Η καίρια στιγμή της ιστορίας μας και η παγίδα

Η κα­τα­στρο­φή δεν απο­τε­λεί στοι­χείο πο­λι­τι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης, ούτε και το μέλ­λον της Ρόδου μπο­ρεί να κα­θο­ρί­ζε­ται από το ποιος μοί­ρα­σε μι­κρο­χο­ρη­γή­σεις, οι οποί­ες έτσι κι αλ­λιώς απο­τε­λούν υπο­χρέ­ω­ση της εκά­στο­τε δη­μο­τι­κής αρχής. Στε­κό­μα­στε σε μια πλευ­ρά της Ιστο­ρί­ας όπου ζη­τού­νται απα­ντή­σεις στα πιο δύ­σκο­λα ερω­τή­μα­τα του νη­σιού, ζη­τεί­ται η λήψη γεν­ναί­ων απο­φά­σε­ων για το Αύριο και η ορ­γά­νω­ση μιας ευ­ρεί­ας συ­νερ­γα­σί­ας αυ­το­διοί­κη­σης – πο­λι­τών ώστε να αντέ­ξου­με στα επερ­χό­με­να. Η με­γά­λη πυρ­κα­γιά έδωσε μια καλή γεύση του τι ση­μαί­νει απώ­λεια ελέγ­χου μπρο­στά στη δύ­να­μη της φύσης, ταυ­τό­χρο­να μας απο­κά­λυ­ψε μια ει­κό­να για τη δύ­να­μη των πο­λι­τών και αυτές είναι δυο αι­σθή­σεις που δεν πρέ­πει να τις αφή­σου­με να χα­θούν.

Η ανυ­πο­λό­γι­στη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή κα­τα­στρο­φή σαφώς επα­να­προσ­διο­ρί­ζει το κέ­ντρο βά­ρους της συ­ζή­τη­σης για το Αύριο του νη­σιού μας. Δεν ανα­φέ­ρο­μαι μόνο στους καλ­λιερ­γη­τές, τους κτη­νο­τρό­φους, τους με­λισ­σο­κό­μους και όλους εκεί­νους που αυτή τη στιγ­μή έχουν μεί­νει χωρίς δου­λειά. Για τα πρό­σω­πα αυτά, όπως για τους πυ­ρό­πλη­κτους συ­νο­λι­κά είναι αυ­το­νό­η­το ότι απαι­τού­νται όχι μόνο άμε­σες απο­ζη­μιώ­σεις, αλλά ταυ­τό­χρο­να πρέ­πει οι απο­ζη­μιώ­σεις αυτές να είναι απαλ­λαγ­μέ­νες από γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες και γεν­ναί­ες ως προς τα ποσά που θα δια­τε­θούν.

Πρέ­πει να υιο­θε­τη­θεί αυτή η θέση για τις απο­ζη­μιώ­σεις, διότι η κλί­μα­κα της κα­τα­στρο­φής είναι τέ­τοια, ώστε δεν επι­τρέ­πει (ει­δι­κά στους καλ­λιερ­γη­τές) να με­τα­κι­νη­θούν σε μια άλλη κο­ντι­νή ιδιο­κτη­σία για να ξε­κι­νή­σουν από την αρχή.

Το πιο δύ­σκο­λο βρί­σκε­ται στο σχε­δια­σμό για το Αύριο του νη­σιού. Είναι ένας σχε­δια­σμός που πια δεν αφορά αύ­ξη­ση των με­γε­θών, αλλά εν­δυ­νά­μω­ση της αν­θε­κτι­κό­τη­τάς μας και συ­νε­πα­κό­λου­θα αύ­ξη­ση των απο­δό­σε­ων από κάθε υφι­στά­με­νη δομή του­ρι­στι­κής – οι­κο­νο­μι­κής πα­ρα­γω­γής.

Τα ερω­τή­μα­τα που επι­ζη­τούν ορ­γά­νω­ση πο­λι­τι­κών για το νησί μας είναι δε­κά­δες και σε ευρύ πλαί­σιο της κα­θη­με­ρι­νής μας ζωής. Ερω­τή­μα­τα που ξε­κι­νούν:

– Από το αν θέ­λου­με το ιστο­ρι­κό κέ­ντρο της Ρόδου πα­ρα­δο­μέ­νο στα αυ­το­κί­νη­τα ή με ποιο τρόπο θα αυ­ξή­σου­με την οι­κο­νο­μι­κή από­δο­ση των 1,7 εκ επι­σκε­πτών κρουα­ζιέ­ρας στο νησί;

– Μέχρι τα μα­κρο­πρό­θε­σμα… υπό ποιους όρους θέ­λου­με την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη ή ακόμα – ακόμα αν έχου­με αφή­σει πε­ρι­θώ­ριο στα παι­διά μας να ονει­ρευ­τούν και να συν­δέ­σουν το δικό τους Αύριο με τη Ρόδο;

Έχου­με ήδη δη­μο­σιο­ποι­ή­σει ένα πλαί­σιο προ­τά­σε­ων για το νησί μας και συ­νε­χί­ζου­με τη δη­μο­σιο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τός μας, έχο­ντας ταυ­τό­χρο­να ολο­κλη­ρώ­σει ένα κύκλο δια­βού­λευ­σης των προ­τά­σε­ων αυτών με τους άμεσα εμπλε­κό­με­νους.

