Μ.Παρασκευή – «Ω γλυκύ μου έαρ»

Η λύπη του θα­νά­του, η χαρά της Ανά­στα­σης, η προσ­δο­κία και η ελ­πί­δα της σω­τη­ρί­ας, συ­ναι­σθή­μα­τα διά­χυ­τα με­τα­ξύ των πι­στών, στην κα­τα­νυ­κτι­κή ατμό­σφαι­ρα που κυ­ριαρ­χεί κατά την τέ­λε­ση των Ιερών Ακο­λου­θιών, όλες αυτές τις ημέ­ρες της Αγίας και Με­γά­λης Εβδο­μά­δας.

Η συ­γκί­νη­ση που κο­ρυ­φώ­θη­κε στην Ακο­λου­θία των Αγίων Παθών με τη Σταύ­ρω­ση του Ιησού δίνει τη θέση της στο πέν­θος, την οδύνη και τη συ­ντρι­βή για τον θά­να­το του Θε­αν­θρώ­που.

Ο Υιός του αν­θρώ­που θα απο­κα­θη­λω­θεί από τον σταυ­ρό. «Ο Δε­σπό­της πά­ντων κα­θο­ρά­ται νε­κρός, και εν μνή­μα­τι καινώ κα­τα­τί­θε­ται, ο κε­νώ­σας τα μνη­μεία των νε­κρών».

Οι κα­μπά­νες όλη την ημέρα χτυ­πούν πέν­θι­μα και οι πι­στοί συμ­με­τέ­χουν ενερ­γά στο πέν­θος. Η λέξη «πέν­θι­μη» βρί­σκει τη δι­καί­ω­σή της στη Με­γά­λη Πα­ρα­σκευή. «Η ζωή εν τάφω κα­τε­τέ­θης, Χρι­στέ, και αγ­γέ­λων στρα­τιαί εξε­πλήτ­το­ντο, συ­γκα­τά­βα­σιν δο­ξά­ζου­σαι την σήν…».

…Κό­μπος στον λαιμό. Οι πι­στοί το από­γευ­μα θα κα­τα­κλύ­σουν τις εκ­κλη­σί­ες σε όλη τη χώρα. Οι ψυχές συν­νε­φια­σμέ­νες συ­ντρί­βο­νται από τα συ­γκλο­νι­στι­κά λόγια και το μοι­ρο­λόι της μάνας. «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυ­κύ­τα­τόν μου Τέ­κνον, πού έδυ σου το κάλ­λος;». Χαρ­μο­λύ­πη.