγ­γράμ­μα­τα και οι δυό­μι­σι χι­λιά­δες – αν δεν κάνω λάθος- δη­μο­σιεύ­σεις στα πιο έγκυ­ρα ια­τρι­κά πε­ριο­δι­κά του κό­σμου.

Επι­πλέ­ον θα επαι­νέ­σω τη θαυ­μα­στή ικα­νό­τη­τα σου να προ­σφέ­ρεις στο ευρύ κοινό με τα δύο τε­λευ­ταία βι­βλία σου και την τα­κτι­κή αρ­θρο­γρα­φία σου στον ημε­ρή­σιο τύπο απλου­στευ­μέ­νες, με απα­ρά­μιλ­λο τρόπο και γλα­φυ­ρό ύφος, γνώ­σεις γύρω από την καρ­διο­λο­γία, χωρίς στρογ­γυ­λέ­μα­τα και έλ­λει­ψεις, απο­φεύ­γο­ντας έτσι την ευ­τε­λή εκλα­ΐ­κευ­ση τους.

Ως για­τρός στην πρώτη γραμ­μή μιας ει­δι­κό­τη­τας αιχ­μής και ευ­θύ­νης δια­κρί­θη­κες για τις αλάν­θα­στες δια­γνώ­σεις σου και για την ευ­στο­χία των αγω­γών που συ­νι­στού­σες.

Η ια­τρι­κή σου πα­ρέμ­βα­ση, πάντα καί­ρια και σω­τή­ρια, σε με­ρι­κές πε­ρι­πτώ­σεις άγ­γι­ζε τα όρια του θαύ­μα­τος – και αυτό το γράφω μετά λόγου γνώ­σε­ως.

Πέραν αυτών, ξε­χώ­ρι­ζες για τη συ­μπό­νια και τον αλ­τρουι­σμό σου. Ήσουν ένας “καλός Σα­μα­ρεί­της”.

Η δια­δρο­μή σου στην Πο­λι­τι­κή ήταν συ­ναρ­πα­στι­κή.

Η εντι­μό­τη­τα, η ευ­πρέ­πεια, η ευαι­σθη­σία, με­τριο­πά­θεια, η συ­ναι­νε­τι­κή στάση, η ανι­διο­τέ­λεια, το υψηλό αί­σθη­μα ευ­θύ­νης, οι στο­χευ­μέ­νες δρά­σεις και η εντυ­πω­σια­κή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα σου είναι αρε­τές σπά­νιες και άγνω­στες στους επαγ­γελ­μα­τί­ες της πο­λι­τι­κής.

Εσύ ζού­σες για την Πο­λι­τι­κή και όχι από την Πο­λι­τι­κή. Η πο­λι­τι­κή για σένα ήταν αγώ­νας για προ­σφο­ρά και διαρ­κής ανα­ζή­τη­ση του κα­λύ­τε­ρου με δό­σεις πι­κρί­ας για την επι­κρά­τη­ση των μέ­τριων διεκ­πε­ραιω­τών της εξου­σί­ας με πε­λα­τεια­κές με­θό­δους και λαϊ­κί­στι­κες τα­κτι­κές.

Εν­δυ­νά­μω­σες θε­α­μα­τι­κά και εδραί­ω­σες το Εθνι­κό σύ­στη­μα Υγεί­ας, το οποίο υπη­ρέ­τη­σες με συ­νέ­πεια και θρη­σκευ­τι­κή ευ­λά­βεια.

Όλοι γνω­ρί­ζου­με, ότι το νο­σο­κο­μείο της Ρόδου είναι δικό σου προ­σω­πι­κό επί­τευγ­μα. Όλοι ανα­γνω­ρί­ζουν την προ­σπά­θεια και την αγω­νία σου για την υγειο­νο­μι­κή θω­ρά­κι­ση των νη­σιών.

Ήταν δικό σου επί­τευγ­μα η σω­τή­ρια δια­δι­κα­σία των αε­ρο­δια­κο­μι­δών. Ήταν δικό σου Όραμα να “υιο­θε­τη­θούν” οι νη­σιω­τι­κές Μο­νά­δες υγεί­ας από Πα­νε­πι­στη­μια­κές κλι­νι­κές, που δυ­στυ­χώς οι διά­δο­χοι σου δεν έδει­ξαν πρό­θυ­μοι να το υλο­ποι­ή­σουν.

