Αίσθηση προκάλεσαν οι θέσεις της προέδρου Εφετών για τη Δικαιοσύνη στους δικηγόρους της Ρόδου

Αί­σθη­ση έχουν προ­κα­λέ­σει στις τά­ξεις των δι­κη­γό­ρων της Ρόδου οι θέ­σεις που ανέ­πτυ­ξε για τη δι­καιο­σύ­νη σε δελ­τίο τύπου, που εξέ­δω­σε, η πρό­ε­δρος Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου κ. Θω­μα­ΐ­τσα Πα­τρώ­να, υπο­ψή­φια για το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο της Ενω­σης Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων, που θα διε­ξα­χθούν την 22α και 29η Μαΐου 2016.

Στο άρθρο της, που τι­τλο­φο­ρεί­ται «Εμπρός να ανα­κτή­σου­με την χα­μέ­νη μας αξιο­πρέ­πεια» η Πρό­ε­δρος Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου ανα­φέ­ρει με­τα­ξύ άλλων και τα εξής:

«Η δια­πί­στω­ση ότι η Δι­καιο­σύ­νη στον τόπο μας αντα­γω­νί­ζε­ται σε απα­ξί­ω­ση την πο­λι­τι­κή εξου­σία, είναι πλέον κα­θο­λι­κή. Μία πε­ρι­ή­γη­ση στις σε­λί­δες των ηλε­κτρο­νι­κών και των συμ­βα­τι­κών μ.μ.ε. των δύο τε­λευ­ταί­ων μηνών αρκεί για να σας πεί­σει. Η κρίση αξιών έχει προ­σβά­λει τη Δι­καιο­σύ­νη στην ουσία της, ως θεσμό, καθώς η δυ­σπι­στία και η αμ­φι­σβή­τη­ση, όχι μόνο του λαϊ­κού στοι­χεί­ου, αλλά και του νο­μι­κού κό­σμου, δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται απλά σε ζη­τή­μα­τα ποιό­τη­τας και τα­χύ­τη­τας της πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών από τους δι­κα­στές προς τους πο­λί­τες, αλλά συχνά ακου­μπά και ζη­τή­μα­τα ηθι­κής δια­φθο­ράς, όχι απα­ραί­τη­τα με υλικά ανταλ­λάγ­μα­τα, διότι τα «δώρα» της πο­λι­τι­κής εξου­σί­ας μπο­ρεί να είναι ποι­κί­λα.

Στις θλι­βε­ρές αυτές δια­πι­στώ­σεις, πολύ έχει συ­ντε­λέ­σει (και μόνο κά­ποιος που εθε­λο­τυ­φλεί δεν το πα­ρα­δέ­χε­ται) η όσμω­ση της πο­λι­τι­κής με τη δι­κα­στι­κή εξου­σία. Η όσμω­ση αυτή, που μόνο κακές πα­ρε­νέρ­γειες προ­κα­λεί στη δι­κα­στι­κή ανε­ξαρ­τη­σία, είναι ανα­γκαίο πα­ρά­γω­γο του θε­σμο­θε­τη­μέ­νου τρό­που της επι­λο­γής της ηγε­σί­ας των Ανω­τά­των Δι­κα­στη­ρί­ων και εν προ­κει­μέ­νω του Αρεί­ου Πάγου που εν­δια­φέ­ρει εμάς. Το ισχύ­ον σύ­στη­μα επι­λο­γής από το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο (έστω και μετά από μία ανού­σια ακρό­α­ση στη διά­σκε­ψη των προ­έ­δρων της Βου­λής) κα­τα­κρί­νε­ται σφό­δρα, κυ­ρί­ως με τη σκέψη ότι δη­μιουρ­γεί εξάρ­τη­ση της ηγε­σί­ας της Δι­καιο­σύ­νης από την πο­λι­τι­κή εξου­σία.

