Χριστόφορος Κάσδαγλης : Γιατί τώρα, γιατί ΣΥΡΙΖΑ, γιατί στα Δωδεκάνησα

9/1 Το ταξίδι αρχίζει

Από σήμερα αλλάζω τερέν. Ανε­βαίνω στο πλοίο και επι­στρέφω στα Δωδε­κά­νησα. Από σήμερα, και μέχρι τις 25 Ιανουα­ρίου, θα παρα­κο­λου­θείτε από δω, βήμα προς βήμα, το Ημε­ρο­λό­γιο ενός υπο­ψη­φίου.

Λοιπόν, καλοί μου φίλοι, το ταξίδι αρχίζει. Επι­στρέφω στα Δωδε­κά­νησα, την ιδιαί­τερη πατρίδα μου. Είναι η πρώτη φορά που βάζω υπο­ψη­φιό­τητα σε βου­λευ­τι­κές εκλογές.

Εδώ και 15 μήνες έγραφα αδιά­κοπα στο ThePressProject προ­σπα­θώ­ντας να εκφράσω τη συγκυ­ρία, να απο­τυ­πώσω το βίωμα της κρίσης και ταυ­το­χρό­νως να ξεδι­πλώσω μια αρι­στερή αφήγηση για την υπέρ­βασή της. Παράλ­ληλα, λει­τουρ­γώ­ντας στο ίδιο μοτίβο, συνέ­χισα ένα μεγάλο κοι­νω­νικό πρό­τζεκτ που αφορά το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα των καιρών μας, το οποίο κατέ­ληξε, μεταξύ άλλων, στη συγ­γραφή ενός μεγάλου συλ­λο­γι­κού βιβλίου: «Το ημε­ρο­λό­γιο ενός ανέργου».

Αλλά έρχεται μια στιγμή που οι λέξεις δεν είναι πια αρκετές. Ψέματα, δεν το είπα καλά -έχω φαί­νε­ται κάποιο τρακ- οι λέξεις είναι πάντα αρκετές, εφόσον είναι ειλι­κρι­νείς. Απλώς οι συγκε­κρι­μέ­νες λέξεις και η αλλη­λου­χία τους χάραξαν ένα μονο­πάτι που με οδήγησε στην οδό του πολι­τι­κού ακτι­βι­σμού, στην επι­κρά­τεια της δράσης.

Μιλάω για ακτι­βι­σμό και όχι για πολι­τική, γιατί έτσι ακριβώς το νιώθω. Νομίζω ότι ποτέ δεν πρό­κει­ται να μπω στο κοστούμι του επαγ­γελ­μα­τία πολι­τι­κού – ακόμα κι εκείνου που δεν φοράει γραβάτα. Ωστόσο ήρθε η ώρα της προ­σω­πι­κής εμπλο­κής, το ρίσκο της έκθεσης, και μάλιστα σε μια δύσκολη περι­φέ­ρεια, που για να την επι­σκε­φθείς όλη δεν φτάνουν ούτε κατά διάνοια οι 15 μέρες που υπο­λεί­πο­νται μέχρι τις εκλογές.

Μερικοί ίσως σκε­φτούν ότι πάω να εξαρ­γυ­ρώσω τη σφοδρή κριτική που έκανα όλον αυτό τον καιρό στην κυβέρ­νηση, ή τα άρθρα που έγραψα υπέρ της Αρι­στε­ράς. Κάνουν λάθος. Αν υπο­θέ­σουμε ότι εξαρ­γυ­ρώνω κάτι (εφόσον η υπο­ψη­φιό­τητα συνιστά κάποιο είδος εξαρ­γύ­ρω­σης, πράγμα αμφί­βολο) είναι αντι­θέ­τως η κριτική που συχνά άσκησα απ’ αυτή τη στήλη στον ΣΥΡΙΖΑ και στην ηγεσία του, το αίτημα για μια Αρι­στερά πιο ανοιχτή, απαλ­λαγ­μένη από τις παι­δι­κές και από τις γερο­ντι­κές της αρρώ­στιες. Αυτό πάντως είναι -κι αυτό θέλω να είναι- το νόημα της εμπλο­κής στον εκλο­γικό αγώνα ενός ανθρώ­που που ανήκει από τα 17 του στην Ανα­νε­ω­τική Αρι­στερά, αλλά εδώ και 28 χρόνια ήταν και παρα­μέ­νει ανέ­ντα­χτος.

Καλού­μαι λοιπόν να δώσω απα­ντή­σεις σε τρία ερω­τή­ματα:

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ

Για λόγους υψίστης ανάγκης. Επειδή έχω πειστεί ότι είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να πάρουμε τα ρίσκα μας προ­κει­μέ­νου ν’ αλλά­ξουμε τη ροή των πραγ­μά­των σ’ αυτή τη χώρα.

Επειδή η συστη­μα­τική ενα­σχό­λησή μου τα τρία τελευ­ταία χρόνια με τους ανέρ­γους και με την ανεργία, μέσω του «Ημε­ρο­λό­γιου ενός ανέργου», μου έδειξαν ποια είναι η πρώτη προ­τε­ραιό­τητα για την Αρι­στερά αλλά και για την κοι­νω­νία ολό­κληρη, εφόσον το ζητού­μενο είναι μια αυθε­ντική έξοδος απ’ την κρίση.

Επειδή εκτός από την αντι­με­τώ­πιση της οικο­νο­μι­κής κρίσης, είναι απόλυτη ανάγκη να ξεφορ­τω­θούμε αυτό το διε­φθαρ­μένο πολι­τικό σύστημα που μας κυβερ­νάει δια­χρο­νικά.

Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλυσε πιο σωστά από οποιον­δή­ποτε άλλον τη συγκυ­ρία της κρίσης και δικαιώ­θηκε. (Εδώ νιώθω υπο­χρε­ω­μέ­νος να αναφέρω ότι σε πολλά από τα σημεία για τα οποία ήμουν το 2011 επι­φυ­λα­κτι­κός απέ­να­ντι στην ανάλυσή του ΣΥΡΙΖΑ, απο­δεί­χτηκε πως εγώ έκανα λάθος κι εκείνοι είχαν δει τη μεγάλη εικόνα πολύ πιο σωστά)

Επειδή αφου­γκρά­στηκε την κοι­νω­νία, επειδή μπήκε στους αγώνες, επειδή έμεινε στα­θε­ρός στις αρχές και τις θέσεις του, παρά τις πιέσεις που δέχτηκε όλ’ αυτά τα χρόνια.

Επειδή μια αρι­στερή δια­κυ­βέρ­νηση στην Ελλάδα θα γίνει μοχλός για την αλλαγή των συσχε­τι­σμών και του ευρω­παϊ­κού χάρτη.

Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ εξε­λίσ­σε­ται, ωρι­μά­ζει, πλα­ταί­νει και μεγα­λώ­νει ώστε να με χωράει κι εμένα, και τις απόψεις μου – ακόμα και την κριτική μου.

Κι ακόμα, για λόγους ιστο­ρι­κούς. Επειδή είμαι αρι­στε­ρός και θέλω να το ζήσω όλο αυτό, θέλω να δοθώ σ’ αυτή την περι­πέ­τεια και να συμβάλω με όλες μου τις δυνά­μεις.

Γιατί τώρα

Επειδή δεν είναι ώρα για σκε­πτι­κι­σμούς και αμφι­βο­λίες, είναι η ώρα να δώσουμε μάχες. Και να τα κατα­φέ­ρουμε.

Επειδή διαθέτω τις λέξεις που χρειά­ζο­νται για να ξεκλει­δώ­σουν μερικές πόρτες, για ν’ ανοί­ξουν μερικά παρά­θυρα και να δημιουρ­γη­θεί το κατάλ­ληλο ρεύμα.

Επειδή η κριτική που δια­τυ­πώνω τόσα χρόνια στα βιβλία και στα άρθρα μου έχει γίνει σε πολλά σημεία δεκτή από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι ακόμα περισ­σό­τερο, επειδή υπάρ­χουν πολλά ακόμα να γίνουν προς αυτή την κατεύ­θυνση.

Επειδή η Αρι­στερά συνεχώς μεγα­λώ­νει και χρειά­ζε­ται χέρια, ιδέες και πολλά δια­φο­ρε­τικά μυαλά ώστε να ανα­πτυ­χθεί προς τις σωστές κατευ­θύν­σεις.

Γιατί στα Δωδε­κά­νησα

Επειδή είναι το μονα­δικό μέρος στην Ελλάδα όπου είναι σίγουρο ότι ξέρουν να προ­φέ­ρουν σωστά το δύσκολο όνομά μου.

Επειδή είναι η ιδιαί­τερη πατρίδα μου. Μια πατρίδα με ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, που τις νιώθω και τις κατα­λα­βαίνω.

Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κατα­κτή­σει και στα Δωδε­κά­νησα την πρώτη θέση, και τα ποσοστά του να πλη­σιά­σουν -αν όχι να υπερβούν- τον εθνικό μέσον όρο.

Επειδή είναι ένα όμορφο και πλούσιο μέρος που χάνει στα­διακά τον πλούτο του, που κιν­δυ­νεύει ολοένα περισ­σό­τερο να χάσει και την ομορφιά του.

Επειδή βρί­σκο­νται στην αιχμή των μετα­να­στευ­τι­κών ροών, πρό­βλημα στο οποίο πρέπει να διεκ­δι­κη­θούν πανευ­ρω­παϊ­κές λύσεις.

Επειδή ο του­ρι­σμός πρέπει να συμ­βα­δί­ζει με το περι­βάλ­λον και με την ανά­δειξη των πολι­τι­στι­κών μνη­μείων, επειδή η λύση για τον τόπο είναι η ήπια, αρμο­νική και πολυ­κλα­δική ανά­πτυξη.

Επειδή ξέρω με ποιον τρόπο θα ανα­δεί­ξουμε τα προ­τε­ρή­ματα της «νησιω­τι­κό­τη­τας», αλλά παράλ­ληλα θα άρουμε με συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές τα ελατ­τώ­ματά της: Τις απο­στά­σεις, την απο­μό­νωση, τη δυσκο­λία πρό­σβα­σης σε υπη­ρε­σίες και σε αγαθά, στον πολι­τι­σμό, στην παιδεία και στην υγεία.

Επειδή υπάρ­χουν πολλοί φίλοι και συμπα­τριώ­τες που με περί­με­ναν.

Επειδή οι δύο παρου­σιά­σεις του τελευ­ταίου βιβλίου μου, «Το ημε­ρο­λό­γιο ενός ανέργου» (συλ­λο­γικό έργο) στην Κω και στη Ρόδο, στο πλαίσιο μιας μεγάλης περιο­δείας σε πολλά μέρη της χώρας, ήταν από τις πιο πολυ­πλη­θείς και συγκλο­νι­στι­κές.

Επειδή έχω δου­λέ­ψει εδώ την κρίσιμη περίοδο 1989-‘90 κι έχω ζήσει τα πράγ­ματα από μέσα. Έζησα τον τόπο σε περίοδο μεγάλης ακμής , και τώρα -έπειτα από τόσα χρόνια- τον βλέπω να υπο­φέ­ρει.

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, ν’ ανέβω στο πλοίο, να επι­στρέψω στην ιδιαί­τερή μου πατρίδα. Η επο­ποιία των εκλογών μόλις ξεκί­νησε