Το «formal garden» που έμεινε στα λόγια

Η τε­λευ­ταία πα­ρά­τα­ση για την ανά­πλα­ση του κήπου της Ρο­δια­κής Έπαυ­λης έληξε στις 4 Ιου­νί­ου. Στις 6 Ιου­νί­ου ο Σω­τή­ρης Βα­για­νός, ως Εντε­ταλ­μέ­νος Με­σαιω­νι­κής Πόλης, εξή­γη­σε ότι το έργο αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως ενιαίο σύ­νο­λο, ότι το κτί­ριο του νη­πια­γω­γεί­ου θα ολο­κλη­ρω­νό­ταν μέσα στο κα­λο­καί­ρι και ότι ο πε­ρι­βάλ­λων χώρος θα πα­ρα­δι­δό­ταν μέχρι το φθι­νό­πω­ρο. Σή­με­ρα, 7 Οκτω­βρί­ου, το κα­λο­καί­ρι έχει πε­ρά­σει, το φθι­νό­πω­ρο έχει φτά­σει και ο χώρος δεν έχει επι­στρέ­ψει στους πο­λί­τες. Η ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης πα­ρα­μέ­νει, 4 μήνες μετά.

Οι κα­θυ­στε­ρή­σεις σε ένα έργο δεν είναι από μόνες τους εί­δη­ση. Εί­δη­ση είναι ο τρό­πος που η δη­μο­τι­κή αρχή δια­χει­ρί­στη­κε τη δική της. Σε μια προ­θε­σμία που είχε ήδη χαθεί απά­ντη­σε με μια εποχή του χρό­νου αντί για ημε­ρο­μη­νία και με ανα­φο­ρές σε «formal garden» αντί για χρο­νο­διά­γραμ­μα. Η εποχή ήρθε, η πα­ρά­δο­ση όχι. Τα ερω­τή­μα­τα είναι πλέον απλά και πε­ρι­μέ­νουν συ­γκε­κρι­μέ­νη απά­ντη­ση. Γιατί χά­θη­κε και η τε­λευ­ταία πα­ρά­τα­ση; Ποιος πα­ρα­κο­λου­θεί την πο­ρεία των ερ­γα­σιών; Ποια ημέρα θα ανοί­ξει ο κήπος; Ένα ιστο­ρι­κό το­πό­ση­μο της Ρόδου δεν μπο­ρεί να μένει όμη­ρος ημι­τε­λών πα­ρεμ­βά­σε­ων και η ανα­κο­λου­θία λόγων και έργων δεν διορ­θώ­νε­ται με νέα υπό­σχε­ση.

Στη Ρο­δια­κή Έπαυ­λη το μόνο που πα­ρα­δό­θη­κε στην ώρα του ήταν οι δια­βε­βαιώ­σεις.