Μετά την πυρ­κα­γιά, απο­δει­κνύ­ε­ται ότι είναι σωστή η πλή­ρης δια­φω­νία μας με την πο­λι­τι­κή που θέλει τους συλ­λό­γους και τα σω­μα­τεία απλώς να φυ­το­ζω­ούν με οι­κο­νο­μι­κές ενέ­σεις που προ­κα­λούν εξαρ­τή­σεις.

Εμείς, στην «Αρχή Ορ­γά­νω­σης», θέ­λου­με τους συλ­λό­γους, τα σω­μα­τεία και γε­νι­κά όλες τις ορ­γα­νώ­σεις της κοι­νω­νί­ας των πο­λι­τών να είναι δρα­στή­ριες, δυ­να­τές, οι­κο­νο­μι­κά αν­θη­ρές – ανε­ξάρ­τη­τες, να γεν­νούν ιδέες, να γεν­νούν ορά­μα­τα και να κυ­νη­γούν την υλο­ποί­η­σή τους. Οι προ­κλή­σεις για το Αύριο (ει­δι­κά μετά την τε­λευ­ταία κα­τα­στρο­φή) είναι τε­ρά­στιες και δυ­στυ­χώς η πυρ­κα­γιά έδωσε μια εξαι­ρε­τι­κά κακή πρό­γευ­ση του τι ακρι­βώς έρ­χε­ται για τα παι­διά μας. Είναι σί­γου­ρο ότι οι κοι­νω­νί­ες των πο­λι­τών θα δια­δρα­μα­τί­σουν ση­μα­ντι­κό ρόλο στην αντι­με­τώ­πι­ση των αρ­νη­τι­κών επι­πτώ­σε­ων.

Με λυπεί που υπό­λοι­ποι υπο­ψή­φιοι, κυ­ρί­ως οι νε­ο­φυ­είς πα­ρα­φυά­δες της δη­μο­τι­κής αρχής, τα πρό­σω­πα που μέχρι πριν δυο μήνες λι­βά­νι­ζαν το έργο τους, τώρα ως γνή­σιοι λι­πό­ψυ­χοι χτυ­πούν πι­σώ­πλα­τα τον τέως αρ­χη­γό τους.

Διότι είναι φυ­σιο­λο­γι­κό, θε­μι­τό, ζη­τού­με­νο και κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κά ει­λι­κρι­νές το να πα­ραι­τεί­σαι από μια ομάδα στη μέση της δια­δρο­μής, λόγω δια­φω­νί­ας με τις πο­λι­τι­κές του αρ­χη­γού σου.

Είναι, όμως, εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κό να δια­φω­νείς και να υπο­μέ­νεις έναν αρ­χη­γό επί τριά­μι­σι χρό­νια, να χρη­σι­μο­ποιείς τις δυ­νά­μεις του για προ­σω­πι­κό – πο­λι­τι­κό σου όφε­λος και λίγο πριν το τέλος να τον εγκα­τα­λεί­πεις για να βγεις μπρο­στά. Αυτή η πρα­κτι­κή, δεν δια­φέ­ρει σε τί­πο­τα από τον μύθο του κακού βε­ζί­ρη που ήθελε να γίνει χα­λί­φης στη θέση του χα­λί­φη.

Οι λι­πό­ψυ­χοι εμ­φα­νί­ζο­νται ως οι νέοι σω­τή­ρες και το μόνο που έχουν πει μέχρι σή­με­ρα είναι συν­θή­μα­τα και φω­το­γρα­φί­ες στο facebook. Βρι­σκό­μα­στε δύο μήνες πριν τις εκλο­γές με τε­ρά­στιες προ­κλή­σεις, με επι­τα­κτι­κή τη λήψη κα­θο­ρι­στι­κών απο­φά­σε­ων για το μέλ­λον. Πού βρί­σκο­νται οι προ­τά­σεις τους; Πότε θα κά­νουν δια­βού­λευ­ση τις προ­τά­σεις τους αυτές; Ο χρό­νος χά­θη­κε και προ­τά­σεις χωρίς δια­βού­λευ­ση είναι δεν είναι τί­πο­τε άλλο από υπο­σχέ­σεις στον αέρα.

Βρι­σκό­μα­στε σε μια καί­ρια στιγ­μή της Ιστο­ρί­ας. Μπο­ρού­με, είτε να ορ­γα­νω­θού­με για το νησί μας, είτε απλώς να ακο­λου­θή­σου­με τους λι­πό­ψυ­χους εκεί­νους που τόσες μέρες, κρυ­φί­ως υπο­σκά­πτουν τον παλιό αρ­χη­γό τους, κι­νού­με­νοι σε μια επι­φά­νεια με λέ­ξεις και συν­θή­μα­τα, όπως η μπά­ντα στον Τι­τα­νι­κό, που συ­νό­δευε το κα­ρά­βι μέχρι τον πάτο.

Νίκος Ιακ. Γε­ρο­νι­κό­λας

Υπο­ψή­φιος Δή­μαρ­χος Ρόδου

«Αρχή Ορ­γά­νω­σης» για το νησί μας