Λ. Πέντες: Η νησιωτικότητα δεν σηκώνει εκπτώσεις – Η εξαίρεση της Ρόδου είναι αδικία

Από την τ δήμαρχο Πάτμου κ. Λ Πέντε ανα­κοι­νώ­θη­καν τα ακό­λουθα:

Η μείωση του ΦΠΑ στα νησιά είναι ένα αργο­πο­ρη­μένο μεν, θετικό βήμα δε. Έπρεπε να έχει γίνει νωρί­τερα, αλλά του­λά­χι­στον έγινε και δεν μπορεί να μηδε­νί­ζε­ται. Είναι μια κίνηση στη σωστή κατεύ­θυνση. Όμως η νησιω­τι­κό­τητα δεν μπορεί να μπαίνει σε φάσεις, ούτε να εφαρ­μό­ζε­ται μόνο εκεί όπου το επι­τρέ­πουν τα δημο­σιο­νο­μικά περι­θώ­ρια. Δεν είναι παρα­χώ­ρηση, είναι συνταγ­μα­τική υπο­χρέ­ωση.

Πρώτα μπήκαν τα πέντε νησιά που δέχθη­καν μετα­να­στευ­τική πίεση. Στη συνέ­χεια ανα­κοι­νώ­θηκε η μείωση στα νησιά κάτω των 20.000 κατοί­κων. Και η Ρόδος μένει απ’ έξω. Η κατη­γο­ριο­ποί­ηση αυτή απο­κρυ­σταλ­λώ­νει μια λογική που δεν προ­βλέ­πε­ται από το Σύνταγμα, ούτε από την ίδια την ουσία της νησιω­τι­κό­τη­τας. Γιατί η νησιω­τι­κό­τητα δεν μετριέ­ται με πλη­θυ­σμό και τετρα­γω­νικά χιλιό­με­τρα έκτασης. Είναι το κόστος της μετα­φο­ράς, το ακρι­βό­τερο γάλα στο ράφι, η βενζίνη που είναι σταθερά πιο ακριβή από την ηπει­ρω­τική Ελλάδα, η από­σταση από υπη­ρε­σίες και δομές που αλλού είναι δεδο­μέ­νες. Αυτά είναι που καλεί­ται η πολι­τεία να ισο­φα­ρί­σει.

Η Ρόδος δεν ζητά προ­νό­μια. Ζητά ισο­νο­μία. Δεν μπορεί να παρου­σιά­ζε­ται η εξαί­ρεσή της ως «μεγάλη νίκη» για τα υπό­λοιπα νησιά. Γιατί η νησιω­τι­κό­τητα δεν μπαίνει σε δόσεις. Αν σήμερα μένει απ’ έξω η Ρόδος, αύριο μπορεί να μείνει κάποιο άλλο νησί. Κι έτσι η έννοια αλλοιώ­νε­ται, κόβεται και ράβεται ανάλογα με τα εκά­στοτε περι­θώ­ρια.

Την ίδια στιγμή, η χώρα βρί­σκε­ται ήδη αντι­μέ­τωπη με προει­δο­ποι­ή­σεις από την Ευρώπη για τη μη εναρ­μό­νιση με την οδηγία που δίνει τη δυνα­τό­τητα μείωσης ή και μηδε­νι­σμού του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά, όπως τρόφιμα και φάρμακα, καθώς και για την ενί­σχυση των μικρών επι­χει­ρή­σεων. Είναι ένα ακόμη πεδίο όπου η απά­ντηση δεν δόθηκε. Αυτό δείχνει πως δεν έχει γίνει αντι­λη­πτό το βάθος του προ­βλή­μα­τος. Γιατί η νησιω­τι­κό­τητα δεν είναι μόνο του­ρι­σμός και ανά­πτυξη, είναι πρώτα απ’ όλα η καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών που παλεύ­ουν με ακρι­βό­τερα βασικά προ­ϊ­ό­ντα και υψη­λό­τερο κόστος ζωής.

Η νησιω­τι­κό­τητα είναι συνταγ­μα­τική επιταγή και πρέπει να μείνει άθικτη. Ακόμα κι όταν τα οικο­νο­μικά είναι στενά, πρώτα εκεί πρέπει να βρί­σκε­ται ο δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος. Γιατί η νησιω­τι­κό­τητα δεν είναι προ­νό­μιο, είναι όρος δικαιο­σύ­νης. Είναι συν­δε­δε­μένη με το δημο­γρα­φικό, με το αν θα μείνουν οι νέοι στα νησιά, με το αν θα συνε­χί­σει η χώρα να έχει ζωντανά και βιώσιμα νησιά στο Αιγαίο. Αν δεν ρισκά­ρουμε δημο­σιο­νο­μικό χώρο, θα χάνουμε δημο­γρα­φικό χώρο. Και η ουσία είναι να είναι η ζωή στα νησιά μας ελκυ­στική, χειμώνα και καλο­καίρι, για να μπορούν οι άνθρω­ποι να μείνουν, να δημιουρ­γή­σουν και να προ­χω­ρή­σουν. Και όσο κι αν τα Δωδε­κά­νησα παρου­σιά­ζο­νται ως «ναυαρ­χίδα του του­ρι­σμού», η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι πως όσο περισ­σό­τερο τα στραγ­γί­ζουμε χωρίς στήριξη, τόσο πιο κοντά φτά­νουμε στη στιγμή που θα στε­ρέ­ψουν. Και τότε η ζημιά θα είναι για όλους.

Η νησιω­τι­κό­τητα δεν είναι αριθμοί. Είναι καθη­με­ρι­νό­τητα, είναι δυσκο­λίες, είναι κόστη. Και είναι δικαί­ωμα για τα ίδια τα νησιά και υπο­χρέ­ωση για την ίδια την πολι­τεία.