Διαχειριστικός έλεγχος στο Δήμο Μεγίστης από τη Δ.Υ.Ε.Ε.! Eπικεντρώνεται στη διαχείριση οικοπέδων του Ελληνικού Δημοσίου

Τρεις επι­θε­ω­ρή­τριες της Δημο­σιο­νο­μι­κής Υπη­ρε­σίας Επο­πτείας και Ελέγχου (Δ.Υ.Ε.Ε.) διε­νερ­γούν πολυ­ε­πί­πεδη έρευνα στο Δήμο Μεγί­στης κατόπιν εντολής της Γενικής Διεύ­θυν­σης Δημο­σιο­νο­μι­κών Ελέγχων του Γενικού Λογι­στη­ρίου του Κράτους.

Ο έλεγχος διε­νερ­γεί­ται σε εκτέ­λεση δύο παραγ­γε­λιών της Εισαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Οι επι­θε­ω­ρή­τριες έχουν ήδη απευ­θυν­θεί στην ΔΕΔΔΗΕ ΑΕ και ανα­ζη­τούν στοι­χεία που αφορούν στη βεβαί­ωση και είσπραξη του Τέλους Ακί­νη­της Περιου­σίας και σχε­τι­κών απο­φά­σεων του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Μεγί­στης της περιό­δου 2008 – 2015

Διε­νερ­γεί­ται ταυ­τό­χρονα έλεγχος της περιό­δου 2009 – 2014 και επι­κε­ντρώ­νε­ται κυρίως στην δια­χεί­ριση οικο­πε­δι­κών εκτά­σεων του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου στο νησί. Ερευ­νά­ται εξάλλου και η ακίνητη περιου­σία του Δήμου, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του δικτύου των κοι­νο­χρή­στων.

Το όλο θέμα απο­τε­λεί συνέ­χεια παραγ­γε­λιών για δύο προ­κα­ταρ­κτι­κές εξε­τά­σεις που ξεκί­νη­σαν το έτος 2010 και μια το έτος 2014.

Αφορμή απο­τέ­λε­σαν δια­πι­στώ­σεις του οικο­νο­μι­κού επι­θε­ω­ρητή Κρήτης και Δωδε­κα­νή­σου Μανώλη Χρι­στο­δου­λάκη λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή.

Είχε ζητήσει από το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών να διε­νερ­γη­θεί ειδικός έλεγχος σε όλους τους τίτλους κτήσεων των εκτά­σεων στο Καστελ­λό­ριζο, ενώ η υψηλής στρα­τη­γι­κής σημα­σίας θέση του νησιού καθι­στούσε ανα­γκαίο να ξεκα­θα­ρι­στεί εάν τελικοί απο­δέ­κτες συγκε­κρι­μέ­νων εκτά­σεων ήταν Τούρκοι ιδιώτες ή εται­ρείες τουρ­κι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Οι φήμες, που έκαναν λόγο για «μαφία» που «αρπάζει» ιδιω­τική αλλά και δημόσια γη στο Καστελ­λό­ριζο, κυκλο­φό­ρη­σαν για πρώτη φορά το 2005.

Σύμφωνα με αυτές, στο νησί δρούσε κύκλωμα που οικειο­ποιού­νταν παρά­νομα εκτά­σεις, οι οποίες ανήκαν σε οικο­γέ­νειες που είχαν μετα­να­στεύ­σει στο εξω­τε­ρικό, και στη συνέ­χεια τις μετα­πω­λού­σαν σε ξένους επεν­δυ­τές. Ωστόσο, με τη δημο­σιο­ποί­ηση του πορί­σμα­τος Χρι­στο­δου­λάκη το 2008 οι ψίθυροι έγιναν συγκε­κρι­μέ­νες καταγ­γε­λίες και ευρή­ματα και όλοι περί­με­ναν ότι θα χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση.

Έκτοτε μεσο­λά­βη­σαν έρευνες της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας, αλλαγές κυβερ­νή­σεων, πρω­θυ­πουρ­γών και αρμό­διων υπουρ­γών, ο θάνατος του οικο­νο­μι­κού επι­θε­ω­ρητή Κρήτης και Δωδε­κα­νή­σου, επώ­νυ­μες καταγ­γε­λίες, δεκάδες δικα­στή­ρια… Κι όμως, ποτέ κανείς δεν έμαθε τι ακριβώς συμ­βαί­νει στο ακρι­τικό Καστελ­λό­ριζο.

Υπήρξε εξάλλου αναφορά για 1.500 (!) συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κές πράξεις μέσα σε μία δεκα­ε­τία, σ’ ένα νησάκι 200 κατοί­κων.

Ο επι­θε­ω­ρη­τής είχε απευ­θύ­νει έκκληση προς το υπουρ­γείο Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών, τονί­ζο­ντας την ανάγκη αυτο­ψίας από ειδι­κούς, προ­κει­μέ­νου να εξα­κρι­βω­θούν αφενός η σκο­πι­μό­τητα και αφε­τέ­ρου η νομι­μό­τητα των μετα­βι­βά­σεων αυτών.

Ένα από τα βασικά ερω­τή­ματα που έθετε τότε ο επι­θε­ω­ρη­τής αφο­ρούσε στο ποιοι ήταν οι τελικοί ιδιο­κτή­τες της γης και των ακι­νή­των, αφού από τα συμ­βό­λαια προ­έ­κυ­πτε ότι επρό­κειτο στην πλειο­νό­τητά τους για ξένους επεν­δυ­τές ή εται­ρείες, αγνώ­στων λοιπών στοι­χείων.

Για τον λόγο αυτό ζητούσε από το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών να γίνει ειδικός έλεγχος όλων των τίτλων κτήσεων των εκτά­σεων, ώστε να δια­πι­στω­θεί ποιοι κρύ­βο­νταν πίσω από τις επί­μα­χες μετα­βι­βά­σεις.

Η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα των πράξεων νομι­μο­ποί­η­σης είχε γίνει με τη μέθοδο της «χρη­σι­κτη­σίας». Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει ότι αρκού­σαν οι δηλώ­σεις δύο κατοί­κων της περιο­χής πως μια έκταση -σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις έφτανε μερικά χιλιά­δες τετρα­γω­νικά μέτρα- ανήκει σε κάποιο συγκε­κρι­μένο πρόσωπο και μία βεβαί­ωση από το δήμο ότι η έκταση αυτή δεν οφείλει Τέλος Ακί­νη­της Περιου­σίας (ΤΑΠ) για να γίνουν συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κές πράξεις και να αλλά­ξουν χέρια τα οικό­πεδα.

Σύμφωνα με το πόρισμα, μετά την αρχική πράξη με τη μέθοδο της χρη­σι­κτη­σίας, ακο­λου­θού­σαν γονικές παροχές, δωρεές εν ζωή ή ακόμη και εικο­νι­κές πωλή­σεις μεταξύ των μελών της ίδιας οικο­γέ­νειας, ώστε να σβή­νο­νται τα ίχνη της αρχικής -αμφισβητούμενης- οικειο­ποί­η­σης της έκτασης.

Στις περι­πτώ­σεις που οι νόμιμοι ιδιο­κτή­τες των οικο­πέ­δων -κυρίως κάτοι­κοι του εξωτερικού- επι­σκέ­πτο­νταν το νησί και διεκ­δι­κού­σαν τις περιου­σίες τους, οι ντόπιοι, χωρίς δεύτερη σκέψη, προ­χω­ρού­σαν σε ακυ­ρώ­σεις των μετα­βι­βά­σεων με απο­ποί­ηση ή ακύρωση των συμ­βο­λαίων.