Έγινε πριν με­ρι­κές μέρες συ­ζή­τη­ση στη Βουλή για την Δι­καιο­σύ­νη με κα­τη­γο­ρί­ες εκα­τέ­ρω­θεν ότι γί­νο­νταν και γί­νο­νται πα­ρεμ­βά­σεις στη Δι­καιο­σύ­νη και ότι με κυ­βερ­νη­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις ναρ­κο­θε­τεί­ται η ανε­ξαρ­τη­σία της. Το έργο αυτό το έχου­με ξα­να­δεί γιατί έχει παι­χθεί πολ­λές φορές. Με το Σύ­νταγ­μα του 1975 στο άρθρο 90 προ­βλέ­πε­ται ότι η ηγε­σία της Δι­καιο­σύ­νης ορί­ζε­ται από το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο, δη­λα­δή από την εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση, την εκτε­λε­στι­κή εξου­σία.

Είναι δια­πι­στω­μέ­νο πλέον ότι ένας τέ­τοιος τρό­πος επι­λο­γής της ηγε­σί­ας της Δι­καιο­σύ­νης δη­μιουρ­γεί τον ομ­φά­λιο λώρο με­τα­ξύ της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας και της δι­κα­στι­κής και ότι η εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση επι­λέ­γο­ντας την ηγε­σία της Δι­καιο­σύ­νης επεμ­βαί­νει και ασκεί έλεγ­χο, κα­ταρ­γώ­ντας στην πράξη την διά­κρι­ση των εξου­σιών. Όλα τα κόμ­μα­τα, όσο είναι στην αντι­πο­λί­τευ­ση, κα­ταγ­γέλ­λουν το γε­γο­νός, υπό­σχο­νται να το αλ­λά­ξουν με δη­μο­κρα­τι­κό­τε­ρο τρόπο, αλλά όταν γί­νο­νται κυ­βέρ­νη­ση, το ξε­χνούν, απλά γιατί τους εξυ­πη­ρε­τεί και αυ­τούς στα σχέ­διά τους να μην έχουν μία ενο­χλη­τι­κή δι­κα­στι­κή εξου­σία.

Οι πά­ντες λοι­πόν έχουν κα­τα­νο­ή­σει ότι ο ομ­φά­λιος λώρος που συν­δέ­ει την πο­λι­τι­κή και τη δι­κα­στι­κή εξου­σία με κίν­δυ­νο πα­θο­λο­γι­κών εξε­λί­ξε­ων (ο νοών νο­εί­τω) είναι βα­σι­κά η επι­λο­γή της ηγε­σί­ας μας από την Κυ­βέρ­νη­ση. Και κάθε κυ­βέρ­νη­ση (λο­γι­κό είναι) δεν θέλει να έχει ξέ­νους προς αυτήν στη ηγε­σία της δι­καιο­σύ­νης. Θέλει να έχει «ημέ­τε­ρους» και ελά­χι­στα ενο­χλη­τι­κούς. Όχι, ότι αυτό πά­ντο­τε το επι­τυγ­χά­νει, αλλά αυτές είναι οι προ­θέ­σεις των πο­λι­τι­κών.

Για να γίνει κα­τα­νοη­τό πόσο επη­ρε­ά­ζει τη Δι­καιο­σύ­νη ο ισχύ­ων σή­με­ρα τρό­πος επι­λο­γής, σας ανα­φέ­ρω τα εξής αριθ­μη­τι­κά στοι­χεία: Ο Άρειος Πάγος σή­με­ρα απο­τε­λεί­ται από 60 πε­ρί­που αρε­ο­πα­γί­τες, 10 αντι­προ­έ­δρους και τον πρό­ε­δρο, σύ­νο­λο 71 δι­κα­στές. Από αυ­τούς, το υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο εμπλέ­κε­ται στην επι­λο­γή των αντι­προ­έ­δρων και του προ­έ­δρου, δη­λα­δή στην επι­λο­γή 11 δι­κα­στών, που ση­μαί­νει ότι η κυ­βέρ­νη­ση εμπλέ­κε­ται στην επι­λο­γή του 15% πε­ρί­που των μελών του Αρεί­ου Πάγου, κατά το ίδιο δε πο­σο­στό εμπλέ­κε­ται η κυ­βέρ­νη­ση και στα άλλα δύο ανώ­τα­τα δι­κα­στή­ρια.