Άφησα για το τέλος την προ­σέγ­γι­ση της μα­γι­κής σχέ­σης σου με τους αν­θρώ­πους των νη­σιών μας – δεν το πε­ριο­ρί­ζω μόνο στο εκλο­γι­κό σώμα. Δεν ήταν σχέση ρηχής λα­τρεί­ας. Τέ­τοιου εί­δους σχέ­σεις τρο­φο­δο­τού­νται από τον λαϊ­κι­σμό και εσύ δεν υπήρ­ξες ποτέ λαι­κι­στής.

Ήταν αναμ­φι­σβή­τη­τα σχέση εκτί­μη­σης και εμπι­στο­σύ­νης.

Εκτί­μη­σαν και εμπι­στεύ­τη­καν τον επι­στή­μο­να που δεν δια­χώ­ρι­σε την επι­στή­μη από την αρετή και τον πο­λι­τι­κό που δεν εξάρ­τη­σε την προ­σφο­ρά του από την ιδιο­τέ­λεια.

Έναν άν­θρω­πο που έδωσε Αίγλη στην ια­τρι­κή επι­στή­μη και Κύρος στην Πο­λι­τι­κή.

Ήσουν ο για­τρός της καρ­διάς μας!

Δεν πρό­κει­ται για απλό λο­γό­τυ­πο.

Είναι η ουσία αυτής της συ­ναρ­πα­στι­κής σχέ­σης.

Είναι η έκ­φρα­ση μιας έντο­νης και ακα­τά­λυ­της εγκαρ­διό­τη­τας, ενώ κά­ποιοι την έζη­σαν και με την κυ­ριο­λε­κτι­κή της ση­μα­σία.

Από σή­με­ρα θα είσαι μέσα στις καρ­διές μας με μια σχέση δυ­να­τή και μυ­στι­κή, στην οποία θα συ­ντί­θε­νται η χαρά που σε εί­χα­με, με τον πόνο που μας δίνει ο χαμός σου.

Οι αμέ­τρη­τές αναρ­τή­σεις και τα ατε­λεί­ω­τα μη­νύ­μα­τα στο δια­δί­κτυο συν­θέ­τουν ένα ιδιό­μορ­φο, μυ­ριό­στο­μο μοι­ρο­λόι, πιο σπα­ρα­κτι­κό και από τα Μα­νιά­τι­κα, σαν από­πει­ρα μιας τε­λευ­ταί­ας υπερ­βα­τι­κής επι­κοι­νω­νί­ας με τον άν­θρω­πο που αγα­πή­σα­με.

Αυτά τα τα­πει­νά ίσως και κοι­νό­το­πα, μπό­ρε­σα να γράψω υπό το βάρος της οδύ­νης για την ανα­πά­ντε­χη φυγή σου, που η χρήση των ρη­μά­των σε πα­ρελ­θό­ντες χρό­νους, την επι­βε­βαιώ­νει δρα­μα­τι­κά και τε­λε­σί­δι­κα.

Φίλε Τζίμη, αν ο Πα­ρά­δει­σος ση­μαί­νει επι­βρά­βευ­ση της άρι­στης δρά­σης και την Δι­καί­ω­ση μιας ζωής γεν­ναιό­δω­ρης προ­σφο­ράς, η θέση σου σε αυτόν είναι βέ­βαιο ότι θα είναι δια­κε­κρι­μέ­νη και πε­ρί­ο­πτη.

Τζένη μας, που κι εσύ έχεις δια­γρά­ψει μια πο­ρεία ισά­ξια με του Τζίμη, ευ­τύ­χη­σες να υπάρ­ξεις σύ­ντρο­φος, συ­μπα­ρα­στά­της και συ­νερ­γά­της αυτού του επι­φα­νούς άνδρα και αι­σθά­νε­σαι πε­ρή­φα­νη γι’ αυτό. Είναι βέ­βαιον, ότι αυτή η υπε­ρη­φά­νεια σου απα­λύ­νει τον βαρύ σου πόνο.

Τζίμη, Καλό Τα­ξί­δι για τη μα­κα­ριό­τη­τα…

Η μνήμη σου θα είναι αιώ­νια!

Ο φίλος σου

Γε­ώρ­γιος Π. Ρο­δί­της