Λ. Πέντες: Η νησιωτικότητα δεν σηκώνει εκπτώσεις – Η εξαίρεση της Ρόδου είναι αδικία

Από την τ δή­μαρ­χο Πά­τμου κ. Λ Πέντε ανα­κοι­νώ­θη­καν τα ακό­λου­θα:

Η μεί­ω­ση του ΦΠΑ στα νησιά είναι ένα αρ­γο­πο­ρη­μέ­νο μεν, θε­τι­κό βήμα δε. Έπρε­πε να έχει γίνει νω­ρί­τε­ρα, αλλά του­λά­χι­στον έγινε και δεν μπο­ρεί να μη­δε­νί­ζε­ται. Είναι μια κί­νη­ση στη σωστή κα­τεύ­θυν­ση. Όμως η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν μπο­ρεί να μπαί­νει σε φά­σεις, ούτε να εφαρ­μό­ζε­ται μόνο εκεί όπου το επι­τρέ­πουν τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά πε­ρι­θώ­ρια. Δεν είναι πα­ρα­χώ­ρη­ση, είναι συ­νταγ­μα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση.

Πρώτα μπή­καν τα πέντε νησιά που δέ­χθη­καν με­τα­να­στευ­τι­κή πίεση. Στη συ­νέ­χεια ανα­κοι­νώ­θη­κε η μεί­ω­ση στα νησιά κάτω των 20.000 κα­τοί­κων. Και η Ρόδος μένει απ’ έξω. Η κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση αυτή απο­κρυ­σταλ­λώ­νει μια λο­γι­κή που δεν προ­βλέ­πε­ται από το Σύ­νταγ­μα, ούτε από την ίδια την ουσία της νη­σιω­τι­κό­τη­τας. Γιατί η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν με­τριέ­ται με πλη­θυ­σμό και τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα έκτα­σης. Είναι το κό­στος της με­τα­φο­ράς, το ακρι­βό­τε­ρο γάλα στο ράφι, η βεν­ζί­νη που είναι στα­θε­ρά πιο ακρι­βή από την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα, η από­στα­ση από υπη­ρε­σί­ες και δομές που αλλού είναι δε­δο­μέ­νες. Αυτά είναι που κα­λεί­ται η πο­λι­τεία να ισο­φα­ρί­σει.

Η Ρόδος δεν ζητά προ­νό­μια. Ζητά ισο­νο­μία. Δεν μπο­ρεί να πα­ρου­σιά­ζε­ται η εξαί­ρε­σή της ως «με­γά­λη νίκη» για τα υπό­λοι­πα νησιά. Γιατί η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν μπαί­νει σε δό­σεις. Αν σή­με­ρα μένει απ’ έξω η Ρόδος, αύριο μπο­ρεί να μεί­νει κά­ποιο άλλο νησί. Κι έτσι η έν­νοια αλ­λοιώ­νε­ται, κό­βε­ται και ρά­βε­ται ανά­λο­γα με τα εκά­στο­τε πε­ρι­θώ­ρια.

Την ίδια στιγ­μή, η χώρα βρί­σκε­ται ήδη αντι­μέ­τω­πη με προει­δο­ποι­ή­σεις από την Ευ­ρώ­πη για τη μη εναρ­μό­νι­ση με την οδη­γία που δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα μεί­ω­σης ή και μη­δε­νι­σμού του ΦΠΑ σε βα­σι­κά αγαθά, όπως τρό­φι­μα και φάρ­μα­κα, καθώς και για την ενί­σχυ­ση των μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων. Είναι ένα ακόμη πεδίο όπου η απά­ντη­ση δεν δό­θη­κε. Αυτό δεί­χνει πως δεν έχει γίνει αντι­λη­πτό το βάθος του προ­βλή­μα­τος. Γιατί η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν είναι μόνο του­ρι­σμός και ανά­πτυ­ξη, είναι πρώτα απ’ όλα η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών που πα­λεύ­ουν με ακρι­βό­τε­ρα βα­σι­κά προ­ϊ­ό­ντα και υψη­λό­τε­ρο κό­στος ζωής.

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα είναι συ­νταγ­μα­τι­κή επι­τα­γή και πρέ­πει να μεί­νει άθι­κτη. Ακόμα κι όταν τα οι­κο­νο­μι­κά είναι στενά, πρώτα εκεί πρέ­πει να βρί­σκε­ται ο δη­μο­σιο­νο­μι­κός χώρος. Γιατί η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν είναι προ­νό­μιο, είναι όρος δι­καιο­σύ­νης. Είναι συν­δε­δε­μέ­νη με το δη­μο­γρα­φι­κό, με το αν θα μεί­νουν οι νέοι στα νησιά, με το αν θα συ­νε­χί­σει η χώρα να έχει ζω­ντα­νά και βιώ­σι­μα νησιά στο Αι­γαίο. Αν δεν ρι­σκά­ρου­με δη­μο­σιο­νο­μι­κό χώρο, θα χά­νου­με δη­μο­γρα­φι­κό χώρο. Και η ουσία είναι να είναι η ζωή στα νησιά μας ελ­κυ­στι­κή, χει­μώ­να και κα­λο­καί­ρι, για να μπο­ρούν οι άν­θρω­ποι να μεί­νουν, να δη­μιουρ­γή­σουν και να προ­χω­ρή­σουν. Και όσο κι αν τα Δω­δε­κά­νη­σα πα­ρου­σιά­ζο­νται ως «ναυαρ­χί­δα του του­ρι­σμού», η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πως όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο τα στραγ­γί­ζου­με χωρίς στή­ρι­ξη, τόσο πιο κοντά φτά­νου­με στη στιγ­μή που θα στε­ρέ­ψουν. Και τότε η ζημιά θα είναι για όλους.

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν είναι αριθ­μοί. Είναι κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, είναι δυ­σκο­λί­ες, είναι κόστη. Και είναι δι­καί­ω­μα για τα ίδια τα νησιά και υπο­χρέ­ω­ση για την ίδια την πο­λι­τεία.