Γι’ αυτό επα­νει­λημ­μέ­να έχουν γίνει και επι­λο­γές με κρι­τή­ρια πο­λι­τι­κής σκο­πι­μό­τη­τας. Υπάρ­χουν και πο­λι­τι­κοί που έχο­ντας τη σχε­τι­κή εξου­σία υπο­κύ­πτουν στον πει­ρα­σμό να επι­λέ­γουν ηγε­σία στη Δι­καιο­σύ­νη η οποία νο­μί­ζουν ότι θα εξυ­πη­ρε­τεί την πο­λι­τι­κή τους. Επί­σης φαί­νε­ται να έχει κλο­νι­στεί η εμπι­στο­σύ­νη της κοι­νής γνώ­μης και ιδίως του νο­μι­κού κό­σμου στο αδιά­βλη­το των επι­λο­γών από την εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση. Αυτά απο­τε­λούν επαρ­κείς λό­γους για να αφαι­ρε­θεί (με ανα­θε­ώ­ρη­ση του άρ­θρου 90 του Συ­ντάγ­μα­τος) η σχε­τι­κή αρ­μο­διό­τη­τα από το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο.

Η κα­λύ­τε­ρη κατά τη γνώμη μου λύση θα ήταν να ανα­τε­θεί η αρ­μο­διό­τη­τα επι­λο­γής της δι­κα­στι­κής ηγε­σί­ας σε εξω­δι­κα­στι­κό συλ­λο­γι­κό όρ­γα­νο, με την αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τε­ρη δυ­να­τή σύν­θε­ση, ώστε τυχόν «εξαρ­τή­σεις» να δια­χέ­ο­νται σε ευρύ κύκλο προ­σώ­πων από πολ­λούς χώ­ρους (όχι μόνο της πο­λι­τι­κής) και έτσι να εξα­φα­νί­ζο­νται ή να απο­δυ­να­μώ­νο­νται. Στο όρ­γα­νο αυτό θα μπο­ρού­σαν να με­τέ­χουν εκ­πρό­σω­ποι της νο­μο­θε­τι­κής εξου­σί­ας- όλων των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών κομ­μά­των, ανά­λο­γα με τη δύ­να­μή τους-, της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας (π.χ. ο υπουρ­γός Δι­καιο­σύ­νης), του νο­μι­κού πα­νε­πι­στη­μια­κού και δι­κη­γό­ρου κό­σμου, και φυ­σι­κά ανώ­τα­τοι δι­κα­στι­κοί.

Ενώ λοι­πόν τυ­πι­κά πά­ντο­τε εί­χα­με ως προ­με­τω­πί­δα των συν­δι­κα­λι­στι­κών μας επι­διώ­ξε­ων την ανε­ξαρ­τη­σία της δι­καιο­σύ­νης και τη δη­μο­κρα­τι­κό­τε­ρη επι­λο­γή της ηγε­σί­ας μας, εν τού­τοις αυτό ου­δέ­πο­τε απο­τέ­λε­σε μία ου­σια­στι­κή και καί­ρια επι­δί­ω­ξη των εκά­στο­τε διοι­κή­σε­ων της Ενώ­σε­ως και μάλ­λον είχε μία δια­κο­σμη­τι­κή θέση στην ατζέ­ντα τους.

Και­ρός είναι να το επι­διώ­ξου­με σθε­να­ρά και με υπευ­θυ­νό­τη­τα και αυτό θα απο­τε­λέ­σει, αν με τι­μή­σε­τε με την ψήφο σας και με εκλέ­ξε­τε, βα­σι­κό αγω­νι­στι­κό μέ­λη­μά μου, πα­ράλ­λη­λα βέ­βαια με τα άλλα στενά συν­δι­κα­λι­στι­κά ζη­τή­μα­τα του κλά­δου, τα οποία επί­σης είναι σπου­δαία και δεν πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­που­με γιατί και αυτά θω­ρα­κί­ζουν θε­σμι­κά την ανε­ξαρ­τη­σία μας.

Τέλος, ένα άλλο ση­μα­ντι­κό­τα­το ζή­τη­μα, το οποίο άπτε­ται της ου­σί­ας της δι­κα­στι­κής μας ακε­ραιό­τη­τας και ανε­ξαρ­τη­σί­ας είναι ο διο­ρι­σμός συ­ντα­ξιού­χων δι­κα­στών σε θέ­σεις συ­νή­θως προ­έ­δρων αλλά και απλών μελών στα διοι­κη­τι­κά συμ­βού­λια των λε­γό­με­νων Ανε­ξαρ­τή­των Αρχών που και πολ­λές είναι και πα­χυ­λούς μι­σθούς πα­ρέ­χουν. Η εκτε­λε­στι­κή εξου­σία έχει επι­λέ­ξει και αυτόν τον τρόπο «διείσ­δυ­σης» στο δι­κα­στι­κό σώμα. Επι­λέ­γει κά­ποιους εκ των ανω­τά­των δι­κα­στών, με κρι­τή­ρια που εκεί­νη ορί­ζει και, αμέ­σως μετά τη συ­ντα­ξιο­δό­τη­σή τους, τους προ­σφέ­ρει αυτήν την πο­θη­τή απα­σχό­λη­ση. Ανα­ρω­τη­θή­κα­με όμως γιατί η κάθε Κυ­βέρ­νη­ση επι­λέ­γει τον ένα ή τον άλλο ανώ­τα­το δι­κα­στή για τις πε­ρι­ζή­τη­τες αυτές θέ­σεις και όχι έναν άλλον; Με­σο­λά­βη­σαν κά­ποιες δια­βε­βαιώ­σεις ή άλ­λους εί­δους αθέ­μι­τες συ­ναλ­λα­γές; Αν εξε­τά­σει κά­ποιος προ­σε­κτι­κά τις επι­λο­γές των προ­σώ­πων των τε­λευ­ταί­ων 20 ετών, θα βγά­λει τα συ­μπε­ρά­σμα­τά του εύ­κο­λα. Θα δια­πι­στώ­σει μά­λι­στα και εκλε­κτι­κές συγ­γέ­νειες με τις απελ­θού­σες διοι­κή­σεις της Ενώ­σε­ώς μας.

Το ζή­τη­μα λοι­πόν αυτό έχει ση­μα­ντι­κό­τα­τη διά­στα­ση, κα­ταρ­χάς διότι με τον τρόπο αυτό κλο­νί­ζε­ται εμ­μέ­σως η ανε­ξαρ­τη­σία της εν ενερ­γεία δι­καιο­σύ­νης, λόγω των κιν­δύ­νων δια­πλο­κής που μπο­ρεί να ανα­κύ­ψουν κατά τα τε­λευ­ταία χρό­νια της κα­ριέ­ρας των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών.

Έχει όμως και άλλη μία πα­ρά­με­τρο, κα­θό­λου ευ­κα­τα­φρό­νη­τη. Η πο­λι­τι­κή εξου­σία εξα­σφα­λί­ζει πε­ρι­ζή­τη­τες θέ­σεις στε­λε­χών των Ανε­ξαρ­τή­των Αρχών σε συ­ντα­ξιού­χους άνω των 67 ετών, τη στιγ­μή που υπάρ­χουν άνερ­γοι νέοι άν­θρω­ποι με ικα­νό­τη­τες και επι­στη­μο­νι­κούς τί­τλους αξιο­ζή­λευ­τους.

Το Σύ­νταγ­μα απα­γο­ρεύ­ει στην ουσία του διο­ρι­σμούς αυ­τούς των συ­ντα­ξιού­χων δι­κα­στών βλ. άρθρα 21 παρ. 5 (δη­μο­γρα­φι­κή πο­λι­τι­κή) και 22 παρ. 1 του Συ­ντάγ­μα­τος (δι­καί­ω­μα ερ­γα­σί­ας και υπο­χρέ­ω­ση του Κρά­τους να δη­μιουρ­γή­σει συν­θή­κες απα­σχό­λη­σης για όλους). Επο­μέ­νως, όχι μόνο για λό­γους έμ­με­σης δια­φθο­ράς της συ­νει­δή­σε­ως των ανω­τά­των δι­κα­στών με την υπό­σχε­ση τέ­τοιων θέ­σε­ων, αλλά και για λό­γους συν­δε­ό­με­νους με την προ­στα­σία της ερ­γα­σί­ας των νέων (των οποί­ων η ανερ­γία εκτι­μά­ται σε εξή­ντα τοις εκατό του­λά­χι­στον), πρέ­πει ως Ένωση να επι­διώ­ξου­με να μπει ένα τέρμα στ” αυτήν την κα­τά­στα­ση. Σας υπό­σχο­μαι να αγω­νι­στώ και γι” αυτό αν εκλε­γώ.

Υπάρ­χει και ένα τε­λευ­ταίο, για το οποίο η μέχρι τώρα δράση της Ενώ­σε­ώς μας πα­ρου­σιά­ζει με­γά­λο έλ­λειμ­μα. Το γνω­ρί­ζε­τε από την πρό­σφα­τη συ­ζή­τη­ση για τη Δι­καιο­σύ­νη στη Βουλή. Είναι πολύ ανη­συ­χη­τι­κό το γε­γο­νός ότι, όχι μία αλλά αρ­κε­τές φορές, τα τε­λευ­ταία χρό­νια με πρό­τα­ση της κυ­βέρ­νη­σης το Κοι­νο­βού­λιό μας ψή­φι­σε τρο­πο­λο­γί­ες που συ­νι­στού­σαν ωμή επέμ­βα­ση στο έργο της Δι­καιο­σύ­νης απο­ποι­νι­κο­ποιώ­ντας αδι­κή­μα­τα κ.λπ. για να ευ­νο­ή­σουν συ­γκε­κρι­μέ­να συμ­φέ­ρο­ντα και πρό­σω­πα. Μέσα στον ορυ­μα­γδό των εκα­τέ­ρω­θεν κα­ταγ­γε­λιών, δεν αξιο­λο­γή­θη­κε από τη διοί­κη­ση της Ενώ­σε­ως η βα­ρύ­τη­τα του γε­γο­νό­τος, ότι δη­λα­δή το Ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο ψή­φι­σε τρο­πο­λο­γί­ες που οδη­γού­σαν στην ατι­μω­ρη­σία για συ­γκε­κρι­μέ­να αδι­κή­μα­τα συ­γκε­κρι­μέ­νων ατό­μων… Είναι και αυτό φαι­νό­με­νο της γε­νι­κό­τε­ρης απα­ξί­ω­σης των θε­σμών που με ευ­θύ­νη αυτών που τους υπη­ρε­τούν μειώ­νε­ται το κύρος τους στη συ­νεί­δη­ση του πο­λί­τη, ενι­σχύ­ο­νται αντα­να­κλα­στι­κά ακραί­ες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις και δη­μιουρ­γού­νται κίν­δυ­νοι και για την σωστή λει­τουρ­γία του πο­λι­τεύ­μα­τος. Πι­στεύω ότι το διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο της Ένω­σης πρέ­πει να έχει υγιέ­στε­ρα αντα­να­κλα­στι­κά σε τέ­τοια νο­ση­ρά φαι­νό­με­να και να πα­ρεμ­βαί­νει απο­τρε­πτι­κά με κα­ταγ­γελ­τι­κές αλλά βαθιά με­λε­τη­μέ­νες ανα­κοι­νώ­σεις έγκαι­ρα και όχι εκ των υστέ­ρων. Σας υπό­σχο­μαι να αγω­νι­στώ και γι’ αυτό με ευ­συ­νει­δη­σία και χωρίς πα­ρω­πί­δες αν εκλε­γώ».